[Δρόμοι] Διασχίζει το γεφυράκι…

… πάνω από τον αυτοκινητόδρομο με βήμα αποφασιστικό. Μπροστά του, ένας ψηλός και μυώδης κάμεραμαν. Δεν διασκεδάζει. Πεινάει. Τον πρώτο φωτογράφο που τον πλησιάζει και του ζητά να ποζάρει, τον στέλνει σπίτι του. Ο Σπάικ Λι εργάζεται. Με βήμα ταχύ. Περικυκλωμένος από μια ομάδα βοηθών και διάφορους περίεργους, τους οποίους δεν κοιτά καν, στήνει το κινηματογραφικό του σκηνικό σε αυτή τη φαβέλα της βόρειας ζώνης του Ρίο ντε Ζανέιρο, με την άνεση που άλλοι κάθονται στο τραπέζι για φαγητό. «Ηρθα εδώ για να τραφώ∙ να πάρω ό,τι υπάρχει για να πάρω. Δεν είμαι από εκείνους τους αλαζόνες που έρχονται για να επιβάλουν τις ιδέες τους», λέει.

Κανένα τέχνασμα,…

… κανένα ψεύτικο φως. Ο νεοϋορκέζος σκηνοθέτης αρπάζει μια κάμερα οκτώ χιλιοστών, τοποθετεί τον μικρό του εξοπλισμό και στριφογυρίζει γύρω από μια ομάδα μουσικών με κρουστά που ήρθε να τον υποδεχθεί. Πολεμικές κραυγές και ρυθμοί της φωτιάς: μπατουκάντα (βραζιλιάνικα κρουστά), πλαστικά μπιτόνια και τύμπανα ταιριάζουν πολύ στα γούστα του Λι. Η παραγκούπολη Βιγκάριο Ζεράλ είναι γνωστή για τους διαβολικούς ρυθμούς της και έχει στιγματιστεί ως ο τόπος μιας από τις χειρότερες σφαγές στη Βραζιλία: στις 29 Αυγούστου 1993, 21 άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Βιγκάριο Γκεράλ από ένα τάγμα θανάτου που είχαν συγκροτήσει άνδρες της στρατιωτικής Αστυνομίας.

«Go, Brazil, go!»…

… ονομάζεται η επόμενη ταινία μεγάλου μήκους του Σπάικ Λι. Ενα ντοκιμαντέρ για τη Βραζιλία, κινηματογραφημένο με μικρές πινελιές, σαν παζλ, που πρόκειται να βγει στους κινηματογράφους τον Μάιο του 2014, ένα μήνα πριν από την έναρξη του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου. Η χρονική συγκυρία, ιδανική. Ο Λι προβλέπει πως θα επιστρέψει τέσσερις ή πέντε φορές φέτος ώστε να προσπαθήσει να δώσει αυτή τη «νέα» Βραζιλία, όπως λέει. «Δεν υπάρχει εκ των προτέρων γραμμένο σενάριο» – όπως και στο ντοκιμαντέρ του για τον τυφώνα Κατρίνα. «Ας αφήσουμε τους ανθρώπους να μιλήσουν», επιμένει.

«Η Βραζιλία…

… δεν είναι η χώρα των στερεότυπων, όπου οι άνθρωποι διασκεδάζουν διαρκώς, χορεύουν στον δρόμο και πηγαίνουν στην παραλία», τονίζει. «Το να υποστηρίζουμε κάτι τέτοιο αποτελεί μια διαρκή τάση να αφαιρούμε από τους κατοίκους αυτής της χώρας τον ανθρώπινο χαρακτήρα τους. Οι Βραζιλιάνοι θέλουν ό,τι όλοι οι άνθρωποι σε αυτό τον πλανήτη, να θρέψουν δηλαδή την οικογένειά τους, να έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και να μπορούν να σχεδιάσουν το μέλλον». Για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ, ο Λι συναντήθηκε με την Ντίλμα Ρουσέφ, την οποία μαζί με τον Λούλα θεωρεί πολύ πιο προοδευτικούς από τους προκατόχους τους. «Περίπου 35 εκατομμύρια φτωχοί εντάχθηκαν στη μεσαία τάξη, το σύστημα της ανώτατης εκπαίδευσης βελτιώθηκε…». Σιωπή. Ενα χαμόγελο μόνο διαφαίνεται κάτω από τα γυαλιά που κρύβουν το πρόσωπό του. «Η χώρα αποκτά διαστάσεις υπερδύναμης». Αυτή την πραγματικότητα, τη βραζιλιάνικη πολυπλοκότητα επιχειρεί να δώσει με το ντοκιμαντέρ του. Για τον αργεντινό παραγωγό Χοσέ Ιμπάνιες, ίσως αυτή είναι η στιγμή της Αμερικής του Νότου.