e-mail

Ζάππεια και Ζαππειάδες

Φοίβη μου, γεια σου,

Εσύ που όλα τα ξέρεις, λύσε μου, σε παρακαλώ, μια απορία αν μπορείς: Βλέπω κάθε τόσο στην τηλεόραση τον κυρ Αντώνη να γέρνει με στοχαστικό ύφος πάνω στον ένα του ώμο, κάτω από το βάρος της ευθύνης που του φόρτωσε η μοίρα, και κουνώντας ασταμάτητα τα χέρια του πέρα δώθε να μας εξηγεί με ζεστή, βαθιά και σίγουρη φωνή και με πάθος, με ποιο «Ζάππειο» θα μας σώσει!

Ανεξάρτητα όμως με το «Ζάππειο» που παίζει κάθε φορά είτε σε επανάληψη είτε σε πρεμιέρα, δεν ξεχνά ποτέ και πάντα να δηλώσει ότι αυτός δεν θα μας πει ποτέ ψέματα, ότι δήθεν «λεφτά υπάρχουν»!

Κάτι βέβαια θέλει να μας πει με αυτό ο ποιητής, αλλά φοβάμαι πως μπερδεύει τα μπρος με τα πίσω, αφού όλοι ξέρουμε ότι αυτή η ανιστόρητη ατάκα είναι το γκραντ κοπιράιτ του κυρ Γιώργη του ονειροπόλου, που ναι μεν πράγματι αποδείχτηκε πως έλεγε κουταμάρες ή έκανε μπλοφίτσες, αφού το συρτάρι τελικά βρέθηκε άδειο, αλλά παρ’ όλα αυτά το βασικό θέμα ήταν και παραμένει το ποιος και γιατί το άφησε άδειο!

Με κάτι τέτοια ερωτήματα, όμως, που τα αφήσαμε αφασιωδώς αναπάντητα μέχρι και τώρα, φτάσαμε στο σημείο να σταυρωθούν οι πυροσβέστες αντί να τιμωρηθούν οι εμπρηστές, και «αντί να τρίζει η άμαξα να τρίζει ο αμαξηλάτης», που λένε και στο χωριό μου, και να βγει μπροστά και ο ποιητής ο κυρ Αντώνης!

Ο ίδιος ο κυρ Αντώνης που κάποτε ως υπουργός κλωτσούσε και γκρέμιζε τα σύρματα στα σύνορα με την Αλβανία, με αποτέλεσμα να έχουμε σήμερα εδώ ένα εκατομμύριο και βάλε αλβανούς μετανάστες!

Τέλος πάντων, η απορία που εγώ έχω τώρα είναι, γιατί ο κυρ Αντώνης αντί να μας υπόσχεται πως δεν θα μας πει τέτοια ψέματα ξανά, δεν πάει ένα βήμα πίσω για να μας πει επιτέλους την αλήθεια, για το τι έφταιξε και τι λάθος έγινε και δεν βρήκε ο κυρ Γιώργης λεφτά στο συρτάρι. Να μας πει για το πού και πώς χαθήκανε τα απίστευτα θαλασσοδάνεια της πενταετίας του «καταλληλότερου» και ποια λαμόγια και ποιοι κολλητοί τα φάγανε, την ίδια ώρα που όλοι μαζί κωλοβαράγανε τρώγοντας σουβλάκια στου Μπαϊραχτάρη, την ίδια ώρα που αγριοκαλόγεροι με σηκωμένα τα ράσα και όχι μόνο όρμαγαν για να μας σοδομίσουν.

Να μας πει επιτέλους πού χάθηκε και το περίφημο «μαξιλάρι» αυτού του τύπου, του πώς τον λέγανε, του «μπετούγια» ή κάτι τέτοιο, για να μπορέσει να μπει στο βραβείο Γκίνες και να πάρουμε και κάνα φράγκο!

Η «μούγγα στη στρούγκα» είναι για τα πρόβατα και όχι για υποψήφιους επίδοξους κυβερνήτες…

Ο κυρ Αντώνης σίγουρα ξέρει τι έγινε τότε και πρέπει να μιλήσει τώρα, αφού ήτανε πάντα ένα προβεβλημένο και βασικό στέλεχος, όπως αποδείχτηκε περίτρανα και με την εκλογή του στην αρχηγία.

Να μιλήσει τώρα «σεμνά και καθαρά» και να μας πει τι σκοπεύει να κάνει ο ίδιος για να μην ξαναγίνουν ποτέ ξανά τέτοιες λαμογιές, αν κάποτε εκλεγεί κυβερνήτης όπως μας ζητάει.

Σε χαιρετώ, Ποτουληνός

Ισως τα έχει μπερδέψει λιγουλάκι ο Αντουάν μας, αγαπητέ Ποτουληνέ, και νομίζει πως η πρωθυπουργία που ονειρεύεται είναι μια βόλτα. «Στο Ζάππειο μια μέρα περιπατούσα…»

Ούτε η λατέρνα δεν μας έμεινε…

Προς Φοίβη Αθηναίου.

Φιλότιμο: Μια λέξη μοναδικής ομορφιάς και έννοιας! Μια λέξη που δεν εκφράζεται και ούτε μεταφράζεται από κανένα λεξικό, από καμιά γλώσσα… Μια λέξη που ήταν συνυφασμένη με τη Ρωμιοσύνη στα βάθη των αιώνων…

Σαν ομπρέλα μάς προστάτευε από τα τόσα δεινά, μα και ελαττώματα του χαρακτήρα μας, αλώβητη από τις άπειρες κακοδαιμονίες και αντιθέσεις του πράγματι παράξενου κράματος του χαρακτήρα μας.

Αρχές του αμφισβητούμενου μέλλοντός μας εν έτει 2012. Δεν θα πω ποιους σκιαγραφώ. Είναι σε πολλούς η ευθύνη. Ολοι μας ίσως έχουμε το ανάλογο ποσοστό ευθύνης για την καταστροφή της έννοιας της υπέροχης λέξης!…

Αυτή καθαυτή κατακρεουργήθηκε από τρεις άλλες λέξεις με τις απίθανες προεκτάσεις τους: «διαπλοκή», «ατιμωρησία», «συγκάλυψη»…

Βλέποντας πρόσφατα στα ΜΜΕ ιταλίδα υπουργό να εκφράζει με τον τρόπο της τα μέτρα προς τον πληγωμένο λαό της χώρας της, είχα αναθαρρήσει. Αυτοδίκαια συνέκρινα τους «ντόπιους» ομολόγους της και απογοητεύτηκα. Στην ψυχή μου γεννήθηκε η ελπίδα ότι η «μαγική λέξη» δεν έχασε την έννοιά της και ας καταργήθηκε στη χώρα που τη γέννησε…

Με πολλή θλίψη ένας απλός έλληνας πολίτης, Λευτέρης Χ. Αρμελινός

Λέτε να μείναμε, αγαπητέ Λευτέρη, μόνον στη φτώχεια (κυριολεκτικά!) και στην (ξεκούρδιστη) λατέρνα;