[Το πνεύμα του τόνου] Ανατροπή ντε!

Η μια αφίσσα, η μια προκήρυξη, το ένα σύνθημα, το ένα γκραφίτι πάνω στο άλλο. Η πολιτιστική μας ασυδοσία, η αισθητική του σκουπιδιού και η ιδεολογία σκουπιδοτενεκές. Ο χαβαλές τής ιδεολογικής σχιζοφρένειας έχει γίνει και χαβαλές της αφισορρύπανσης. Δεν λέω, μερικά γκραφίτι είναι και έξυπνα και ευρηματικά. Οι τοίχοι της πόλης έχουν αντικαταστήσει τα ευφυολογήματα των παλαιών λευκωμάτων που περιέφεραν τα κοριτσόπουλα μεταξύ φιλενάδων, θείων και νονών για να γράψουν μια γνώμη, μια ευχή, μια προσδοκία: «Φίλος έδωσε εις φίλον τριαντάφυλλον με φύλλον»!, «Να με σκέφτεσαι» κτλ. Τώρα, αυτά τα ιδιωτικά έγιναν δημόσια ρυπαρογραφήματα, έστω κι αν είναι συχνά γουστόζικα και ουτοπικά. Διαβάζω π.χ. σε διάσπαρτες κολόνες, τοίχους, στοές, στάσεις ουτοπικό σύνθημα κάποιου εξωβουλευτικού μορφώματος: «Ψωμί και τριαντάφυλλο». Μικρά μιμήματα και καρμπόν του παρισινού Μάη. Μόνο που τα καλά αυτά παιδιά (ή μήπως γέροντες ονειροπόλοι!) ξεχνούν πως ο Μάης έφερε και τον Σαρκοζί και τον διωγμό των εμιγκρέδων και τον Λεπέν. Πάντως, προς το παρόν, πριν κατακτήσουμε το μέλλον του συνθήματος ας περιοριστούμε να τρώμε τα τριαντάφυλλα των κήπων μας που ευτυχώς ακόμη φύονται και διατίθενται, και ας βάλουμε στη βιτρίνα από μακριά και με επιτήρηση κανένα καρβέλι ψωμί για να μην ξεχνάμε πώς ήταν κάποτε. Ας επιστρατεύσουμε και ειδικούς φρουρούς να το προστατεύουν από πιθανούς Γιάννηδες Αγιάννηδες που καιροφυλακτούν οι άθλιοι!