«Γύρισα τη γη και είδα ότι δεν υπάρχει καλύτερο οικόπεδο»

Από τον «Κουρσάρο» με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου έως τον «Σημαδεμένο» με τον Γιώργο Μαργαρίτη και από τα «Ησυχα βράδια» με την Αρλέτα ή τον Γιάννη Κότσιρα έως το «Παλιό μου παλτό» με τον Χρήστο Δάντη υπάρχει μια νοητή γραμμή που καταλήγει στο όνομα Λάκης Παπαδόπουλος.

Μακριά από τη σοβαροφάνεια του «ποιοτικού», το δήθεν του ροκά ή το άγχος του «παλιού» (που βλέπει να ξεθωριάζει η μπογιά του), ο άλλοτε Λάκης με τα Ψηλά Ρεβέρ εξακολουθεί έπειτα από πάμπολλα χρόνια να έχει τα ρεβέρ του ψηλά (και ας μη φαίνεται…) και να κινείται με την αλαφροΐσκιωτη διάθεση που είχε από την πρώτη ημέρα.

Ισως γι’ αυτό δεν έχασε την ικανότητα να συγκινεί τους 16χρονους και – το σπουδαιότερο! – δεν άφησε να θολώσει η δική του χρυσοφόρα πηγή, που, όπως μας εξομολογήθηκε, εκτός από το υλικό που κυκλοφορεί σε CD, έχει συγκεντρωθεί και σε σακούλες γεμάτες κασέτες. «Λέω στον γιο μου: Αγγελε, αν πάθω κάτι, εδώ είναι τα λαϊκά, εδώ είναι τα πιο ροκ, εκεί οι μπαλάντες. Τι να κάνω, μου βγαίνει και γράφω. Πάντα έγραφα εύκολα».

Επιτυχίες; Θυμηθείτε: «Σερενάτα» (Αρλέτα), «Mπατίντα ντε κόκο», «Τσάι γιασεμιού», «Και θα χαθώ» (Ισιδώρα Σιδέρη και αργότερα Μιχάλης Χατζηγιάννης), «Για να σ’ εκδικηθώ» (με την καταλυτική σύμπραξη του Δημήτρη Μητροπάνου), «Γυριστρούλα», «Εγινα για σένα Τούρκος», «Πάρε πασά μου» (Ελένη Δήμου), «Το παλιό μου παλτό» (Χρήστος Δάντης), «Μενεξεδιά», αλλά και «Σε θέλω σαν τρελός» (Onirama) ή «Να μ αγαπάς» (Σάκης Ρουβάς). Τραγούδια που έχουν ακουστεί πολύ στο ραδιόφωνο, που τα περισσότερα έγιναν επιτυχίες, που κατάφεραν (πολλά) να γίνουν κλασικά και να χαρακτηρίσουν εποχές.

Ενα από τα τελευταία του είναι και το «Της νύχτας τα ηχεία» (σε στίχους Γιώργου Βρούβα) με τον απόντα πλέον Δημήτρη Μητροπάνο, στον οποίο και αφιερώνεται η πανηγυρική συναυλία της 5ης Ιουνίου με την οποία ο Λάκης γιορτάζει τα 30 χρόνια του στο τραγούδι. Ο ροκάς που μελοποίησε Αλεν Γκίνσμπεργκ («Το ουρλιαχτό»), που έκανε τον Παύλο Μάτεσι σύμβολο για τους μηχανόβιους («Ο κουρσάρος»), που φαντάστηκε μια λαϊκή φωνή σαν του Μητροπάνου να σπαράζει μέσα σε ένα ροκ κομμάτι.

Τριάντα χρόνια κιόλας;

Ξέρω γω… Τριάντα, σαράντα… Από τα 14 μου χρόνια ήμουν μέσα στη μουσική. Είχαμε τους Dragons.

Αλλά δεν σε βρίσκει κανείς εύκολα. Εννοώ ότι, εκτός από τις γνωστές σου συνεργασίες, έχεις δώσει τραγούδια από την Αντζελα Δημητρίου έως τον Σάκη Ρουβά. Δεν τους φοβήθηκες τους χαρακτηρισμούς από τους «έντεχνους»;

Οχι, βέβαια. Πήγαιναν να με προφυλάξουν πολλοί, αλλά δεν έπαθα και τίποτα τελικά. Για μένα δεν υπάρχουν κατηγορίες τραγουδιού. Φωνές υπάρχουν. Καλά και κακά λαρύγγια.

Βέβαια έχει ένα κόστος αυτό. Δεν σε αναγνωρίζει ένα κοινό, δεν συγκεντρώνεις το κοινό σου.

Η αλήθεια είναι ότι πολλοί με γνώρισαν από μια συλλογή που έκανε το 2004 η Minos. Δεν φαντάζονταν ότι είμαι εγώ πίσω από τόσα τραγούδια.

Προφανώς σε εμπνέει ο στίχος.

Από τι εμπνέομαι… Δεν ξέρω. Θέλω να πω μια ιστορία. Και αν δεν μπορώ να την πω με δικά μου λόγια, τη λέω μέσα από στίχους άλλων.

Αισθάνεσαι δικαιωμένος ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια;

Απόλυτα. Κατ’ αρχήν τα έχω καλά με τον εαυτό μου. Και είμαι στον δρόμο – ακόμα – και γράφω. Εγραψα τον χειμώνα για ένα θεατρικό, τον «Μικρό Πρίγκιπα», για μια ερασιτεχνική ομάδα. Ανακάλυψα μέσα στην ομάδα και κάτι παιδιά με καταπληκτικές φωνές. Εχω γράψει ένα τραγούδι, το «Κτήνος». Θα το πούμε με την Αρλέτα. Και πάλι γράφω: «Φύγε απ’ το αυτοκίνητο / πάρε ποδήλατο». Χαρούμενο τραγουδάκι…

Είσαι σε καλή διάθεση, βλέπω. Ποδηλατάδες ονειρεύεσαι.

Προσπαθώ. Είναι τόσο βαριά η εποχή που θέλω λιγάκι να ξεφύγω. Βλέπω πολλά ποδήλατα και ανοιχτούς δρόμους. Στο Αμστερνταμ έχεις πάει ποτέ; Ετσι. Ξέρεις τι σκέφτομαι ώρες ώρες; Oι παππούδες μας μεγάλωσαν με ψωμί κι ελιά και αισθάνονταν μια χαρά.

Ναι, αλλά…

Εντάξει, είναι τρομερό που θέλουν να μας κάνουν Κίνα της Ευρώπης, να δουλεύουμε για το τίποτα και να έρθουν αυτοί να αγοράσουν τα σπίτια μας και τα οικόπεδά μας. Και ξέρω τι λέω. Εχω μπαρκάρει σε κρουαζιερόπλοια και την έχω φέρει βόλτα τη γη κι έχω δει ότι καλύτερο οικόπεδο από αυτό δεν υπάρχει. Τα «Σκληρά παιχνίδια» βρες τα στο YouTube και άκουσε τι γράφω: «Δεν είναι οι Τούρκοι, / δεν είναι οι Αλβανοί, / ούτε οι άλλοι που δακρύζουν στα φανάρια, / δεν είναι οι Πέρσες ούτε οι Πακιστανοί, / ούτε οι Κινέζοι κι ας μας πήραν τα λιμάνια! / Είναι τα αδέλφια μας οι Ευρωπαίοι / και την Ακρόπολη έχουν βάλει στο χέρι. / Οπως η γάτα το ποντίκι στο κλουβί, / σε παίζουν καρότο και μαχαίρι».