[Φαινόμενα] Κάτι παλιό και ολίγον τουριστικό

Καμία έμπνευση, καμία πρόταση, καμία συναίσθηση των καιρών. Μεταξύ παρόμοιων συμμετοχών σε ήχο, αισθητική, στολές, χορογραφία, λες και βρισκόμασταν πέντε – έξι χρόνια πριν, επιλέξαμε την πιο… τύπου Καλομοίρα, με ολίγον μπουζούκι στον κάτι-μας-θυμίζει ρυθμό – για να μην ξεχνιόμαστε τουριστικώς – και φυσικά ωραία θέα σε καλλίγραμμα πόδια, πλαισιωμένα από μπαλέτο νεαρών στους συνήθεις γιουροβιζιονικούς, γυμναστικούς συνδυασμούς. Τέτοια πλήξη ούτε το χιούμορ δεν τη σώζει.

Ως εκ τούτου θα βαδίσουμε τις γνωστές γιουροβιζιονικές ατραπούς με οδηγό την «Κοκκινοσκουφίτσα» Ελευθερία Ελευθερίου και μουσική υπόκρουση το τραγούδι της «Aphrodisiac» – με το δέον σεξουαλικό υπονοούμενο που εναρμονίζεται με την παράδοση της καταναλωτικής, μουσικής βιομηχανίας.

Κι ας μην ακούσαμε καν τη φωνούλα της, αφού αν θριάμβευσε κάτι στη βραδιά της επιλογής του τραγουδιού ήταν το playback. Βλέπαμε καλοβαμμένα στοματάκια να ανοιγοκλείνουν στα κοντινά πλάνα και το λαχάνιασμα από τις φιγούρες να κόβει ακόμη και αυτή την προσπάθεια, ενώ ακουγόταν καμπάνα από το υπερπέραν η άψογα επεξεργασμένη φωνή.

Το θέαμα μας θύμισε ολίγον από καλλιστεία έτσι όπως διαγωνίζονταν κορίτσια με σορτσάκια και κοντές φουστίτσες, ενώ στο εισαγωγικό βίντεο, πριν βγουν στη σκηνή, συστήνονταν «με λένε έτσι και τραγουδάω αυτό» και κατόπιν έπαιρναν πόζα στον φακό όλο νάζι σαν καλλιστειακές διαγωνιζόμενες.

Το καλύτερο βίντεο της σειράς για το χιούμορ που απέπνεε ήταν εκείνο των Cassiopeia που τραγούδησαν το «Killer Bee», με τα τρία κορίτσια του συγκροτήματος να μιλούν εν χορώ με άψογο συντονισμό και με εκείνη την παράξενη προφορά που τονίζει το σίγμα, σαν να κάνουν δοκιμές για να «καθαρίσει» το μικρόφωνο στην πίστα.

Για επιθεώρηση με τα μπλε σορτσάκια τους με τις τούλινες ουρές μια χαρά ήταν.

Πρώτη κληρώθηκε να βγει η Δώρα για να απευθύνει το δικό της υπονοούμενο με το τραγούδι «Baby I’m yours», να τινάξει το μαλλί δώθε – κείθε σε μια εμφάνιση που θύμιζε support πριν ξεκινήσει η φίρμα του μαγαζιού το πρόγραμμά της στα μπουζούκια. Οχι να το παινευτούμε, αλλά έχουμε κι εμείς τη δική μας «παράδοση» να επιδείξουμε.

Μετά ήρθαν και οι Velvet Fire με το «No parking» τους και το τρικολόρε μαλλί τής ερμηνεύτριας του ντουέτο, με μαύρη φράντζα, το υπόλοιπο ξανθό σε δυο τόνους και στολή Μάγια-η-μελισσούλα. Μια χαρά η προφορά του αγγλικού στίχου.

Αν υπήρχε πρόταση στη βραδιά αυτή, ήταν η ισορροπημένη και με διακριτικό χιούμορ παρουσίαση από τους Μαρία Κοζάκου και Γιώργο Φραντζεσκάκη – και οι δυο από το δυναμικό της ΕΡΤ.

Χαλαροί, ευχάριστοι, ανάλαφροι όπως ακριβώς απαιτούσε το κλίμα της εποχής από μια γιουροβιζιονική, ψυχαγωγική βραδιά χωρίς τις αλλοτινές καρναβαλικές υπερβολές και χωρίς μιζέριες.

Οι πιο έξυπνες στιγμές της σκηνοθεσίας ήταν το «λάθος» – έτσι χαρακτηρίστηκε – βίντεο που «έπεσε» στην επανάληψη των τραγουδιών και ήταν από τις πρόβες των διαγωνιζομένων.

Αβαφτα, σχεδόν αχτένιστα και απλά τα κορίτσια, έδιναν τουλάχιστον έναν τόνο αυθεντικότητας σε τραγούδια που έμοιαζαν ξεπατικωτούρες από παλιές, ξινισμένες γιουροβιζιονικές κασέτες. Και επίσης η στιγμή που ο Φραντζεσκάκης μοίρασε το ρεφρέν του «I will die for you» στους διαγωνιζομένους και τους κάλεσε να το τραγουδήσουν χορωδιακά, οπότε και ακούσαμε live τις φωνές τους.

Οσο για την επιλογή του εμπορικού κέντρου για να φιλοξενήσει το σόου από τη δισκογραφική εταιρεία, της οποίας ήταν και προσφορά η βραδιά – εξ ου και στην έναρξη παρουσιάστηκαν νέοι καλλιτέχνες που ανήκουν στο δυναμικό της -, ήταν σοφή καθώς έδινε ένα φουτουριστικό φόντο στη σκηνή – το μόνο σύγχρονο στοιχείο στο θέαμα. Εκτός αυτού, σαν ναοί της μαζικής, λαϊκής κατανάλωσης τα εμπορικά κέντρα, ήταν και η πιο ειλικρινής σφραγίδα σε μια διοργάνωση που η παράδοσή της τη θέλει να αποτελεί και αυτή ένα είδος βιτρίνας της μαζικής, μουσικής βιομηχανίας. Δυστυχώς, παρά το αντίθετο κλίμα των καιρών που πρόσφερε την ευκαιρία, επιλέξαμε να τσουβαλιαστούμε στην παρωχημένη ομοιομορφία. Με τις υγείες μας.