[Το πνεύμα του τόνου] Μελανό μέλλον

Να λοιπόν που φτάσαμε όχι απλώς να γιορτάζουμε την Πρωτομαγιά ως ανάμνηση της μεγάλης απεργίας του Σικάγου που την καθιέρωσε ως εργατική. Τιμούσαμε για χρόνια ανέμελοι τους αιματηρούς φονικούς αγώνες της πιο προηγμένης βιομηχανικά του τέλους του 19ου αιώνα χώρας που οδήγησαν την παγκόσμια εργατική τάξη στις διεκδικήσεις της. Ετσι φτάσαμε οι θυσίες των αμερικανών προλετάριων να γίνουν το μοντέλο και της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία και της Κίνας.

Πάνε τώρα αυτά τα μεγαλεία. Σχεδόν η εργατική Πρωτομαγιά ξαναέχει την πρωτοκαθεδρία στην ανοιξιάτικη γιορτή. Και τώρα – τώρα αναπυρώνει η Πρωτομαγιά του Σικάγου – χιλιάδες άνεργοι και στον καπιταλιστικό και στον σοσιαλιστικά καπιταλιστικό κόσμο. Απολύσεις, μεροκάματα τρόμου, δουλειά μια φορά την εβδομάδα, κομμένα τα ακριβά φάρμακα. Τα νοσήλια τριτοκοσμικά. Αν κάποιος σκεφτεί τα αιτήματα των εργατών του Σικάγου που πριν από λίγα χρόνια τα ακούγαμε με τις κατακτήσεις των αγώνων μας και κουνάγαμε το κεφάλι, τώρα φαίνονται σχεδόν ουτοπικά, αδιανόητα. Πρέπει να κάνουμε, αν μπορέσουμε, μακροχρόνιους αγώνες για να τα ξανακερδίσουμε ύστερα από κεκτημένα 130 χρόνων!!

Ετσι χτες, αφού κάναμε τις αραιές εργατικές μας συγκεντρώσεις, διαλυθήκαμε ησύχως και αναζητήσαμε λίγη βενζίνη για να πάμε να υποδεχτούμε την άλλη Πρωτομαγιά στην κοντινή εξοχή. Ενα εκατομμύριο άνεργοι και ένα εκατομμύριο υπό απόλυση, εφεδρεία και εναλλασσόμενη εργασία – ανεργία.

Εμπρός λοιπόν βήμα ταχύ προς το μέλλον το μελανό στη νέα Ελλάδα της Μελούνας.