«Κατεβαίνω γαντζωμένος από σωλήνα…»

Κάτι από κομάντο ειδικών αποστολών θυμίζει η δουλειά που κάνει από το 2005 ο Σταύρος Τσουνίδης. Εργατοτεχνίτης της ΕΥΔΑΠ, μόνον αυτός κι άλλοι τρεις συνάδελφοί του κατεβαίνουν στις δεξαμενές αντλιοστασίων αποθήκευσης ακαθάρτων.

Σε βάθη έως 10 μέτρα, με δυνατότητα να κινηθούν εκεί σε ακτίνα το πολύ 4Χ4 μέτρων. «Εκεί μέσα παλεύεις με όγκους απορριμμάτων που συχνά φτάνουν μέχρι και τη μέση σου. Ακόμα πιο ζόρικα είναι μέσα στα φρεάτια ακαθάρτων κάτω από τους δρόμους, εκεί κατεβαίνεις γαντζωμένος από σωλήνα. Προηγουμένως, μαζί με συνάδελφό σου, έχεις στήσει τρίποδο στον δρόμο και δεμένος εσύ από αυτό με συρματόσχοινο κατεβαίνεις. Πατώνεις πια στα 3-10 μέτρα βάθος, ίσα που χωράς να σταθείς εκεί. Συναντάς μόνο ένα άνοιγμα μισού μέτρου, τόσο περιθώριο έχεις να κινηθείς.

Εκεί μέσα είναι που ώς και μία ώρα τη φορά πρέπει να μαζέψεις ό,τι φερτό υλικό βρεις, να το βάλεις σε κουβά κι ο συνάδελφός σου να το τραβήξει επάνω», περιγράφει ο 43χρονος, που δουλεύει και νύχτα στα φρεάτια πολυσύχναστων οδών. Υποχρεωτικά φορά ολόσωμη δερμάτινη φόρμα, από μέσα άλλη αδιάβροχη.

Φέρει και μάσκα οξυγόνου, κουκούλα, γάντια, λάμπα ή φακό. «Πάντα υπάρχει άγχος εκεί κάτω, οφείλεις διαρκώς να έχεις τον νου σου. Το πιο απλό που μπορείς να πάθεις είναι να υποστεί βλάβη η μάσκα οξυγόνου σου. Ακόμα και τότε πρέπει να παραμείνεις ψύχραιμος, να ειδοποιήσεις τον άλλον να σε ανασύρει», εξηγεί.