Σαρλίζ Θέρον: η σχιζοφρενής βασίλισσα της μεγάλης οθόνης

H πιο συναρπαστική σκηνή στο νέο κινηματογραφικό παραμύθι «Η Χιονάτη και ο Κυνηγός» δεν περιέχει αιμοδιψή τέρατα ή καταστροφικούς κεραυνούς που τα κάνουν όλα στάχτη (παρότι έχουν και αυτά τον ρόλο τους). Αντίθετα, έχει την 36χρονη Σαρλίζ Θέρον να στέκεται μόνη σε ένα άδειο δωμάτιο και να κοιτάζει (με βλέμμα που δεν περιγράφεται εύκολα) τον καθρέφτη της.

Η βραβευμένη με Οσκαρ ηθοποιός που μέχρι στιγμής έχει αποδείξει ότι δεν φοβάται να μπει στο πετσί ρόλων σκληρών γυναικών, υποδύεται εδώ την κακιά βασίλισσα Ραβέννα, εκείνη που όλη της η ύπαρξη συμπυκνώνεται στο γνωστό: «Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου…».

«Στην αρχή τη σιχαινόμουνα τη συγκεκριμένη σκηνή», λέει η Θέρον. «Είναι σαν να σε βάζουν να λες, “Mποντ, Τζέιμς Μποντ”». Αλλά βρέθηκε η άκρη. Εχοντας τη σύμφωνη γνώμη του σκηνοθέτη Ρούπερ Σάντερς, αποφάσισαν να μετατρέψουν την κακία της Ραβέννα σε σχιζοφρένεια, πλάθοντας έτσι έναν χαρακτήρα που έχει ρεαλιστική ψυχολογική βάση.

Αυτό είναι άλλωστε και το αδιαμφισβήτητο ατού της Θέρον. Θέλει να παίζει «κανονικές» γυναίκες. Με σάρκα και οστά. «Οχι τις κινηματογραφικές, ξέρετε, εκείνες που σηκώνονται το πρωί και φοράνε κραγιόν και μέικαπ. Βαριέμαι να ασχολούμαι με τέτοια σενάρια. Που βγαίνει ο θεατής από την αίθουσα και λέει “μα ποιοι είναι, τέλος πάντων, αυτοί οι άνθρωποι; Δεν με αντιπροσωπεύουν ούτε στο ελάχιστο αυτοί οι χαρακτήρες”».

Με πολλά στοιχεία ενός χαρακτήρα που έχει μάθει να αντεπεξέρχεται σε ακραίες καταστάσεις από παιδί, η Θέρον ανήκει στην κατηγορία των γυναικών που παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους. Ιδρύτρια και διευθύντρια της εταιρείας παραγωγής Denver & Delilah Film (από τα ονόματα των δύο σκυλιών της), απείχε αυτή την εποχή από τα κινηματογραφικά πλατό λόγω της καθυστέρησης των γυρισμάτων του νέου Mad Max («Fury Road») όπου συμμετέχει.

Οχι ότι παραπονιέται. Το αντίθετο μάλιστα. «Μου αρέσει τρελά. Σηκώνομαι και πάω κάθε μέρα στη δουλειά και δουλεύω σε οκτώ διαφορετικά πρότζεκτ της εταιρείας. Τώρα που έχω και γιο, δεν το συζητάω, είναι μια τρέλα».

Ανύπαντρη μέχρι στιγμής (χώρισε από τον Στιούαρτ Τάουνσεντ με τον οποίο είχε δεσμό κάμποσα χρόνια) υιοθέτησε ένα αγοράκι έξι μηνών, τον Τζάκσον, χωρίς όμως να παραιτηθεί από τις λοιπές καθημερινές της υποχρεώσεις. «Αυτά που λένε ότι όταν έχεις παιδί πρέπει σώνει και καλά να μείνεις στο σπίτι, είναι αηδίες… Η μητέρα μου διοικούσε ολόκληρη κατασκευαστική εταιρεία και δούλευε πάντα και δεν υπάρχει άνθρωπος με τον οποίο έχω κοντινότερη σχέση. Το ίδιο θέλω και για τον γιο μου».

Οταν μάλιστα τη ρωτάνε αν είναι ευτυχισμένη σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο, απαντά άμεσα – τουλάχιστον ως προς το επαγγελματικό. «Θα ήμουν εγωίστρια σκύλα αν έλεγα ότι δεν είμαι. Οσο για το προσωπικό; Καμιά φορά, σηκώνομαι το πρωί και κοιτώντας το είδωλό μου στον καθρέφτη λέω: “Τέλεια, είμαι ευτυχισμένη”. Αλλες φορές, πάλι, νιώθω χάλια».

Και μετά έζησε εκείνη (περίπου) καλά κι εμείς (περίπου) καλύτερα; Μάλλον. Καθώς έτσι, περίπου, τελειώνουν οι πραγματικές ιστορίες, που δεν είναι παραμύθια.