Εριξαν και τις στροφές τους

Λίγο πριν τελειώσει η ακολουθία (κεκλεισμένων των θυρών επειδή μέσα είχε δημιουργηθεί το αδιαχώρητο από καλλιτέχνες φίλους) πλήθος κόσμου είχε ήδη φτάσει στον χώρο του τάφου. Σκαρφαλωμένοι παντού, είχαν ήδη πιάσει το τραγούδι. Ολες οι ενδυμασίες, όλες οι ηλικίες. Απλοί λαϊκοί άνθρωποι που χόρτασαν τον Μητροπάνο στα κέντρα της Παραλίας, κόσμος με γυαλιά ηλίου, βαμμένα μαλλιά, κόσμος με μαύρα κοστούμια που σιγοψιθύριζε το «Τι το θες το κουταλάκι», αλλά και μοντέρνα παιδιά με αθλητικά που τραγουδούσαν το «Βάλε κατσαρόλα» και «Οταν έχω εσένα» (από την τελευταία δισκογραφική δουλειά του Μητροπάνου με τον Σταμάτη Κραουνάκη – που έδωσε το «παρών») αλλά και το «Ενα ποτήρι θάνατο θα πιω» του Μάριου Τόκα και του Φίλιππου Γράψα.

Η ώρα ήταν 15.30. Ο κόσμος δεν έφευγε από το μνήμα. Τα τραγούδια έδιναν και έπαιρναν (στο μεταξύ σημειώθηκαν και λιποθυμίες) και εκδηλώσεις λατρείας από έναν κόσμο που ένιωθε πως αποχαιρετούσε τον δικό του άνθρωπο.

Και σαν σκηνή από την ταινία «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη – εκεί αποχαιρετούσαν έναν ρεμπέτη χορεύοντας γύρω από το μνήμα – απλοί λαϊκοί άνθρωποι έριξαν και τις ζεϊμπέκικες στροφές τους, την ώρα που η αττική γη είχε ήδη αγκαλιάσει τον Δημήτρη Μητροπάνο και η Ιστορία του και η (μουσική) Ιστορία μας είχε ήδη γίνει σιωπή.