Ιστορίες Δρόμου και Λευτεριάς
Ο Μίμης Πλέσσας με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Η συνεργασία τους απέφερε τον δημοφιλή δίσκο «Δρόμο» και τον αδικημένο «Μίλα μου για τη λευτερά» που για πρώτη φορά παρουσιάζονται στο Μέγαρο Μουσικής
Ποιο είναι εκείνο το συστατικό που κάνει ένα τραγούδι αθάνατο στον χρόνο; Αν ρωτούσατε τον Μίμη Πλέσσα ίσως να απαντούσε ότι συνταγές δεν υπάρχουν, παρά μόνον ευτυχείς συγκυρίες. Τα σκόρπια χαρτιά που ο Λευτέρης Παπαδόπουλος άφηνε να στοιβάζονται στο γραφείο του βρήκαν μέσα σε λίγες ημέρες τη μουσική τους και τα τραγούδια του δίσκου «Ο δρόμος» έμελλε να γράψουν από τις λαμπρότερες σελίδες στη δισκογραφία μας.
Σαράντα δύο χρόνια μετά, ο «Δρόμος» παρουσιάζεται για πρώτη φορά μαζί με τον «δίδυμο αδελφό» του – τον κύκλο τραγουδιών «Μίλα μου για τη λευτεριά» – στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Η συγκίνηση δεν έχει εποχή. Και όπως έλεγε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ο Μίμης Πλέσσας, «στις μεγάλες κρίσεις η τέχνη καλείται να δώσει μηνύματα και ελπίδα για το αύριο», όπως ακριβώς έκανε και τότε, στα τέλη του ’60, όταν τραγούδια όπως το «Αγαλμα», το «Ξημερώνει Κυριακή», η «Μυρσίνη βάζει τα άσπρα» έδιναν ελπίδα στη γενιά που ενώ είχε ζήσει το δράμα της Κατοχής και του Εμφυλίου έπρεπε να αντιμετωπίσει και τη δικατατορία των συνταγματαρχών.
Το «Μίλα μου για τη λευτεριά» – «ο αδικημένος δίσκος» όπως έλεγε ο Γιώργος Μονεμβασίτης που έχει την επιμέλεια του προγράμματος – απαγορεύτηκε από τη χούντα λόγω των στίχων του κι έτσι χάθηκε η ευκαιρία να φτάσει στο κοινό την κατάλληλη εποχή.
Οι Γεράσιμος Ανδρεάτος, Ρίτα Αντωνοπούλου, Μελίνα Ασλανίδου και Σπύρος Κλείσσας μαζί με τη χορωδία Εν Φωναίς και την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ (υπό τον Μίλτο Λογιάδη) θα αναλάβουν να «μεταφέρουν» το… 1970 στο σήμερα.