[Ανορθόδοξα] Το ημερολόγιο του Πειναλέοντα

«Σε όλη μου την ζωή είχα μια ιδέα για την πατρίδα μου. Μου την εμπνέουν εξίσου το αίσθημα και η λογική. Η ευαισθησία που φωλιάζει μέσα μου με οδηγεί να φαντάζομαι, χωρίς προσπάθεια, πως η μοίρα της πατρίδας μου είναι εξαιρετική, σαν την πριγκίπισσα των παραμυθιών ή την Παναγία στις τοιχογραφίες…». Αν αντικαταστήσετε, στο παραπάνω απόσπασμα, τη λέξη πατρίδα με τη Γαλλία, θα έχετε μια ελεύθερη απόδοση της αρχής των Απομνημονευμάτων του στρατηγού Ντε Γκολ. Αν αντιθέτως επιμείνετε στη λέξη πατρίδα και σκεφθείτε τη δική μας πατρίδα, την Ελλάδα δηλαδή, καλείσθε να συγκρίνετε το εν λόγω απόσπασμα με όσα fragmenta είδαν το φως της δημοσιότητας από το προσωπικό ημερολόγιο μιας μορφής η οποία πρωταγωνίστησε στην πολιτική ζωή της χώρας μας για περίπου τρεις δεκαετίες.

Εντάξει, δέχομαι ότι υπερβάλλω, ίσως και λίγο παραπάνω από όσο επιτρέπει το καλό γούστο. Αλλες οι ιστορικές στιγμές, άλλα τα διλήμματα και άλλα τα μεγέθη. Και στο κάτω κάτω κανείς, φαντάζομαι, δεν τόλμησε να συγκρίνει τον ημέτερο Ακη, ακόμη και στις καλύτερες στιγμές του, με τον Ντε Γκολ. Πλην όμως η σύγκριση μου ήρθε αυτομάτως στο μυαλό ακούγοντας και διαβάζοντας αποσπάσματα από τις χιλιάδες, λέει, σελίδες του ημερολογίου του. Διότι, όπως μπορείς να διαπιστώσεις, είχε και ο Ακης σε όλη του τη ζωή μια ιδέα για τη δική του πατρίδα. Κι αν δεν την έβλεπε σαν την πριγκίπισσα του παραμυθιού ή την Παναγία στις τοιχογραφίες, την έβλεπε σαν τον θησαυρό του Αλή Μπαμπά. Μια χρηματομηχανή η οποία περιμένει να ακούσει το μαγικό «σουσάμι άνοιξε» και να αρχίσει να φτύνει αριθμούς και μηδενικά, όσο μπορεί πιο άφθονα ηδονικά μηδενικά.

Διότι αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση δεν είναι ούτε ο κυνισμός της διαπλοκής ούτε τα ποσά ούτε η πολιτική διάσταση του χρήματος που δεν έχει ούτε οσμή ούτε η ιδεολογία. Είναι ότι αυτός ο άνθρωπος επί τριάντα συναπτά έτη, από το 1982 ώς το 2012, όποτε κάθεται για λίγο μόνος του για να σκεφτεί και να σημειώσει τα πεπραγμένα της ημέρας του, ρουφώντας με μικρές συνετές γουλιές το ουισκάκι του, δεν είχε τίποτε άλλο στο μυαλό του παρά χρήμα. Ούτε μια τοσοδούλα σκέψη για κάτι άλλο, για την άνοιξη και τα πουλάκια που τιτιβίζουν, για τη θερμοκρασία του νερού στο λουτρό του, για τον σοσιαλισμό, για το μέλλον της Πελοποννήσου και του Τρίτου Κόσμου. Τίποτε. Αριθμοί, εμβάσματα, χρωστούμενα και μη, χρήμα και μόνο χρήμα.

Τα υπόλοιπα, προσωπικά, ουδόλως με αφορούν. Αποδιοπομπαίος τράγος μιας ολόκληρης πανωλεθρίας, ο κ. Τσοχατζόπουλος θα δικασθεί και το δικαστήριο θα αποφασίσει αν είναι ένοχος ή όχι, και για ποια εγκλήματα είναι ένοχος και για ποια όχι. Ομως το φως που έπεσε στα απόκρυφα του εσωτερικού του κόσμου πραγματικά σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως δεν είναι θέμα ούτε πολιτικών μεγεθών ούτε ιστορικών στιγμών. Μήπως είναι θέμα ανθρωπολογικής εξέλιξης, φυσικής επιλογής ή ένα είδος ψυχασθένειας.