Ολο το… σαλόνι μια σκηνή

Ξεκινώ από τα πρακτικά θέματα. «Η διαδικασία είναι απλή: Μόλις το μάθει κάποιος παίρνει τηλέφωνο, περνάμε και βλέπουμε τον χώρο ή το σπίτι του και ορίζουμε την ημερομηνία της παράστασης. Τον κόσμο τον καλεί και τον βρίσκει ο ίδιος ο οικοδεσπότης. Εμείς μεταφέρουμε τα ηχεία, φώτα, λεντάκια 15 βατ το ένα, οκτώ προβολείς μπαίνουν σε κοινή πρίζα και καταναλώνουν πολύ λίγο ρεύμα». Ο σκηνοθέτης Μίλτος Δημουλής περιγράφει τους όρους των παραστάσεων της ομάδας Οικείο Θέατρο. Μια ομάδα που ανεβάζει παραστάσεις σε σπίτια – και όχι μόνο.

Το αυτοδύναμο θεατρικό κλιμάκιο συγκροτούν δύο αυτοκίνητα όπου χωράνε όλα τα πράγματα των ηθοποιών, ένα παράξενο αστικό μπουλούκι με μια διαφορετική θεώρηση για το θέατρο – που έχει ρίζες στην Αναγέννηση και αποτελεί κρίκο στην κουλτούρα χωρών όπως η Γαλλία και η Αγγλία. «Εμείς πάμε δύο ώρες πριν από την παράσταση, στήνουμε και όλα είναι έτοιμα», συμπληρώνει ο κ. Δημουλής. Αν σας έχουν γεννηθεί και άλλα πρακτικά ερωτήματα, ο ίδιος ξεκαθαρίζει ότι για να καλυφθεί το ελάχιστο κόστος απαιτούνται τουλάχιστον 20 θεατές και να συγκεντρωθούν περίπου 300 ευρώ.

Βέβαια η ομάδα Οικείο Θέατρο δεν έχει πρόβλημα να παίξει και μπροστά σε λιγότερους θεατές, ενώ ο διαφορετικός χώρος κάθε φορά δεν περιορίζει αλλά καθορίζει τον αριθμό των θεατών.

«Καθορίζουμε δύο τιμές εισιτηρίων: ένα κανονικό 15 ευρώ και 7,5 ευρώ το φοιτητικό. Οι τιμές αλλάζουν αν πάμε σε σχολεία – εννοείται ότι είναι χαμηλότερες», συμπληρώνει. Αν και προσπαθήσαμε να απαντήσουμε στα ερωτήματα από τη σκοπιά του θεατή, γεννιούνται και μερικά από τη μεριά του ηθοποιού.

Ετσι, είτε με 20 άτομα σε σαλόνι είτε με 120 σε εκκλησία, οι ηθοποιοί προσαρμόζουν τη φωνή τους ανάλογα.

«Η ουσία του θεάτρου δεν είναι στον χώρο, δεν στηρίζεται σε φωτισμούς, μόνο στην απόλυτη έκθεση του ηθοποιού, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά καθηλώνουν το κοινό», μας εξηγεί ο σκηνοθέτης. Ωστόσο η ματιά του ηθοποιού φωτίζει ακόμη περισσότερο τα πράγματα:

«Είναι μια ιδιαίτερη εμπειρία σε θέμα αισθήσεων, δίνουμε την ενέργειά μας και είμαστε πολύ κοντά στον θεατή.

Στη σκηνή έχεις την ασφάλεια του ενεργειακού σου χώρου. Το κάθε σπίτι, από την άλλη, έχει τη δική του ενέργεια, η αμεσότητα είναι πολύ σημαντική, τους κοιτάζεις στα μάτια, στηρίζεσαι στα δικά σου μέσα, απαιτούνται πολύ ισχυρές βάσεις, ενώ τα υποκριτικά τερτίπια δεν βοηθούν. Γίνεσαι ο ρόλος, θα τολμούσα να πω», σημειώνει η ηθοποιός Ανδρομάχη Δαυλού, η οποία συμμετέχει και στην τωρινή παράσταση του Οικείου Θεάτρου «Ο κατάδικος» του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, αλλά και στην πρώτη παράσταση της ομάδας με τίτλο «Θύτες ή θύματα και κάτι γκρι».

Η ομάδα μετράει παραστάσεις σε σπίτια όλων των περιοχών της Αττικής. Σε σπίτια που αποτυπώνουν και όλη την κλίμακα της κοινωνικής διάρθρωσης: Γλυφάδα, Παλαιό Φάληρο, Νέος Κόσμος, σε μικρά σπίτια και σε μεγαλύτερα. Οι ηθοποιοί δεν αποχωρούν μάλιστα μόλις τελειώσει το έργο, πίνουν ένα κρασάκι με τους θεατές, συζητούν πάνω στην παράσταση. «Οι περισσότεροι οικοδεσπότες του περσινού χρόνου μάς φιλοξένησαν και φέτος στα σπίτια τους», λέει ο σκηνοθέτης.

«Οι άνθρωποι φτιάχνουν βέβαια τα σπίτια. Θυμάμαι στην μπακαλοταβέρνα Το Ειδικόν στον Πειραιά… Υπάρχει η μοναδικότητα της κάθε παράστασης, εδώ υπήρξε ένας λόγος παραπάνω», λέει στα «ΝΕΑ» η Ανδρομάχη Δαυλού καθώς η ομάδα έχει δώσει παράσταση στη θρυλική μπακαλοταβέρνα – εδώ γυρίστηκε η διαφήμιση του «Μπακαλόγατου» με τον Πέτρο Φιλιππίδη. Το Ειδικόν όμως δεν είναι το πιο παράξενο μέρος που το Οικείο Θέατρο έχει ανεβάσει παράσταση. «Εχουμε παίξει σε… πατάρι ανθοπωλείου στην Πετρούπολη. Το μαγαζί λεγόταν Μελισσάνθη και μαζεύτηκαν 25 θεατές».