[Αποψη] Η οικονομία στο όριο
2 λεπτά
Μέσα σε μια εβδομάδα από τις εκλογές της ανατροπής του πολιτικού στάτους της Μεταπολίτευσης η ελληνική οικονομία έφτασε στο όριο της αντοχής της.
Η χώρα είναι ακυβέρνητη, η κρατική μηχανή δεν δουλεύει, οι καταθέσεις φυλλορροούν, τα έσοδα του Δημοσίου καταρρέουν και είναι πλέον θέμα χρόνου – ενός δύο μηνών το πολύ – το Δημόσιο να οδηγηθεί σε εσωτερική στάση πληρωμών.
Την ίδια ώρα οι ευρωπαίοι συντηρητικοί πιέζουν την Ελλάδα προς την έξοδο της ευρωζώνης και μόνο ο Ζαν – Κλοντ Γιούνκερ κάλεσε τους εταίρους λέγοντας «σταματήστε να κουνάτε το δάχτυλο στους Ελληνες», αντιλαμβανόμενος ότι το κύμα της αγανάκτησης των πολιτών θα φουντώσει όσο το πρόβλημα της χώρας μας περιπλέκεται και η οικονομία βυθίζεται περισσότερο στην ύφεση. Και θα φουντώσει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη.
Ισως γι’ αυτό εμφανίστηκε έτοιμος να συναινέσει στη χαλάρωση του προγράμματος λιτότητας επιμηκύνοντας τουλάχιστον για έναν χρόνο το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής.
Ομως όσο και αν ο κ. Γιούνκερ εμφανίζεται στο πλευρό των Ελλήνων, η ευρωζώνη «βράζει», θωρακίζεται μέρα με τη μέρα ώστε να διαχειριστεί τη νέα φάση της κρίσης και να περιορίσει τις ζημιές που θα είναι ανυπολόγιστες, αν στο τέλος βρεθούμε στην έξοδο από το ευρώ.
Σ’ αυτό το σύνθετο παιχνίδι και προκειμένου να οδηγηθούμε σε αίσιο τέλος απαιτείται ευρύτερη συμφωνία των πολιτικών δυνάμεων και του κόσμου της οικονομίας, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών που έχουν υποστεί και το μεγαλύτερο κόστος για να σταματήσει ο κατήφορος και να αλλάξουν οι όροι της βοήθειας προς τη χώρα μας.
Για όλους τους σκεπτόμενους είναι προφανές ότι αν μια φορά δεν έπρεπε να προσφύγουμε στο ΔΝΤ, δεν έπρεπε να φτάσουμε στο Μνημόνιο, χίλιες φορές δεν πρέπει να γυρίσουμε στη δραχμή. Και πλέον ο κίνδυνος είναι ορατός.
Ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του.














