[Φαινόμενα] Εμπρός με γιουροβιζιονικό βήμα ταχύ

Ακούσαμε τα προτεινόμενα τραγούδια από την ΕΡΤ για τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον. Ουδεμία έκπληξη. Η μόνη ίσως είναι της μεθόδου δημοσιοποίησής τους, για πρώτη φορά μέσω Ιντερνετ. Να χαρακτηρίσουμε τη μέθοδο σύγχρονη. Και ταιριαστή με εκείνο το πολύ ανανεωτικό πνεύμα των τάλεντ σόου – σε τέτοιου είδους διαγωνισμό έχει εξελιχθεί και η Γιουροβίζιον – που καθιέρωσε το αμερικανικό «The Voice», η απάντηση στο «X-factor» και τα συναφή, όπου η εμφάνιση των διαγωνιζομένων έπαιζε καθοριστικό ρόλο. Αντιθέτως, στο εν λόγω τάλεντ σόου οι κριτές δεν έχουν καμιά εικόνα του ερμηνευτή – διαγωνιζομένου, αλλά ακούνε μόνο τη φωνή του και κρίνουν μόνο το ταλέντο του, χωρίς τα παραπλανητικά στοιχεία της εμφάνισης. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει βέβαια ότι υπάρχουν διαφορές στους διαγωνιζομένους ως προς την ποιότητα της φωνής, την ερμηνεία κ.λπ.

Τα γιουροβιζιονικά τραγούδια που ακούσαμε τέτοιου είδους διαφορές δεν δείχνουν. Το ύφος σύνηθες γιουροπόπ, με ολίγον από μπουζουκάκι το ένα εξ αυτών για την έθνικ πινελιά, καθώς η περσινή συμμετοχή με τα γιουροζεϊμπέκικα έδειξε ότι τη «σηκώνει» το γιουροβιζιονικό κοινό, όλα με τον αγγλικό τους στίχο, καμιά έκπληξη και καμιά ανατροπή. Ισως ήταν η ευκαιρία να την κάνουμε τη φετινή χρονιά με το παγκόσμιο βλέμμα στραμμένο στην Ελλάδα και με τη σκηνή της Γιουροβίζιον να αποτελεί πεδίο έκφρασης όχι πλέον μουσικών τάσεων όσο διπλωματικών, πολιτικών και πολιτισμικών.

Με τις προηγούμενες συμμετοχές μας είχαμε διεκδικήσει μετά πάθους την εξομοίωση σε σκηνική παρουσία και μουσικό ύφος με την υπόλοιπη γιουροβιζιονική ποπ σούπα. Μια χαρά τα καταφέραμε στα πανηγύρια. Αλλωστε τότε η χώρα «πουλούσε» γλέντι, κέφι και πανηγυρική προσαρμογή στα καταναλωτικά ήθη εκείνων των καιρών.

Το κλίμα έχει αλλάξει, εκείνη η πριμοδότηση του γιουροβιζιονισμού με την αναγόρευσή του σε εθνικό στόχο, που μας έκανε από τη μια «τεχνίτες» στην πανηγυρτζίδικη αισθητική και από την άλλη, με την παταγώδη κατάρρευση των ψευδαισθήσεων, ανέδειξε τη βαριά αφασία στην οποία είχε περιέλθει ο τόπος, μοιάζει αστεία τέτοιους καιρούς. Γι’ αυτό ίσως ήταν η στιγμή να αξιοποιηθεί η Γιουροβίζιον για μια τελείως διαφορετική εμφάνιση. Οχι με στόχο τη νίκη, αλλά με στόχο να χρησιμοποιήσουμε το ισχυρό βήμα για ένα μήνυμα διαφορετικού μουσικού πολιτισμού, που τον διεκδικούμε και υπάρχει.

Είναι αλήθεια ότι η Γιουροβίζιον, πεδίο απελευθέρωσης της καρναβαλικής ελαφρότητας, έχει δείξει ότι αποστρέφεται τα άμεσα πολιτικά μηνύματα, είναι όμως ευαίσθητη – ενίοτε μέχρι υπερβολής – στα κοινωνικά και πολιτισμικά με τις δέουσες πινελιές μιας «μυστικής» διπλωματίας των χωρών που συμμετέχουν. Από τη νίκη της Ντάνα Ιντερνάσιοναλ το 1998 μέχρι και τη νίκη της Σερβίας το 2007 και του Αζερμπαϊτζάν πέρυσι, πλήθος τα παραδείγματα της έξυπνης εκμετάλλευσης της γιουροβιζιονικής σκηνής για μηνύματα τέτοιου είδους. Εκεί που δίναμε τις μεγάλες και πανάκριβες μάχες για να πείσουμε ότι έχουμε συντονιστεί πλήρως με τα αφρώδη πρότυπα των εποχών της ευημερίας και του ξέφρενου καταναλωτισμού, γιατί να μη δώσουμε μια διακριτική πλην επίμονη για να υπογραμμίσουμε μουσικά, με ένα ηχηρό όνομα στη σύνθεση – όχι της πίστας και της μπουζουκοαφασίας -, τη δημιουργικότητα και το πείσμα της επιβίωσης; Αλλά αυτά θέλουν έμπνευση και κόπο. Ας είναι.

Οπως κι αν έχει, σε έναν κόσμο όλο και πιο αναστατωμένο, όλο και πιο ανασφαλή, όπου οι τεταμένες σχέσεις μεταξύ κρατών (Τουρκίας – Ισραήλ) αναδιαμορφώνουν συμμαχίες στα Βαλκάνια και όχι μόνο, καταλήγει να είναι πιο συναρπαστικό το διπλωματικό γιουροβιζιονικό παρασκήνιο από το μουσικό της προσκήνιο.