[Ματιές] Από το 1959

Πενήντα τρία χρόνια συνεχούς δουλειάς, χωρίς συνεργασία με κάποια άλλη εφημερίδα, συμπληρώνω αύριο στα «ΝΕΑ». Πρέπει να είναι ρεκόρ! Αν και με «Το Βήμα» εξακολουθούν να συνεργάζονται συνάδελφοι που προσλήφθηκαν στον ΔΟΛ πριν από μένα ή μαζί με μένα. Αίφνης, ο Γιάννης Μαρίνος, ο Στάθης Ευσταθιάδης, ο Πέτρος Λινάρδος και ο Γιώργος Ρωμαίος.

Πέρυσι που έγραψα ένα χρονογράφημα για τα 52 χρόνια μου στον Οργανισμό, μου έστειλε επιστολή κάποιος αναγνώστης και σχεδόν με έβριζε. «Γιατί δεν τα παρατάς, να ‘ρθει στη θέση κάποιος άλλος, νέος;», με ρωτούσε οργισμένος. Θα ήθελα να του απαντήσω, όπως και σε πολλούς άλλους που έχουν ίσως την ίδια απορία, πως ένας δημοσιογράφος δεν είναι υπάλληλος του δήμου ή ενός υπουργείου, που πατάει σφραγίδες, συμπληρώνει αιτήσεις κ.λπ. Κάνει μια δουλειά που έχει, συνήθως, και προσωπικά στοιχεία. Δεν μπορεί, δηλαδή, να τον αντικαταστήσει κάποιος νέος συνάδελφός του.

Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για δημοσιογράφους που υπογράφουν στήλες – χρονογράφημα, άρθρο, πολιτικές αναλύσεις – ή είναι γελοιογράφοι με απήχηση στο κοινό. Πώς θα αντικαταστήσουν «ΤΑ ΝΕΑ» με έναν καινούργιο, έστω και ταλαντούχο γελοιογράφο, τον Κώστα Μητρόπουλο ή «Το Βήμα» τον ΚΥΡ; Κάθε εφημερίδα στηρίζεται στη συνήθη ύλη της – ρεπορτάζ, ειδησεογραφία, φωτοειδησεογραφία, διεθνή θέματα – αλλά και στις υπογραφές των συνεργατών της. Και όπως σωστά έλεγε ο Γιάννης Καψής, από ένα κείμενο κόβονται και πετιούνται τα πάντα, εκτός από τον τίτλο και την υπογραφή!

Και εδώ θέλω να πω δυο λόγια για τον Κώστα Νίτσο. Τον επέλεξε ο Δημήτριος Λαμπράκης για να διευθύνει «ΤΑ ΝΕΑ». Ο Νίτσος το πρώτο πράγμα που έκανε, ήταν να διαλέξει καλούς συνεργάτες. Εβαλε διευθυντές σύνταξης τον Πασαλάρη και τον Βαρίκα, τον Ψαθά στο χρονογράφημα, τον Καβαφάκη στις πολιτικές επιφυλλίδες, τον Γ. Ρούσσο στα αναγνώσματα, τον Σταματίου, τον Πηλιχό και τον Κλεάνθη στα καλλιτεχνικά, τον Χρ. Σβολόπουλο στα αθλητικά, τον Μανιατάκο στα διεθνή, τον Ορφέα Οικονομίδη στα ανατολικά (Σοβ. Ενωση), τον Φώκο Δημητριάδη και αργότερα τον Μητρόπουλο στη γελοιογραφία, τον Μαράκη στο αστυνομικό και με την καθοδήγησή του έφτιαξε μια εφημερίδα που πέταγε. Διακόσιες πενήντα χιλιάδες φύλλα πουλούσαν «ΤΑ ΝΕΑ» σε Αθήνα – Πειραιά το 1965! Νούμερο, πέραν πάσης φαντασίας!

Αυτή την εποχή εγώ την έζησα. Είχα ήδη μια στήλη στην τελευταία σελίδα («Απροσδόκητα του 24ώρου») και ήμουν υπεύθυνος ύλης, πλάι στον Πασαλάρη και τον Βαρίκα. Θυμάμαι από τότε τον Κοραχάη, τον Ιερείδη, τον Κυλλεκίδη, τον Νέτα, τον Γουσίδη, τον Ζαχαριάδη στη Ρόδο, τον Φραντζεσκάκη, την Αλεξίου, τον Τζεφρώνη, τον Σακαλή, τον Λέκκα, τον Κάτρη, τον Ν. Γιανναρά, τον Πλάτανο, τον Φακίνο, τον Μ. Παπάζογλου, τον Αστ. Στάγκο, τον Κ. Λιναρδάτο, τον Βανδώρο, τον Μαρσώ, τον Ανδρεόπουλο, τον Μανωλικάκη, τον Μαγγανάρη.

Αφησα τελευταίο τον Μαγγανάρη γιατί έχει γράψει ιστορία και στον περιοδικό Τύπο. Είναι ο δημοσιογράφος – Σμυρνιός – που επινόησε τη λέξη «σταυρόλεξο». Ηταν συνιδρυτής της «Μάσκας», έγραφε τραγούδια και ποιήματα και πολλές ηθοποιοί του ελαφρού θεάτρου τον είχαν ερωτευτεί. Μου έλεγε: «Η γυναίκα, είναι άλλου είδους άνθρωπος. Για να μπορέσεις να συνεννοηθείς μαζί της, πρέπει να ‘χεις πιει προηγουμένως δυο μπίρες. Ετσι είναι η γυναίκα, από το πρωί που θα ξυπνήσει: ελαφρώς μεθυσμένη! Χαριτωμένα μεθυσμένη. Πού να βρεις άκρη ξεμέθυστος;». Ο «θείος» Απόστολος. Ο μέγας… φεμινιστής!

ΥΓ. Πέθανε και ο Δημήτρης Πριμικύριος. Γλυκός συνάδελφος, ακούραστος, έντιμος, γενναίος στην προσωπική του ζωή και ΑΕΚτζής. Καλό ταξίδι.