[Ανορθόδοξα] Το αφήγημα του διακυβεύματος

Ο κ. Νότης Μηταράκης, το βράδυ της Κυριακής, αναγκάστηκε να παραδεχθεί πως το αποτέλεσμα των εκλογών δείχνει ότι το «αφήγημα» της Νέας Δημοκρατίας δεν πέρασε στους ψηφοφόρους. Μαζί του συμφώνησε και ο συνομιλητής του κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος. Σε αντίθεση με το «αφήγημα» του ΣΥΡΙΖΑ το οποίο, όπως απεφάνθη τηλεοπτικός σχολιαστής, ήταν απολύτως επιτυχές. Προφανώς η πρόζα του ήταν καλύτερα δουλεμένη, σε έβαζε από την αρχή στο θέμα, σε ανάγκαζε να ρουφάς τη μια σελίδα μετά την άλλη, οι χαρακτήρες του είχαν ψυχολογικό βάθος, όπως ο κ. Λαφαζάνης για παράδειγμα, και στο τέλος έγινε η μεγάλη ανατροπή. Αλλος ήταν ο ύποπτος και άλλος αποδείχθηκε τελικά ο δράστης της άγριας δολοφονίας του δικομματισμού. Το αφήγημα είχε πάθος, οργή, αγανάκτηση και λοιπά συναισθήματα. Ηταν ένα αφήγημα «εν βρασμώ ψυχής», όπως το χαρακτήρισε ο φίλος Πέτρος Μάρκαρης.

Η αλήθεια είναι πως το διακύβευμα αυτών των εκλογών ήταν μεγάλο. Τόσο μεγάλο που κανείς δεν μπορεί να το σηκώσει στις πλάτες του και ο ένας το περνάει στον άλλον. Συνεπώς το αφήγημα το οποίο καλείται να αφηγηθεί τις περιπέτειες του διακυβεύματος δεν μπορεί παρά να έχει τις ανάλογες διαστάσεις. Ξεκίνησε κάπου τον Απρίλιο και από ό,τι όλα δείχνουν θα συνεχιστεί ώς τα βάθη του Ιουνίου. Οχι τίποτε άλλο, για να μάθουν και οι γερμαναράδες να μας πασάρουν τετραλογίες του Βάγκνερ και Φάουστ που σε εξουθενώνουν με τη διάρκειά τους. Εχουμε κι εμείς τα αφηγηματικά μας μεγαλεία.

Θυμήθηκα κι αυτό που είπε κάποτε ο μακαρίτης Ζακ Λακαριέρ, πως τα ελληνικά αφηγήματα του θυμίζουν ορθόδοξη λειτουργία που επαναλαμβάνει όλο τα ίδια και τα ίδια. Ομως, για να σοβαρευτούμε λίγο. Με τη λέξη διακύβευμα, στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι εννοούν το ζήτημα και το ζητούμενο. Ομως, επειδή είναι λέξεις κατανοητές από τον καθένα, οι περισσότεροι προτιμούν να τις αποφεύγουν για να μην αποκαλυφθεί ότι δεν γνώριζαν ποιο ήταν το ζήτημα και το ζητούμενο αυτών των εκλογών. Το διακύβευμα, με όλη την αίγλη της σπανιότητάς του, θάμπωνε αυτιά και μυαλό και κανείς δεν τολμούσε να ψάξει.

Ετσι και με το αφήγημα. Στην πραγματικότητα αντικαθιστά τις εκφράσεις «πολιτική πρόταση, πρόγραμμα, λύσεις στα προβλήματα» και τα συναφή. Παρεμβαίνοντας όμως στη ροή του λόγου, τραβάει το μυαλό σου προς την «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια», αυτόματα σκέφτεσαι πως πρόκειται για κάτι μεγάλο και σπουδαίο σαν τις «Χίλιες και μια νύχτες», οπότε δεν κάθεσαι να χαλάσεις τη ζαχαρένια σου με τα ταπεινά προγράμματα, τις πολιτικές προτάσεις και τις ανύπαρκτες λύσεις.

(Ειδικά αφιερωμένο στον φίλο Λευτέρη Παπαδόπουλο ο οποίος με παρότρυνε να ασχοληθώ, μετά το διακύβευμα, και με το αφήγημα. Απονη η ζωή, άπονη και η σπουδαιοφάνεια του κενού.)