Είσαι και πολύ επαΐων, μεγάαααλε!
Εχει και η Ελλαδάρα, αλλά έχει και η Ιταλία κάτι υπερβολικούς... Στάχτη και μπούρμπερη τον έκανε τον πίνακα - έναν από αυτούς τους «μοντέρνους» με τα λουλουδάκια σαν κάτι δικούς μας πολύ «ιν» για κουλτουριάρηδες - ο διευθυντής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στην Κασόρια, κοντά στη Νάπολι, για να διαμαρτυρηθεί για την περικοπή των επιχορηγήσεων του πολιτισμού στη γείτονα. Και απειλεί να καίει τρία έργα εβδομαδιαίως! Εχει και παρελθόν ο διευθυντής: είχε ζητήσει, με επιστολή του στην Ανγκελα Μέρκελ, άσυλο στη Γερμανία, επειδή έβρισκε τη χώρα του ανίκανη να προστατέψει την πολιτιστική κληρονομιά της!
Τελικά η Ελλαδίτσα την αγαπάει την απανταχού μετριότητα. Ειδικά την ετερόφωτη. Αυτή που νιώθει πως κάτι γίνεται, πως μεγεθύνεται μιλώντας με ύφος επαΐοντος για πιο μεγάλους από εκείνη.
Τόσοι και τόσοι άσχετοι με περισπούδαστο ύφος και στυλ βγήκαν από προχτές στα κανάλια της Ελλαδίτσας να «μιλήσουν» για τον Δημήτρη Μητροπάνο. Να αρθρώσουν λέξεις – οι περισσότερες «κουφές» και δίχως νόημα, βουτηγμένες στην ασχετοσύνη τους – για έναν λαϊκό τραγουδιστή που μόνο με όλα αυτά τα περισπούδαστα δεν είχε σχέση ως αυθεντικός λαϊκός και όχι «κουλτουριάρικα λαϊκίζων», όπως είναι το παράλογο τρέχον στη χώρα (μας) της φαιδράς πορτοκαλέας.
Ηθοποιοί, άνθρωποι του εγχώριου «θεάματος» (με την κακή έννοια) και τηλεπερσόνες αποφάσισαν να αποκτήσουν, σώνει και καλά, λίγη λάμψη, λίγη σημασία μέσα στο σκοτάδι και την ασημαντότητά τους μιλώντας για κείνον, δίχως καμία σχέση προς αυτά που ήταν, αυτά που έζησε, αυτά που ζητούσε και αυτά που πρέσβευε. Αλλοι και αποδίδοντάς του προκλητικούς χαρακτηρισμούς, μόνον και μόνον για να δημιουργήσουν θέμα γύρω από το – μικρό – όνομά τους.
Ετερόφωτες λυχνίες τού τίποτα που φώτιζαν, υποτίθεται, τον αγαπημένο και δημοφιλή λαϊκό τραγουδιστή, με μεγαλόστομους χαρακτηρισμούς «αρχιερέα», «μεγάααααλου», «μύστη» και άλλους που ο ίδιος μάλλον θα απαξίωνε ακόμη και να ακούσει.
Οι λαϊκοί ήρωες ή λαϊκοί μύθοι – χάρη στην τέχνη τους – είναι κτήμα όλων, είναι αλήθεια. Κτήμα όμως δεν σημαίνει και δικαίωμα στην σκύλευσή τους για άσχετους ασήμαντους που επιχειρούν, μέσω εκείνων, να δικαιώσουν την πενιχρή ύπαρξή τους.