Από την ηδονή στην απελπισία

«Δεσμά αίματος» του Νίκου Παναγιωτόπουλου από το ομότιτλο μυθιστόρημα της Μαρίας Πάουελ. Με απόλυτη πρωταγωνίστρια τη γοητευτική Μαρκέλλα Γιαννάτου. Και παρτενέρ τον Γιάννη Στάνκογλου – από τις πιο λιτές ανδρικές φάτσες της ελληνικής οθόνης -, με τρίτο της παρέας τον Νικήτα Τσακίρογλου στον ρόλο ενός παρατημένου συνταξιούχου «μπαμπά». Καθώς και τον Δημήτρη Πιατά που με υποδειγματική εγκράτεια υποδύεται σε δυο – τρία περάσματα κάποιον πεθαμενατζή της γειτονιάς.

Αν δεν με απατά η μνήμη μου, η πιο ανυπεράσπιστη, χειροποίητη και «φτωχή» σε μέσα ταινία από τις 15 που έχει υπογράψει ο Παναγιωτόπουλος. Με ψηφιακή κάμερα σε κάποιο διαμέρισμα, με πέντε σκηνές όπου απεικονίζονται φτερά αεροπλάνου και μερικά νυχτερινά σε δωμάτια ξενοδοχείου. Αυτά. Με τα δικά μου κριτήρια – το τονίζω για να μην παριστάνω τον τάχα μου αντικειμενικό – μέσα στις τέσσερις καλύτερες στιγμές του.

Κατά αξιολογική σειρά. Πρώτο και κορυφαίο το «Delivery» (2004). Ακολουθούμενο από τα «Χρώματα της Ιριδος» (1977), «Μελόδραμα» (1980) και «Δεσμά αίματος». Στην πραγματικότητα, αυτή η τελευταία του ταινία μοιάζει σαν το φλιπσάιντ του «Delivery». Υπαρξισμός σαν υστερόγραφο του Αλμπέρ Καμί. Και εσωτερική απελπισία θηλυκή χωρίς το κοινωνικό σχόλιο από τις πρώτες ιστορίες του Ζαν Λικ Γκοντάρ. Δηλαδή η αεροσυνοδός που υποδύεται η Μαρκέλλα Γιαννάτου είναι για τον Παναγιωτόπουλο ό,τι η πόρνη που υποδύεται η Αννα Καρίνα του 1961 στην αλησμόνητη ταινία του Ζαν Λικ Γκοντάρ «Ζούσε τη ζωή της».

Για άλλους αυτό αποτελεί κακή απομίμηση και αναχρονιστική επιστροφή. Για τον υποφαινόμενο, την ολοκλήρωση ενός ανήσυχου filmmaker που στις περισσσότερες στιγμές του αρνείται να βυθιστεί κάτω από τον αφρό των κινηματογραφικών αρετών του. Τέλος πάντων.

Το στόρι εντελώς «γυμνό». Μια νέα γυναίκα με τρεις άδειες αποσκευές: Το βαλιτσάκι της που το πηγαινοφέρνει σε κάθε αεροπορικό της ταξίδι. Οι ερωτικές της περιπέτειες σε δωμάτια ξενοδοχείου. Και ο γέρος πατέρας της να την περιμένει θρονιασμένος σε μια κουνιστή πολυθρόνα.

Η εσωτερική κατάστασή της πακεταρισμένη σε τρεις φράσεις: «Το σπίτι βρωμούσε γεροντίλα κι εγώ γαμ…». Η πρώτη. «Σκέφτηκα πως θα ‘ταν καλό να εγκαινίαζα το κρεβάτι μου μ’ αυτόν» (εννοεί τον Γιάννη Στάνκογλου που υποδύεται έναν τύπο με σκοτεινό παρελθόν). Η δεύτερη. «Ολες οι ερωτικές μου γνωριμίες τίποτα περισσότερο από γράμματα του αλφαβήτου». Δηλαδή ο Κ, ο Β κ.ο.κ.

Με απλά λόγια, ένα ατελείωτο φλερτ με τον θάνατο και την απελπισία. Ο πατέρας της πεθαίνει. Οι σχέσεις της γλιστράνε μέσα από τα δάχτυλά της όπως η άμμος. Και το επάγγελμά της μια σύντομη απογείωση από το επίγειο αδιέξοδό της. Που πάει να πει, υπόγεια απελπισία και μια απέραντη ματαιότητα που σκοτώνει κάθε ίχνος ζωής και αληθινής ηδονής. Ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς, σημασία έχει ότι σε μένα προκλήθηκε η ίδια γοητεία όπως τότε που για πρώτη φορά διάβασα τον «Ξένο» του Αλμπέρ Καμί! Βαθμοί=7