[Το πνεύμα του τόνου] Μια προσφορά

Δεν περιποιεί και μεγάλη τιμή στη θεατρική εν γένει κοινότητα ότι μια εξαντλητική εργασία για την ιστορία της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου την εξεπόνησαν μια οικονομολόγος ιστορικός του αστικού χώρου και μια αρχιτεκτόνισσα. Οπως και να έχει το πράγμα, το πολύτιμο σύγγραμμα με πληθώρα φωτογραφιών, που μέσω του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας μας πρόσφεραν η κ. Λυδία Σαπουνάκη-Δρακάκη και η κ. Μαρία Λουίζα Τζόγια-Μοάτσου, κόρη του σημαντικού πρωταγωνιστή Νίκου Τζόγια, είναι μια κιβωτός μνήμης, μεθόδων, παράδοσης και εκπαιδευτικής πορείας στα καλλιτεχνικά μας πράγματα. Οι δύο αξιόλογες μελετήτριες συγκέντρωσαν ένα τεράστιο υλικό, το ταξινόμησαν, το αξιολόγησαν και το αφηγήθηκαν με γλαφυρό τρόπο, αλλά χωρίς να υποκύψουν σε συναισθηματισμούς, ρητορείες ή καταγγελίες. Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από το 1930 έως σήμερα καλλιεργεί με υψηλό βαθμό υπευθυνότητας το εκπαιδευτικό καλλιτεχνικό όραμα που όρισαν οι ιδρυτές της και οι σημαντικότεροι θεατράνθρωποι, που δίδαξαν γενιές και γενιές ηθοποιών να σέβονται την τέχνη του Διονύσου και κυρίως τον Λόγο των ποιητών. Η λεγόμενη Σχολή Υποκριτικής του Εθνικού Θεάτρου (που τη γραμματική και το συντακτικό της καθόρισαν ο Φώτος Πολίτης, ο Δημήτρης Ροντήρης, ο Δημ. Μητρόπουλος, ο Κλώνης, η Πράτσικα, ο Βεάκης, ο Καλογερίκος και στη συνέχεια μεγάλοι μάστορες: Μουζενίδης, Κωτσόπουλος, Παξινού, Χορν, Βόκοβιτς, Καραντινός, Τζόγιας κ.λπ.) κυριάρχησε για ογδόντα χρόνια και για σαράντα χρόνια παράλληλα με την άλλη μεγάλη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Κουν. Μεγάλες χάριτες στις δύο κυρίες που μας πρόσφεραν τόσα τεκμήρια αυτογνωσίας.