[Φαινόμενα] Παιχνιδιάρηδες ή απελπισμένοι;

Μια «παιχνιδιάρικη» διάθεση έχει καταλάβει αίφνης την εγχώρια τηλεόραση, όπου η μία μετά την άλλη εντάσσονται εκπομπές που καλλιεργούν μια ατμόσφαιρα παλιμπαιδίζουσας χαλαρότητας. Αλλες βασίζονται σε χοντρές πλάκες σαν αυτές της εκπομπής «Οικογένεια της συμφοράς», άλλες σε διαγωνισμούς αστείων δεξιοτήτων όπως το «Minute to win it» ή και σε αστείες μιμήσεις σαν αυτές που το «Κάψε το σενάριο» καλεί το κοινό να συμμετέχει. Πρόκειται για ένα σαρωτικό κύμα που έχει παραμερίσει πλήρως τα τηλεπαιχνίδια γνώσεων, ακόμη και των πιο τετριμμένων, όπως αυτές που απαιτούσε το «Money Drop». Αυτό δεν σημαίνει ότι εξαιρείται και το οικονομικό δέλεαρ για τον νικητή, που ξεκινά από απλό χαρτζιλίκι του χιλιάρικου για την «Οικογένεια της συμφοράς» και φτάνει τα 50.000 ευρώ για τον μεγάλο νικητή του «Minute to win it».

Το τελευταίο προσφέρει θέαμα αλήστου μνήμης, με ολόκληρους άνδρες και γυναίκες να κάνουν αέρα σε αυγά διαγωνιζόμενοι ποιος θα τα σπρώξει πιο γρήγορα, να φυσάνε σαπουνόφουσκες για να καταφέρουν να τις περάσουν μέσα από ένα τελάρο, να προσπαθούν να βάλουν όσο γίνεται περισσότερα κουταλάκια μέσα σε κουπάκια ή να βγάλουν όσο γίνεται περισσότερα μπαλάκια χοροπηδώντας από πακέτο που το δένουν επάνω τους. Ολα αυτά βέβαια απαιτούν και δεξιοτεχνία και εξάσκηση και φυσικά διάθεση για αυτοέκθεση, αφού με τα χοροπηδήματα και τα φυσήματα οι παίκτες προσφέρουν και το ανάλογο θέαμα του γελοίου.

Οι συμμετέχοντες, νέοι μεν στην πλειονότητά τους αλλά έχοντας αφήσει πίσω τους δεκαετία και βάλε την εποχή της εφηβικής τρέλας, δείχνουν ενθουσιασμό για την ευκαιρία τους να θυμηθούν την ατμόσφαιρα της «πενταήμερης» ή και απλώς επειδή, χωρίς να χρειαστεί να ενεργοποιήσουν μνήμη και γνώσεις, μπορούν να εξασφαλίσουν ένα διόλου ευκαταφρόνητο χαρτζιλίκι. Αυτό και μόνο καταργεί την έννοια του πραγματικού παιχνιδιού, αλλά ας είναι. Απλώς απορούμε σε ποιο κοινό απευθύνονται. Και αν οι παίκτες είναι πολύ κεφάτοι ή απλώς πολύ απελπισμένοι.

Ισως σε μια εποχή που διαλύονται οι βεβαιότητες και ο κόσμος μοιάζει χαοτικός, αυτού του είδους τα παιχνίδια, που συνδυάζουν την «απομόνωση από τον έξω κόσμο» αλλά διαμορφώνουν μέσω των αυστηρών κανόνων τους μια ψευδαίσθηση τάξης, να προσφέρουν μεγαλύτερη ψυχαγωγική εκτόνωση από τα παλιά κουίζ γνώσεων.

Τότε η τάση της τηλεόρασης ήταν να προσφέρει αυτοπεποίθηση σε μια ανερχόμενη μεσαία τάξη, ότι μπορεί με τις γνώσεις και την ευφυΐα της να κερδίσει δόξα και κοινωνική άνοδο. Αλλαξαν οι εποχές.

Πλέον οι αντίστοιχοι νέοι είναι αυτοί που πλήττονται περισσότερο από την κρίση και είναι οι ίδιοι που καλούνται να κάνουν θέαμα τον εαυτό τους επενδύοντας στο χιούμορ, απαλλαγμένοι από το βάρος των γνώσεων ή των ταλέντων.

Προτιμούν να εξασκούνται στον αερισμό των αυγών ή στο να φυσάνε τις σαπουνόφουσκες.

Μπορεί να έχουν αφήσει μακράν πίσω τους τη γυμνασιακή εποχή τους, όπως άλλωστε και ο παρουσιαστής του «Minute to win it» Δημήτρης Ουγγαρέζος -στον πρώτο σόλο ρόλο του -, αλλά ανήκουν στη γενιά που μεγάλωσε με την εγχώρια τηλεόραση της αφασίας.

Καθώς δε οι παρουσιαστές των τηλεπαιχνιδιών – κανόνας απαράβατος – πρέπει να αποτελούν σάρκα εκ της σαρκός του κοινού τους, φωτογενές πρότυπό του, η τηλεοπτική περσόνα του Ουγγαρέζου διαθέτει όλα τα απαραίτητα χαρακτηριστικά, κερδισμένα ένα προς ένα στο πλατό του πρωινάδικου, όπου ο αυθόρμητος σαχλαμαρισμός θεωρείται ύψιστη ψυχαγωγική προσφορά.