Αϋπνοι έως το χειροκρότημα

Δευτέρα, ώρα 20.00. Στο θέατρο Τζένη Καρέζη οι παραγωγοί από το Μπροντγουέι Λου Μορένο και Φιλίπ Νοντ περιγράφουν τους όρους του παιχνιδιού σε συγγραφείς, ηθοποιούς, σκηνοθέτες. Σε 24 ώρες θα ανεβαστεί μια παράσταση που θα συναρμολογηθεί από έξι διαφορετικά και αυτοτελή έργα, τα οποία θα γραφτούν, θα σκηνοθετηθούν και θα δοκιμαστούν εντός του θεάτρου.

Λίγο μετά ένας ένας οι ηθοποιοί παρουσιάζουν το αντικείμενο που έφεραν και το ρούχο. Αυτά καταγράφονται και ταυτόχρονα δίνεται η ευκαιρία να γίνει μια ιδιότυπη οντισιόν. «Εφερα ένα κλειδί, το οποίο οδηγεί σε ένα μέρος στο σπίτι μου που αγαπώ πολύ, και ένα άσπρο κασκόλ. Θα ήθελα να κάνω έναν άνθρωπο που έρχεται αντιμέτωπος με ένα μεγάλο δίλημμα ή απλώς έναν ευτυχισμένο άνθρωπο», λέει η νέα ηθοποιός Αμαλία Αρσένη, ενώ τα αντικείμενα που ο καθείς κομίζει σκορπίζουν γέλιο. Σουγιάς, χειρουργικές ποδιές, γιουκαλίλι, ένα τούρκικο φέσι, μια γκλίτσα-βίτσα, ένα τεστ εγκυμοσύνης.

Η Ελενα Μαυρίδου φέρνει γόβες pole dancing και εξηγεί τον μύχιο πόθο της: «Δεν θα ήθελα να πεθάνω, όπου έχω παίξει στο τέλος πεθαίνω!». Ολοι γελούν. «Μιλώ αγγλικά και κορακίστικα καλά», συμπληρώνει η ίδια.

23:00. Οι συγγραφείς μένουν μόνοι τους στην αίθουσα και επιλέγουν τρεις ηθοποιούς για το έργο τους. Λίγο μετά αρχίζουν να γράφουν εντός του θεάτρου και διασκορπίζονται σε διάφορα σημεία. «Στο καμαρίνι θα γράψω», μου λέει η Ελένη Ράντου – η προθεσμία τους είναι έως τις 06.00 το πρωί. «Είναι αλλόκοτη εμπειρία και αυτό αφού, ενώ ο συγγραφέας επινοεί τους χαρακτήρες, εδώ οι χαρακτήρες είναι σαρκωμένοι», σημειώνει στα «ΝΕΑ» ο συγγραφέας Μισέλ Φάις, ο οποίος παραγγέλνει ζεστό τσάι και κρατάει τις σημειώσεις του.

05.00. Η Ελένη Ράντου φεύγει τελευταία. Ολοι οι συγγραφείς έχουν τηρήσει το όριο των λέξεων (έως 1.600) και του χρόνου (έως τις 06.00 το πρωί).

07.00. Καταφθάνουν οι σκηνοθέτες και επιλέγουν έργο. «Αισθάνεσαι σαν σε καμπαρέ. Με γύρισε πίσω στα χρόνια της σχολής, της αθωότητας», μου λέει ο σκηνοθέτης Ενκε Φεζολάρι.

15.00. Το θέατρο έχει μετατραπεί σε ένα εργαστήρι πρόβας, αποστήθισης κειμένου, σκηνοθετικών οδηγιών. Ο Κώστας Γάκης δίνει οδηγίες στα σκαλιά, η Αμαλία Αρσένη βυθισμένη σε έναν καναπέ μαθαίνει τον ρόλο της.

18.00. Η κάθε ομάδα έχει δικαίωμα να κάνει τεχνική πρόβα (με φώτα και μουσική) στη σκηνή. «Είναι ένα ολοκληρωμένο έργο», μου λέει ο Γιώργος Σουξές που μαθαίνει τα λόγια του έργου «Συννεφιασμένη Κυριακή» των Σάρας Γανωτή και Νίκου Σταυρακούδη. Τώρα βλέπω τα αντικείμενα που είχαν κομίσει οι ηθοποιοί την προηγούμενη ημέρα να έχουν γίνει κομμάτι της παράστασης, η μουσική κουμπώνει στις σκηνές, τα φώτα ανοιγοσβήνουν.

Ο Χρήστος Τριανταφύλλου στο πιάνο και ο Σπύρος Κουδουνάς στην κιθάρα κάνουν «γέφυρες» ανάμεσα στα θεατρικά θραύσματα, ενώ τα σκηνικά εναλλάσσονται.

20.30. Οι πρόβες γίνονται έως την τελευταία στιγμή, ο κόσμος μαζεύεται στο φουαγέ, η αγωνία μεγαλώνει.

21.45. «Καλώς ήλθατε στο “24 Hour Plays”», προλογίζουν οι παραγωγοί και η παράσταση αρχίζει. Μια παράσταση που συναρμολογήθηκε σε 24 ώρες από έξι συγγραφείς, έξι σκηνοθέτες και 19 ηθοποιούς εν μέσω αγωνίας, έντασης και γέλιου. Η θεατρική συνθήκη τηρήθηκε, ηθικόν ακμαιότατον! Εξω βρέχει…