Δίκτυο

Νικητήριες υμνωδίες

Τέτοιες παράξενες, σκοτεινές εποχές δεν ξέρει και πώς να το εκλάβει κάποιος. Αυτό που συμβαίνει. Εκεί που πολλές συναυλίες είναι άδειες, πολλά θέατρα παίζουν με πέντε – δέκα θεατές, ακόμη και τα σκυλάδικα κλαίνε και ελάχιστα πράγματα (κυρίως καλής ποιότητας) πάνε καλά, οι συναυλίες του «ερωτικού» Γιάννη Πάριου (σαν να έχει γίνει λίγο μανιέρα αυτό το «ερωτικός» μετά τον «ερωτικό Θεοδωράκη») στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών όχι απλώς ξεπουλάνε, αλλά και γεμίζουν και για δύο επιπλέον μουσικές παραστάσεις – επτά συνολικά – την αίθουσα. Και μένουν και απέξω πολλοί να παρακαλάνε για μια θεσούλα. Δεκατέσσερις χιλιάδες άνθρωποι μέσα σ’ αυτή τη μαυρίλα, μέσα στις φωτιές, τη βία, τα Μνημόνια έκοψαν εισιτήρια για να δουν και να ακούσουν τον «ερωτικό». Εκτός πίστας. Με ορχήστρα. Ψιλοσυμφωνικό δηλαδή. Ισως να τους έλειψε από τα νυχτερινά πράγματα και τον θέλουν σε κάτι πιο… ματινέ. Ισως να τον βλέπουν σαν διέξοδο. Ισως, ίσως… Ακόμη κι αν δεν μπορεί κάποιος να κατατάξει τη συναυλία κάπου, πάντως είναι και έκπληξη και νίκη για τον Πάριο…

Π.Α.

Τα Ναι και τα Οχι

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα / που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Οχι / να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει / έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα / πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του. / Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι, / όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει / εκείνο τ’ όχι – το σωστό – εις όλην την ζωή του (Κωνσταντίνος Καβάφης 1901). Το ποίημα του αλεξανδρινού ποιητή ανέσυραν τα μέλη του συλλόγου Φιλόλογος ως αφορμή για τη σειρά εκδηλώσεων τιμής στον πρόσφατα αρνηθέντα το μεγάλο κρατικό βραβείο λογοτεχνίας του ΥΠΠΟΤ Ντίνο Χριστιανόπουλο. Οχι, δεν γνώριζαν τίποτα οι διοργανωτές – ούτε βέβαια ο αλεξανδρινός ποιητής – για τις «μεγάλες αρνήσεις» της προχθεσινής ψηφοφορίας στη Βουλή, για τα μεγάλα Ναι και τα μεγάλα Οχι του Μνημονίου. Ή ο Καβάφης γνώριζε καθώς το ποίημά του λαμβάνει αφορμή από τον στίχο της «Κόλασης» του Δάντη, σύμφωνα με τον οποίο… «che fece per viltate il gran rifiuto» (αυτός που από δειλία είπε το μεγάλο Οχι), ο Καβάφης παρέλειψε όμως σκόπιμα το «από δειλία».

Β.Χ.

Δεν είναι… ρατσιστής

Στις Βρυξέλλες του 2012, «ο Τεντέν στο Κονγκό» δεν είναι ένα κόμικς που υποτιμά τους Αφρικανούς με ρατσιστικές αναφορές. Αυτή ήταν η απόφαση του δικαστηρίου που εξέτασε την αγωγή του Μπιενβενί Μπούτου Μοντόντο, πολίτη από το Κονγκό, για ασφαλιστικά μέτρα στο έργο του Ερζέ που δημιουργήθηκε το 1930 και επανεκδόθηκε το 1946. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο των Βρυξελλών αποφάνθηκε ότι «ούτε η ιστορία ούτε η πώληση του συγκεκριμένου έργου δημιουργούν εχθρικό και ευτελιστικό περιβάλλον». Ο δικηγόρος του Μπιενβενί Μπούτου Μοντόντο δεν εφησυχάζει και δήλωσε ότι θα κάνει έφεση. Η ιστορία του Τεντέν στο Κονγκό είναι το δεύτερο κόμικς που υπέγραψε ο βέλγος καλλιτέχνης Ζορζ Ρεμί με το ψευδώνυμο Ερζέ και τοποθετεί τον ήρωά του στην πρώην βελγική αποικία. Οι περιπέτειές του εκεί τον φέρνουν αντιμέτωπο με λαθρεμπόρους διαμαντιών, καιροσκόπους και άγρια θηρία, αλλά τίποτα κακό δεν είχε να προσάψει η βελγική Δικαιοσύνη σε αυτή την ιστορία. Εστω κι αν ο Ερζέ παραδέχτηκε αργότερα ότι δεν ήταν ευτυχής με το συγκεκριμένο δημιούργημά του.

Ε.Φ.