[Το πνεύμα του τόνου] Aνθρωποι ήθους

Ο αιφνίδιος θάνατος του Βασίλη Τσιβιλίκα που δεν μπορώ ακόμη να τον συνειδητοποιήσω (τρεις μέρες πριν από τον θάνατό του συναντηθήκαμε γιατί γνοιαζόταν ως πρόεδρος της ΠΕΕΘ για τη μοίρα του Θεατρικού Μουσείου) με συγκλόνισε. Υπήρξε ένας ακούραστος εργάτης, κυριολεκτικά, του θεάτρου – πάνω από 45 χρόνια εργαζόταν αδιαλείπτως χειμώνα – καλοκαίρι. Φιλικός, συνεργάσιμος, φιλονεϊστής και κωμικός με μέτρο και έξοχη αίσθηση της ατάκας. Με βαθιά μόρφωση (ευτύχησε στο Ανατόλια Θεσσαλονίκης να ακούσει τον Κριαρά, τον Λίνο Πολίτη, τον Μ. Ανδρόνικο και κυρίως τον Νίκο Χουρμουζιάδη). Χωρίς ίχνος πρόκλησης, χωρίς ίχνος δημόσιων σκανδάλων, χωρίς κοσμική ζωή και προβολή από τη μαζική κουλτούρα, αφοσιωμένος στην οικογένειά του και στην Αλίκη, στα παιδιά του και στις σπουδές τους και κυρίως στο διάβασμα. Το κακό τον βρήκε με ένα βιβλίο στο χέρι.

Και μέσα σε μία εβδομάδα ήρθε και ο θάνατος της Σμαρούλας Γιούλη, μιας άλλης εργάτριας του θεάτρου που ευτύχησε κι αυτή να βγει στο θέατρο και στο πανί δίπλα στον Βεάκη παιδάκι. Τραγουδίστρια, ηθοποιός, σκηνοθέτις, υπηρέτησε όλα τα είδη θεάτρου και ήταν από τους εισηγητές στον τόπο μας του μιούζικαλ με παραγωγό τον τραγικά πρόσφατα νεκρό σύζυγό της, τον Βαγγέλη Λιβαδά. Αλλη μια σεμνή παρουσία στη χλιδάτη, τα τελευταία χρόνια, θεατρική μας κοινότητα. Πότε η Σμαρούλα απασχόλησε το έντυπο ή τηλεοπτικό κουτσομπολιό; Πότε προβλήθηκε για την κοσμική ζωή της; Πότε φωτογραφίστηκε σε σκυλάδικα;

Παλιότερη εκείνη έφερε το παλαιό ήθος της συντεχνίας, νεότερος ο Τσιβιλίκας ακολούθησε τα τίμια επαγγελματικά ήθη των παλαιότερων γενεών. Υπήρξαν και οι δύο αγαπημένοι φίλοι ανυστερόβουλοι και ανυπόκριτοι. Και οι δύο ανέδειξαν και στήριξαν νεότερους ταλαντούχους συντελεστές του θεάτρου.

Και θεωρώ ενδεικτικό του ήθους τους ότι οι συγγενείς τους υπέδειξαν αντί στεφάνων να κατατεθούν στη μνήμη τους δωρεές στο χειμαζόμενο Θεατρικό Μουσείο.