[Ανορθόδοξα] Οι βουλευτές τού πηγαινέλα

Οπως η σχέση του χώρου με τον χρόνο, έτσι και ο διάλογος με τη συνείδησή σου είναι πάντα σχετικός. Εξαρτάται και από τον χαρακτήρα σου… Υπάρχουν συνειδήσεις άκαμπτες, προτεσταντικής υφής, ο Θεός να σε φυλάει δηλαδή, γιατί εκεί όσο δυνατό χαρακτήρα κι αν έχεις τα περιθώρια ελιγμών είναι ελάχιστα. Υπάρχουν και άλλες πιο ευέλικτες, μεσογειακού τύπου, από αυτές που μασουλάνε κρέας και το γεύονται σαν ψάρι. Αυτά για όλους εμάς, τους κοινούς θνητούς. Διότι αν ανέβεις τα σκαλοπάτια της εξέλιξης του ανθρωπίνου είδους και φτάσεις στην κλίμακα του βουλευτή, εκεί τα πράγματα μπερδεύονται ακόμη περισσότερο. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η φωνή του εαυτού σου αντηχεί τις φωνές των ψηφοφόρων που εκπροσωπείς, ή που ευελπιστείς να εκπροσωπήσεις. Η δε συνείδηση διχάζεται τουλάχιστον ανάμεσα στον εαυτό της, το βλέμμα του αρχηγού σου και το τυπωμένο ονοματεπώνυμό σου στη λίστα. Ασε που αν βλέπεις μπροστά σου και καμιά μούντζα αισθάνεσαι ότι δεν έχεις πού την κεφαλήν κλίνη. Η κακοφωνία που προκαλείται είναι, φαίνεται, χειρότερη και από αυτήν που οδήγησε την Ιωάννα της Λωρραίνης στην πυρά. Εκείνη τουλάχιστον άκουγε μία φωνή και έγινε ηρωίδα.

Υποθέτω ότι σε αυτήν την υπαρξιακή κατάσταση βρέθηκαν όσοι βουλευτές συνομιλώντας με τη συνείδησή τους καταψήφισαν το δεύτερο Μνημόνιο και ύστερα, όταν έμειναν μόνοι, συνομιλώντας με την ίδια πάντα συνείδηση υπερψήφισαν τα μέτρα δηλώνοντας ευθαρσώς πως ήταν, είναι και θα είναι πάντα στρατευμένοι στις υποθέσεις των κομμάτων που είχαν υπερψηφίσει το Μνημόνιο, ενώ οι ίδιοι το είχαν καταψηφίσει. Το ψυχόδραμα θα είχε ενδιαφέρον αν δεν εντασσόταν στη γενική ηθική αρχή της πολιτικής μας ζωής. Είναι η αρχή τού «εντάξει μωρέ, τι έγινε πια, μια κουβέντα είπαμε, δεν θα το κάνουμε και θέμα». Θα είχε ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον αν όλοι αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες άνοιγαν το στοματάκι τους και εξηγούσαν, ακόμη και σε μέτρια ελληνικά, προς τι η καταψήφιση και προς τι η υπερψήφιση. Κατάλαβαν κάτι που δεν είχαν καταλάβει, ή μήπως δεν περίμεναν να τους διαγράψουν για να περιφέρονται ως ήρωες του αντιμνημονιακού αγώνα, κατά το κοινώς λεγόμενο ως «τζάμπα μάγκες»; Θα μου πείτε πού περισσεύει η σοβαρότητα για να τη βρεις όταν είσαι απασχολημένος με τη συνείδησή σου; Και στο κάτω κάτω, και το ορφανό που εισέπραττε τη σύνταξη των γονιών του από το ΙΚΑ κάπως έτσι, με το «εντάξει μωρέ τι έγινε», πήγαινε στο ταμείο για να πάρει την επιταγή.

Με τούτα και με εκείνα βέβαια, η Βουλή που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές θα μοιάζει πολύ με τη θεατρική Αθήνα. Διότι, ως γνωστόν, στην Αθήνα υπάρχουν οι περισσότερες θεατρικές σκηνές από όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Με τους θεατές δημιουργείται μερικές φορές πρόβλημα, μια και έχουν την τάση να είναι λιγότεροι από τους ηθοποιούς που παίζουν πάνω στη σκηνή. Ομως αυτά είναι λεπτομέρειες. Η ουσία είναι να μπορείς να εκφραστείς. Και οι βουλευτές τού πηγαινέλα απέδειξαν ότι έχουν τα μέσα να το κάνουν.