[Προβολείς] Τρεις χιλιάδες μέτρα στιπλ

Ας υποθέσουμε ότι οι εκλογές κανονίζονται για την Κυριακή 29 Απριλίου. Ας υποθέσουμε επίσης ότι μ’ αυτήν την προσποίηση αποφεύγουμε τις μανιφεστασιόν για την Εργατική Πρωτομαγιά που στη γλώσσα του κλασικού αθλητισμού ισοδυναμεί με τη λιμνούλα με τον κροκόδειλο. Σ’ αυτό τον δρόμο βλέπω κι άλλα εμπόδια αντιστρόφως ανάλογα με τον διασκελισμό και την πνευμονική χωρητικότητα των υφισταμένων κομμάτων. Λοιπόν, έχουμε και λέμε! Η καψοπαρέλαση της 25ης Μαρτίου, η Πρωταπριλιά, η Φιέστα του Ολυμπιακού, τα play off του ΠΑΜΕ με την Αστυνομία, το Πάσχα και η παραδειγματική τιμωρία του Ιούδα. Αν μας κάτσει δε και ο κρητικός γάμος της Τζένιφερ Ανιστον, τότε δύσκολο να γλιτώσουμε τις μπαλοθιές στον φράχτη του γείτονα. Τι λες κι εσύ γιατρέ μου, θα το δω το παραβάν ή θα μου φανεί σαν βελούδινη αυλαία με το κροσσάκι της το χρυσαφί;

Παρακολουθώ τους πολιτικούς να ζεσταίνονται στα κουλουάρ και στα τηλεοπτικά πάνελ και μου φαίνονται σα να έχουν έρθει από άλλον πλανήτη. Σα να μην πέρασε μια μέρα από το αναγκαστικό κούρεμα, το Μνημόνιο, το σπλιτ των κομματικών σχηματισμών, την ακυβερνησία του μηνός Νοεμβρίου. Ιδίως αυτήν την τελευταία σκέφτομαι και μου παγώνει το αίμα καθώς ξεδιπλώνεται μπροστά μου ο δρόμος προς τον Γολγοθά στρωμένος από παλαιοκομματικά επιχειρήματα. Θέλω – δεν θέλω θα τον περπατήσω. Γιατί αν θυμηθώ τους ασύστολους που πλασαρίστηκαν σαν τα «νέα πρόσωπα» στην πολιτική τα τελευταία είκοσι χρόνια, τότε θα υποχρεωθώ να ζητήσω συγνώμη από τους δεινόσαυρους. Γονατιστή.