Κωμικός και τζέντλεμαν

«Ημασταν φίλοι αγαπημένοι», λέει στα «ΝΕΑ» ο Κώστας Βουτσάς για τον Βασίλη Τσιβιλίκα, που έφυγε χθες αιφνιδιαστικά από τη ζωή. «Και το καλοκαίρι ήμασταν μαζί στην περιοδεία που κάναμε στην Ελλάδα. Στο λεωφορείο κάποιοι έπαιζαν κιθάρες κι εμείς τραγουδούσαμε. Οταν μου είπαν το πρωί ότι έφυγε από τη ζωή, έπαθα σοκ. Κόπηκε η αναπνοή μου. Hταν αξιοπρεπέστατος άνθρωπος, με τεράστια μόρφωση και χιούμορ. Ορφανέψαμε από έναν μεγάλο κωμικό».

Αν όμως ο Κώστας Βουτσάς θυμάται τα τραγούδια της φετινής καλοκαιρινής περιοδείας, ο Κώστας Καζάκος ανασύρει από τη μνήμη μία μακρινή εμφάνιση του Βασίλη Τσιβιλίκα, από τις πρώτες του, που έχει πια ξεχαστεί: «Ηταν 1969. Ο Βασίλης ήταν νεαρούλης, φρέσκος και του δώσαμε με την Τζένη τον ρόλο του κυρίου Ντεπρεό στο έργο “Η κυρία δεν με μέλλει” του Σαρντού. Μάθαινε σε μια πλύστρα χορό για να μπει στην αυλή και ήταν έξοχος. Επαιζε μαζί με τον επίσης χαμένο Μίμη Χρυσομάλλη. Εξαιρετικός συνάδελφος, οικογενειάρχης, κομψός, νοήμων. Λυπάμαι για το φευγιό του», λέει στα «ΝΕΑ».

Χθες ο δημοφιλής ηθοποιός εμφάνισε πρόβλημα στην καρδιά και εξέπνευσε κατά τη διακομιδή του στο Σισμανόγλειο Γενικό Νοσοκομείο, γεμίζοντας θλίψη και συγκίνηση τον καλλιτεχνικό κόσμο, το κοινό και την οικογένειά του – ήταν πατέρας δύο παιδιών. Οι προσπάθειες στο ασθενοφόρο και κατόπιν στο νοσοκομείο από τους γιατρούς να τον επαναφέρουν στη ζωή απέβησαν άκαρπες. Ο Βασίλης Τσιβιλίκας, στα 70 του, δεν είχε σταματήσει να παίζει. Αυτόν τον καιρό εμφανιζόταν στην παράσταση «Η ζωή ποδήλατο» στο θέατρο Ακάδημος και κατέστρωνε νέα, δικά του σχέδια, υπηρετώντας σταθερά τα τελευταία χρόνια την εμπορική κωμωδία και την επιθεώρηση.

Το σινάφι και το ευρύ κοινό θα τον θυμάται ως έναν πάντα κομψό, φινετσάτο ηθοποιό, με πολύ ταλέντο και ευγένεια. Οσοι τον θυμούνται και από τη Θεσσαλονίκη, όπου γεννήθηκε το 1942, θα ξέρουν ότι υπήρξε φανατικός αρειανός. Επίσης ότι ήταν γιος καταστηματάρχη, ότι έζησε σε ένα ευκατάστατο περιβάλλον και φοίτησε στο κολέγιο της πόλης.

Εκεί, στη Θεσσαλονίκη, έκανε και τα πρώτα του βήματα στην υποκριτική συμμετέχοντας στη θεατρική ομάδα του σχολείου. Το σανίδι τον κέρδισε πράγματι νωρίς κάνοντάς τον να εγκαταλείψει τις σπουδές αγγλικής φιλολογίας και να πάρει τον δρόμο για την Αθήνα. Αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη το 1965 και η πρώτη φορά που ανέβηκε στο σανίδι ήταν στο Θέατρο Νέας Ιωνίας του Γιώργου Μιχαηλίδη, στο έργο του Τσέχοφ «Ενας γάμος», στον ρόλο του γαμπρού Επαμινόντ Απλόμποφ.

Την περίοδο 1966-1967 συμμετείχε στον θίασο της Ελλης Λαμπέτη στο έργο του Μπέρναρντ Σο «Αγία Ιωάννα», στον ρόλο του Ιεροεξεταστή, σε μια συνεργασία που όπως ο ίδιος έλεγε μέχρι τέλους τον σημάδεψε. Ακολούθησε η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν στους Ορνιθες του Αριστοφάνη και η συνεργασία του με το ζεύγος Καζάκου – Καρέζη το 1969.

Το 1970 έκανε την παρθενική του εμφάνιση και στον κινηματογράφο με την ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Η θεία μου η χίπισσα», ενώ ακολούθησαν δεκάδες ταινίες αλλά και πολλές συμμετοχές σε τηλεοπτικές σειρές και θεατρικά έργα που προβλήθηκαν στην τηλεόραση.

Το 1978 ίδρυσε θεατρική επιχείρηση που λειτούργησε μέχρι το 1988. Ο ίδιος σκηνοθέτησε, μετέφρασε ή διασκεύασε διάφορα έργα: είχε ιδιαίτερη αγάπη στον άγγλο κωμωδιογράφο Ρέι Κούνεϊ, ενώ την περίοδο 2003-2004 στράφηκε στον Μολιέρο (αρχικά με το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου στον «Φιλάργυρο» και κατόπιν με το Θεατρικό Σανίδι το 2004 στον «Ασυλλόγιστο»). Μια μάλλον άγνωστη λεπτομέρεια είναι πως σε κάποια έργα επιμελήθηκε ο ίδιος και τη μουσική επένδυση.

Υπήρξε ενεργό μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών -μέχρι τέλους σε μπουλούκια σε όλη την επαρχία – αλλά και ως επιχειρηματίας της Πανελλήνιας Ενωσης Ελεύθερου Θεάτρου, της οποίας διετέλεσε ειδικός γραμματέας και αντιπρόεδρος.