[Στην ανάπαυλα] Αλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε

Αρχισε σαν μια βόλτα κι έγινε συνήθεια. Κάθε τόσο, βγαίνω από το σπίτι κι ανηφορίζω το δρομάκι δίπλα στο ξερό ποτάμι με τις καλαμιές και ύστερα τις πικροδάφνες και τα πεύκα. Οδός Αμαζόνων στην αρχή του, μα καθώς ανεβαίνει αλλάζει, ως φαίνεται, προσωπικότητα και μαζί μ’ αυτήν το όνομά του σε Βριλησσού.

Καλύτερα. Από Αμαζόνων χίλιες φορές το Βριλησσού. Αυτές οι γυναίκες με τον κομμένο μαστό, μπροστά στην αυλή μου, πάντοτε με τρόμαζαν. Τις νύχτες άκουγα το τέντωμα του τόξου και το σύριγμα απ’ το ευθύβολο βέλος τους να μπλέκεται με το σφύριγμα του αέρα.

Είναι κι αυτό το σπίτι μου, ζωσμένο από περίεργους δρόμους. Από τη μια η Αμαζόνων, από την άλλη η Ολύμπου, δεν είναι τρόπος ζωής αυτός. Τι σχέση έχω εγώ με την ολύμπια αρμονία;

Ασε που από την πίσω μεριά είναι ένα στενό – δεν του το ‘χεις -, ούτε πεζοδρόμιο να φανταστείς δεν διαθέτει, τόσο ανύπαρκτο είναι. Κι όμως έχει όνομα. Οδός Αταλάντης. Εγώ ως γνήσιος Ελλην φιλύποπτος νόμιζα ότι το Αταλάντης ήταν η γενική του «ατάλαντη». Η ατάλαντη, της αταλάντης, κι εννοούσαν τη θεατρική μου φύση. Οταν όμως μου εξήγησαν ότι η βάπτιση προηγήθηκε της εμφανίσεώς μου στη γειτονιά, κάπως ηρέμησα.

Γενικά με τους τόνους και τα πνεύματα λόγω πολυτονικής εκπαίδευσης έχω μέγα πρόβλημα.

Αίφνης, η άλλη οδός, η τέταρτη που περικλείει το τετράγωνο του σπιτιού μου. Οδός Νέστου. Δεν ήθελα με τίποτα να δω το έψιλον. Εγώ διάβαζα «Νόστου». Οδός Νόστου. Ε, είναι ζωή τώρα αυτή; Να ζεις κατακορφή στον Ολυμπο, να σε κυνηγάνε Αμαζόνες και η ατάλαντη φύση σου, ενώ εσένα να σου τρώει τα σωθικά ο Νόστος κι η λαχτάρα της επιστροφής; Και επιστροφής; Επιστροφής πού;

Γι’ αυτό κι εγώ παίρνω την ανηφόρα της φιλικής προς εμέ Βριλησσού, που με οδηγεί ωραιότατα στην Αναπαύσεως. Ναι. Εδώ έχουμε ένα πρόβλημα, γιατί πριν πάρεις μιαν ανάσα συνειδητοποιείς ότι αυτή η αναπαυτική λεωφόρος σε βγάζει τσιφ στο κοιμητήριο. Οξω και μακριά. Κάνω να κοιτάξω προς τα πάνω να μη βλέπω την πλάκα τη μαρμάρινη με τον σταυρό και το καντήλι και πέφτει το μάτι μου στα κυπαρίσσια, των οποίων όλες τους οι κορφές δείχνουν για τελική κατάληξη τον ουρανό.

Πίσω. Πίσω. Σπίτι γρήγορα. Δεν με σηκώνει το τοπίο. Γρήγορα στο σπίτι, που ‘μαθες να μετράς τις μέρες με τις εβδομαδιαίες εκπομπές και τις ώρες με τα μεσημεριανά και τα πρωινάδικα.

Αδικα ζούμε. Αδικα.

Μόνο εσύ που έμεινες δίπλα μου από παιδί. Μόνο εσύ μου ψιθυρίζεις:

-Ερχεται Απρίλης. «Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός». Και μετά μ’ αφήνεις να συνεχίσω…

-«Κείνο το λείψανο που φύτεψες στον κήπο σου τον άλλο χρόνο,

άρχισε να βλασταίνει;

Πες μου, θ’ ανθίσει εφέτο;». Ή άδικα ζούμε; Αδικα;