Στην Εθνική Πινακοθήκη «παρέα» με τον Σόιμπλε

Το αφιέρωμα στο έργο του Γκέρχαρντ Ρίχτερ δεν θα μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητους δημοσιογράφους που αγαπάνε την τέχνη, όμως ότι θα συναντούσαμε στη Neue Nationalgalerie του Βερολίνου μέσα σε τόσο κόσμο τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε όταν καταστρώναμε το πρόγραμμα της ημέρας.

Βρεθήκαμε στο Βερολίνο για να παρακολουθήσουμε το βράδυ του Σαββάτου στη Σαουμπίνε το «Protect me», μια παράσταση που θα φέρει τον Μάιο στην Αθήνα η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, και την άλλη μέρα το πρωί ξεκινήσαμε από νωρίς για βόλτες πολιτιστικές στο ανοιξιάτικο Βερολίνο. Εξω από την Εθνική Πινακοθήκη σταθήκαμε στην ουρά μαζί με εκατοντάδες άλλους επισκέπτες που περίμεναν υπομονετικά να δουν την έκθεση-γεγονός που οργανώθηκε για τα γενέθλια των 80 χρόνων του μεγάλου καλλιτέχνη.

ΤΟΝ ΕΙΔΑ. Μόλις μπήκαμε στην αίθουσα και σε απόσταση αναπνοής, τον είδα μπροστά μου. Ενας μεσήλικος άντρας με πουλοβεράκι και ένα ωραίο κασκόλ στον λαιμό, καθισμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, με κοίταζε ήρεμα. «Μα δες, είναι ο Σόιμπλε», ψιθύρισα στη Μαρία, για να πάρω την απάντηση «αποκλείεται». Και δίκιο είχε να το σκεφτεί. Από το δικό μας μυαλό δεν περνάει ότι ένας τόσο γνωστός πολιτικός, που μάλιστα αυτόν τον καιρό απασχολεί πολύ τη διεθνή επικαιρότητα, μπορεί να κυκλοφορεί το πρωί της Κυριακής με τόση απλότητα σαν κοινός θνητός ανάμεσα σε άλλους πολλούς μέσα σ’ ένα μουσείο. Ετσι λοιπόν κι εγώ αντέδρασα ελληνικά. Οταν τον ξανασυνάντησα λίγο παρακάτω, γονάτισα για να βρεθώ στο ύψος του και του μίλησα χαμογελαστή. «Καλημέρα σας. Είστε όντως ο κύριος Σόιμπλε; Είμαι Ελληνίδα και νιώθω έκπληξη που σας βλέπω εδώ», του είπα. «Ναι, εγώ είμαι», μου είπε ο άνθρωπος και με κοίταξε διερευνητικά. «Σας αρέσει η τέχνη;», συνέχισα. «Ναι, εσάς;». «Κι εμένα πολύ», του είπα, για να εισπράξω το φιλόξενο «τότε απολαύστε την».

ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ. Αργότερα στην έξοδο τον ξαναείδαμε. Στεκόμασταν παράμερα και τους παρακολουθούσαμε μαζί με τη γυναίκα του περιτριγυρισμένους από φίλους τους να μιλάνε ευχάριστα μεταξύ τους. Πιθανόν για την έκθεση. Ναι, υπήρχαν και δυο σωματοφύλακες δίμετροι κάπου πιο πίσω που ακολουθούσαν διακριτικά. Οταν τον είδα να μου χαμογελάει, τον ξαναπλησίασα. «Ξέρετε, είμαστε δημοσιογράφοι», του είπα. Αγρίεψε. «Βρίσκομαι εδώ ιδιωτικά», μου είπε. «Μα δεν θέλω να μου πείτε τίποτα για την κρίση, αν σας άρεσε η έκθεση ήθελα να σας ρωτήσω». Μαλάκωσε πάλι. «Ναι, τον γνωρίζω τον Ρίχτερ», μου απάντησε και έμεινα με την αίσθηση ότι οι δύο άντρες είναι φίλοι. Η Μαρία τον ρώτησε αν μας επιτρέπει να τον φωτογραφίσουμε κι εκείνος δέχτηκε αμέσως, μας κάλεσε μάλιστα να φωτογραφιστούμε μαζί του. Ετσι λοιπόν θα ‘χω να το λέω στους φίλους μου που με ρωτούσαν πριν φύγω αν θα πήγαινα να συναντήσω την Ανγκελα. Δεν μπορούσε και μου έστειλε τον Βόλφγκανγκ.