H όπερα «Αΐντα» του Τζιουζέπε Βέρντι έκανε πρεμιέρα το 1871 στο Κάιρο, όπου διαδραματίζεται η τραγική ιστορία μεταξύ κατακτητών και κατακτημένων. Η σύγχρονη όπερα «Yassou Aida!», συµπαραγωγή της βερολινέζικης Neukoellner Oper µε την εταιρεία µουσικού θεάτρου Οι Οπερες των Ζητιάνων και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, διαδραματίζεται στη «σύγχρονη Αίγυπτο», τη Γερμανία. Με πρωταγωνιστές τους «χρηματοβρικόλακες» της Ευρωπαϊκής Τράπεζας στη Φρανκφούρτη και θεό το ευρώ. Η σοπράνο Αΐντα – Ελπίδα είναι μια νεαρή ελληνίδα που πήγε στη Γερμανία να δουλέψει όταν δεν μπόρεσε να βρει δουλειά. Και τραγουδά: «Να φύγω, να φύγω, δεν είναι κρίμα, νέοι να ζουν στο μνήμα / σαπίζουν/ στο εξωτερικό σαν βγουν ανθίζουν»… Ο τενόρος Ρανταμές (Ράινερ Μες, γερμανός απεσταλμένος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας στην Ελλάδα όπου «μαζί τα φάγανε») ερωτεύεται την Ελπίδα, η Γερμανίδα Αννα (η Αιγύπτια Αμνερις στην πρωτότυπη όπερα) τα βάζει με την Αννα, «πόσο Ελληνίδα είσαι πια; / Αρπάζεις ό,τι δεν σου ανήκει» (της τραγουδά αγανακτισμένη), ο Ράινερ συναντά τον Εμμανουήλ Σταύρου, τυπικό έλληνα πολιτικό των «θα», περικόπτουν μαζί τις ευρωεπιταγές για τον «διογκωμένο δημόσιο τομέα», φτάνουμε στο 12ο πλαίσιο στήριξης και η Ελπίδα κουράζεται να περιμένει οραματιζόμενη «την πιο όμορφη χώρα του κόσμου που εμείς την καταντήσαμε έτσι».
Ο Ράινερ Μες επιστρέφει μετανιωμένος: «Χτίζουμε έναν εφιάλτη που τον εξάγουμε για να κερδοσκοπήσουμε σε βάρος του λαού σου. Εξυπηρετούμε μόνο τις αγορές. Είμαστε κλέφτες» τραγουδά, αλλά, καταδικάζεται σε στημένη δίκη επειδή «σκέφτηκε αυτόνομα».
Η Ελπίδα, χωρίς ελπίδα πλέον, εργάζεται στην «Αγία Χρηματαγορά», υμνεί τον «τόκον ημών τον επιούσιον» και όλα τελειώνουν χωρίς λύση. «Τα πάντα ματαιότης»…
«Δεν υπάρχει πλέον ελπίδα για τη χώρα μου» τραγουδούσε η Ελληνίδα Ελπίδα (οι μέτζο σοπράνο Λυδία Ζερβάνου και Ελπινίκη Ζερβού σε διπλή διανομή) και οι Γερμανοί της Neukoellner Oper έκαναν sold-out στις παραστάσεις της όπερας από τις 19 Ιανουαρίου έως και τις 26 Φεβρουαρίου. Τόσο που η «Yassou Aida!» θα είναι το εναρκτήριο έργο και της επόμενης σεζόν, από 4 Οκτωβρίου στην Neukoellner Oper. Πάντα σε μουσική προσαρμογή Χαράλαμπου Γωγιού, κείμενο Δημήτρη Δημόπουλου και ιδέα τού (σκηνοθέτη της παράστασης) Αλέξανδρου Ευκλείδη.
Γερμανοί και γερμανοσπουδαγμένοι ήταν και η πλειονότητα των εκατοντάδων θεατών και στις παραστάσεις της Θεσσαλονίκης· αν και κάπως σφιγμένοι στην αρχή, χειροκρότησαν με ενθουσιασμό.