[Ιστορίες συνωμοσίας] Με τα φρένα σπασμένα

Οπως τότε που, σε μια αγχωτική ευθεία επάνω, πανικοβλήθηκα και αντί για γλυκό φρενάκι και φλας δεξιά πήγα και κόλλησα το πόδι μου στο γκάζι. Αποτέλεσμα; Τρία δόντια, ένα γόνατο και ενάμισι πλευρό. Τι λες κι εσύ, γιατρέ μου; Θα τη βγάλω τόσο φτηνά και μετά τις εκλογές;

Να, όλο κάτι τέτοια φιλοσοφικά ερωτήματα μου περνάνε από το μυαλό, όσο πλησιάζει η ημέρα και μειώνεται η απόσταση μεταξύ εμού και της κολόνας της ΔΕΗ.

Κι αν τα έχουμε υπολογίσει λάθος; Αν τα φέρει έτσι η κατάρα και τελικά υπάρχει μετά θάνατον ζωή; Πώς θα τα περνάμε τότε;

Θα μιλάμε άραγε με τους φίλους μας στο φέισμπουκ και στο τηλέφωνο; Θα διαβάζουμε βιβλία; Θα οργανώνουμε καμιά απόδραση, καμιά εκδρομή, κάνα θέατρο, κάνα σινεμαδάκι; Θα ανεβάζουμε τα μάλλινα και θα κατεβάζουμε τα καλοκαιρινά; Θα έχουν κανένα νόημα οι προσωπικές ρήξεις ή τζάμπα ο κόπος; Θα ξαναδώ άραγε την Αστυπάλαια, κι αν τη δω, τι θα της πω; Τι σημάδια του κορμιού θα της δώσω να με αναγνωρίσει – έτσι όπως κατάντησα -, ότι είμαι εγώ η περσινή και η προπέρσινη; Θα με κλωσσήσει όπως άλλοτε ή θα με πιάσει με το ράμφος της και θα με πετάξει πέρα, όπως κάνει η κότα στο τζούφιο αυγό;

Η πόλη, πώς θα είναι η πόλη; Η συντηρητική μου διαδρομή σπίτι – δουλειά, δουλειά – σπίτι θα είναι το ίδιο ανακουφιστικά βαρετή και προβλέψιμη ή θα ‘χει γίνει σαν την κολόνα της ΔΕΗ που σας περιέγραψα παραπάνω; Φυγή προς τα μπρος, σου λέει ο άλλος…