[Αποψη] Περικοπές επιδομάτων ή σπατάλης;

Συντάξεις σε αναπήρους-μαϊμού αλλά και σε νεκρούς, τόνοι αχρείαστου ιατρικού υλικού που μουχλιάζει σε αποθήκες και άλλα πολλά ανάλογα αποκαλύπτονται αυτές τις μέρες, με αφορμή το σκάνδαλο του ΙΚΑ Καλλιθέας. Το συνολικό κόστος της διαφθοράς στους κλάδους αυτούς, των συντάξεων και της υγείας, εκτιμάται, μάλιστα, από την κυβέρνηση ότι φτάνει στα περίπου 4 δισ. ευρώ. Μέγεθος που συμπτωματικά (;) ταυτίζεται με τη σχεδιαζόμενη μείωση των κοινωνικών παροχών κατά 1%-2% του ΑΕΠ ή 2-4 δισ. ευρώ το 2013-2014, σύμφωνα με το Μνημόνιο. Το μήνυμα είναι σαφές: αν κόβαμε τη σπατάλη και τη διαφθορά, δεν θα χρειαζόταν να κόψουμε καθόλου τα επιδόματα από αυτούς που τα χρειάζονται πραγματικά.

Αυτό λέει άλλωστε και η τρόικα, προσθέτοντας το στοιχείο της αδικίας: το 60% των οικογενειακών επιδομάτων κατευθύνεται, όπως αναφέρει η έκθεση του ΔΝΤ, στο 40% των υψηλότερων εισοδημάτων.

Το ερώτημα είναι αν θα θελήσει και θα μπορέσει η επόμενη κυβέρνηση να δράσει αποφασιστικά, όπως απαιτείται, ώστε να ξεριζώσει τη διαφθορά και να μη χρειαστεί να καταφύγει σε πραγματικά επώδυνες περικοπές. Ακόμη και τα μισά από τα 4 δισ. ευρώ να εξοικονομηθούν με αυτόν τον τρόπο, το κέρδος θα είναι τεράστιο. Το αντίθετο – η ολιγωρία – θα είναι ασυγχώρητο.

Αναρωτιέται, βεβαίως, κανείς αν χρειαζόταν να φτάσουμε ώς εδώ, να έχουμε βάλει ήδη άγριο μαχαίρι στις συντάξεις, για να ανακαλύψουμε ότι περίπου 180.000 ανάπηροι έχουν προ πολλού γίνει καλά ή ότι κάπου 40.000 συνταξιούχοι έχουν ήδη αποδημήσει εις Κύριον.

Τουλάχιστον, ας είναι αυτή η αρχή της αντίστροφης μέτρησης. Οπως έδειξε με την πρωτοβουλία της να ξηλώσει την αμαρτωλή Διεύθυνση Ιδιωτικών Επενδύσεων η Αννα Διαμαντοπούλου, σε πολλές περιπτώσεις ίσως απαιτείται απλώς μια τολμηρή απόφαση.