[Ματιές] Με το μπουρί

Μνήμες γερμανικής, ναζιστικής Κατοχής. Τα λαϊκά συσσίτια, τα «ντου», οι «ουρές» μπροστά σε μαγαζιά με εκπτώσεις, τα δέματα με τρόφιμα που δίνει η Αρχιεπισκοπή σε άνεργους. Οπου νά ‘ναι, θ’ αρχίσει ν’ ακούγεται και το παλιό ρεμπέτικο, «Μού ‘ρχεται να κάνω γιούργια/στον ταβλά με τα κουλούρια». Και, βέβαια, ίσως εμφανισθούν και πάλι οι σαλταδόροι, στους οποίους αφιέρωσε ένα σπουδαίο βιβλίο ο φίλος Φώντας Φιλέρης.

Οι νέοι δεν ξέρουν τίποτε απ’ όλ’ αυτά. Οσοι γεννήθηκαν το ’80 είναι ήδη 32 χρόνων! Αντρες και γυναίκες, που πέρασαν καλά, δεν γνώρισαν πείνα, δεν έζησαν ταραχές και σκοτωμούς. Τι να τους πει η λέξη «ντου», που ήταν στα στόματα όλων μας, τον καιρό εκείνο, όταν άνοιγε κάποια αποθήκη και ορμούσαμε όλοι, για ν’ αρπάξουμε ό,τι βρούμε μπροστά μας – φαγώσιμο βέβαια. Τι να τους πει η λέξη «σαλταδόρος»: ο νεαρός, μέλος της «συμμορίας», που πηδούσε πάνω στο καμιόνι με τις κουραμάνες και τις πετούσε στους συντρόφους του, στον δρόμο, με κίνδυνο να γαζωθούν όλοι από τις σφαίρες των Γερμανών, αλλά και των Ιταλών.

Το διάβαζα προ ημερών στην «Καθημερινή»: «Σε μάστιγα για τις επιχειρήσεις πρόχειρου φαγητού έχουν εξελιχθεί τα περιστατικά κλοπής των παραγγελιών μέσα από τα ντουλαπάκια των μοτοσακό των διανομέων. Ομάδες πεινασμένων, όση ώρα ο διανομέας παραδίδει την πρώτη παραγγελία, αρπάζουν τις υπόλοιπες, συνήθως σουβλάκια και πίτσες. Τα περιστατικά αυτά σημειώνονται σχεδόν σε όλες τις περιοχές της Αθήνας. Και όχι μόνο στους ντελιβεράδες. Εχουν καταγραφεί περιπτώσεις ακόμα και αρπαγής φαγητού μέσα από τα χέρια κάποιου που τρώει, κυρίως στο κέντρο της πρωτεύουσας…».

Στην Κατοχή δεν τολμούσε να πάρει κανείς από τον φούρνο το ταψί με τις γεμιστές ντομάτες ή τις πατάτες. Επρεπε να έχει και δυο τρία άτομα από την οικογένεια δίπλα του, για περιφρούρηση. Γιατί οι πεινασμένοι τη στήνανε σε κάποια γωνιά, ακουγόταν το μαγικό σύνθημα «ντου» και σε ελάχιστα δευτερόλεπτα το ταψί άλλαζε χέρια. Κι ας έκαιγε σαν Κόλαση ο τσίγκος. Τα λέω με λεπτομέρειες γιατί έχω κάνει κι εγώ «ντου», ενώ μου έχουν αρπάξει από τα χέρια τον ταβλά με την πραμάτεια μου – πουλούσα τσιγάρα και χαλβά του μπακάλη, στη γωνία Αχαρνών και Χέυδεν – απέναντι από το κτίριο του 2ου Γυμνασίου, που το είχαν επιτάξει οι δυνάμεις Κατοχής.

Και η φράου Μέρκελ; Μετά την ένωση Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας, όλοι οι εργαζόμενοι στην Δυτική Γερμανία, Ελληνες, Ιταλοί, Ισπανοί (οι Ελληνες ήταν 500.000) πλήρωναν 7,5% ετησίως από τους φόρους τους για την ανοικοδόμηση της Α. Γερμανίας! Και οι επιχειρηματίες πλήρωναν επίσης ένα μεγάλο ποσόν για τον ίδιο λόγο. Και τώρα, οι ίδιοι άνθρωποι μάς «μαστιγώνουν»! Μας δανείζουν μεν, αλλά μας πίνουν το αίμα με το μπουρί της σόμπας…