Η τραγωδία θέλει το χιούμορ της

Η τραγωδία, μερικές φορές, μονάχα με ελαφράδα μπορεί να ειπωθεί για να γίνει κατανοητή. Η μεγάλη εμπορική επιτυχία της γλυκόπικρης αυτής κωμωδίας το αποδεικνύει. Αλλά η μεγάλη πρόκληση έκατσε στις πλάτες του Φρανσουά Κλιζέ, που ενσαρκώνει τον παραπληγικό ήρωα και παραδόξως δεν βραβεύτηκε για την εξαιρετική του ερμηνεία.

«Ερχομαι από ένα θεατρικό περιβάλλον. Εχω συνηθίσει στη σιγουριά της κίνησης, της σκηνής, των κοστουμιών. Και ο ρόλος του Φίλιπ εδώ μου στέρησε όλα τα δεκανίκια μου. Δεν είχα πού να κρυφτώ. Αυτό το άγχος διπλασιάζεται όταν έχεις να ενσαρκώσεις ένα αληθινό πρόσωπο».

Στα γυρίσματα επικρατούσε η ίδια εύθυμη ατμόσφαιρα που συναντάμε στην ταινία;

Και ναι, και όχι. Οι σκηνοθέτες μου ευτυχώς ήταν έτοιμοι να προλάβουν την οποιαδήποτε κακοτοπιά. Ξέρετε, με τα γυρίσματα αυτού του φιλμ, πέρασα και σε μια διαδικασία αυταπάρνησης. Δεν πρέπει να θέλουμε τα πράγματα να περνάνε πάντα μέσα από μας. Είχα την ευκαιρία να δουλέψω με τον Ομάρ Σι (σ.σ.: αυτός βραβεύτηκε με το γαλλικό Σεζάρ για την ερμηνεία του στο φιλμ), έναν πραγματικά σπουδαίο ηθοποιό. Ημουν τυχερός.

Εχετε παίξει σε ταινίες πολλών θρυλικών για το γαλλικό σινεμά σκηνοθετών. Υπάρχει κάποια που έχετε πιο κοντά στην καρδιά σας;

Αν μπορώ να αναφέρω μία από τα παλιά, αυτή θα ήταν το «Round Midnight» του Μπερτράν Ταβερνιέ, μια ταινία για την τζαζ, αφιερωμένη σε μια ολόκληρη γενιά από αυτοεξόριστους τζαζίστες που δεν είχαν δουλειά στην Αμερική και έβρισκαν καταφύγιο στην Ευρώπη. Είχα την ευκαιρία να παίξω δίπλα σε έναν άνθρωπο που δεν ήταν ηθοποιός, αλλά διέθετε μεγαλείο ψυχής: τον σαξοφωνίστα Ντέξτερ Γκόρντον. Στο τέλος, ο Χέρμπι Χάνκοκ έφυγε με το Οσκαρ για τη μουσική του, αλλά αυτά που έμαθα δίπλα του δεν διδάσκονται σε καμία ακαδημία.

Δύο διαφορετικοί κόσμοι λοιπόν, συναντιούνται και μοιράζονται μια αληθινή φιλία, σε θέμα που εκ πρώτης όψεως μόνο αστείο δεν φαντάζει. Η ταινία «Αθικτοι» θυμίζει στις καλύτερες στιγμές της όχι τις κορυφές του γαλλικού σινεμά, αλλά του ιταλικού, τότε δηλαδή που, συνεχίζοντας την παράδοση της κομέντια ντελ άρτε, οι εμβληματικοί σκηνοθέτες της εποχής έσμιγαν το γέλιο με το δάκρυ. Μένει να δούμε αν, μετά την πρεμιέρα του Γαλλόφωνου Φεστιβάλ, η ευρωπαϊκή επιτυχία της ταινίας συνεχιστεί και σε ελληνικό έδαφος.

Το φεστιβάλ

Αν οι «Αθικτοι» θα ανοίξουν την Τετάρτη το 13ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας, η αυλαία θα πέσει με την ταινία «Mon pire Cauchemar» («Ούτε στον εχθρό μου!») της Αν Φοντέν, με τους Ιζαμπέλ Ιπέρ, Αντρέ Ντισολιέ την Τετάρτη 28 Μαρτίου. Στις αίθουσες Ιντεάλ, Δαναός 1 & 2 και το Αuditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου ολόκληρη την εβδομάδα θα προβληθούν ταινίες όπως «17 filles» («17 κορίτσια») της καλεσμένης του Φεστιβάλ Μιριέλ Κουλίν, «My Little Princess» («Η μικρή μου πριγκίπισσα») της Εύα Ιονέσκο, «Plus jamais peur» («Ποτέ πια φόβος») του Μουράντ Μπεν Σεΐκ, «Un heureux evenement» («Ενα ευτυχές γεγονός») του Ρεμί Μπεζανκόν. Στο πρόγραμμα του φεστιβάλ (με χορηγό επικοινωνίας «ΤΑ ΝΕΑ») και η προβολή της βωβής ταινίας «Carmen» του Σεσίλ Μπ. Ντε Μιλ με μουσική επένδυση από την Εθνική Ορχήστρα Τζαζ του Παρισιού.