Η τεχνολογία κάνει τη διαφορά

«Μπορούμε να στέλνουμε σήμα από δορυφόρο κι έτσι οι θεατές να βλέπουν την τελευταία ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ από το Διάστημα». Και γιατί δεν το κάνετε; ρωτάω έναν από τους τεχνοκράτες και συνεργάτες του αμερικανού σκηνοθέτη. «Μα φυσικά, επειδή πρέπει πρώτα να εξαντληθεί η ψηφιακή τεχνολογία και στη συνέχεια να προχωρήσουμε στη διαστημική εποχή».

Η πραγματικότητα είναι ακόμα πιο σύνθετη. Γιατί με τη διαστημική ανάπτυξη του κινηματογράφου, οι θεατές θα λαμβάνουν έναντι συνδρομής το σήμα στο σπίτι τους και θα βλέπουν τις «Περιπέτειες του Τεν Τεν» σε γιγαντιαία οθόνη στο σαλόνι τους. Ετσι θα προκύψει ζεύξη Διαστήματος με το Home Cinema. Μέχρι λοιπόν η εικόνα να εκτοξευθεί, ένα τσουνάμι σαρώνει και ανανεώνει τις αίθουσες στις ΗΠΑ και σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης. Πλην Ψωροκώσταινας. Ενα τσουνάμι που λέγεται «ψηφιακή εικόνα».

Ο Δημήτρης Γάκας, ιδιοκτήτης του διπλού «Αθήναιον» και του πολλαπλού «Cinepolis», εξηγεί: «Η ψηφιακή τεχνολογία λειτουργεί όπως περίπου ένας υπολογιστής. Δηλαδή φορτώνουμε τον σκληρό δίσκο με την ταινία και στη συνέχεια την προβάλλουμε στην οθόνη. Τρία τα πλεονεκτήματά της έναντι της παλιάς, αναλογικής τεχνολογίας. Σταθερή εικόνα χωρίς τρέμουλο, εξαιρετική φωτεινότητα και εντυπωσιακή ευκρίνεια. Λάβε υπόψη σου ότι μια καλή λάμπα της αναλογικής μηχανής εκπέμπει 3.000 βατ ενώ της ψηφιακής 6.000. Ομως η λάμπα της αναλογικής μηχανής κοστίζει 1.500 ευρώ και αντέχει έως και 3.000 ώρες προβολής. Της ψηφιακής κοστίζει δυόμισι χιλιάρικα και αντέχει μόλις 500 ώρες προβολής».

Η ψηφιακή τεχνολογία πορεύεται μαζί με το 3D, «αρκεί στον υπολογιστή να τοποθετήσεις έναν ειδικό μηχανισμό Dolby». Μέχρι στιγμής στην Ελλάδα, ελάχιστες ταινίες προβάλλονται σε ψηφιακή μορφή. Μία απ’ αυτές, τελευταία, ήταν η κατασκοπευτική περιπέτεια «Double» με τον Ρίτσαρντ Γκιρ. Μια άλλη από 15 Δεκεμβρίου είναι το τέταρτο επεισόδιο του «Mission Impossible» με τον Τομ Κρουζ.

Οχι φυσικά σε όλες τις αίθουσες. Μόνο σ’ αυτές που διαθέτουν τεχνολογία digital. Δηλαδή περίπου 50 σε ολόκληρη την επικράτεια. Από τις 400 συνολικά. Γιατί ψηφιακή τεχνολογία διαθέτουν και μερικές αίθουσες σε Χανιά, Ηράκλειο, Κατερίνη, Βέροια, Ρόδο, Κέρκυρα. Στην Αθήνα τέτοια τεχνολογία διαθέτουν ορισμένες αίθουσες στα multiplexes, σε μερικά ακόμα συγκροτήματα και σε ελάχιστες μονές κεντρικές αίθουσες. Οπως ας πούμε στο «Νανά» και «Αελλώ» της οικογένειας Τσακαλάκη. Ο Γάκας και οι αδελφοί Τσακαλάκη, οι πιο ισχυροί μεγαλομεσαίοι αιθουσάρχες.

«Θα σου φέρω ένα παράδειγμα για να καταλάβεις το μέγεθος της κρίσης. Οι θεατές των «Village» στις φτηνές Τετάρτες, όπου με την τιμή του ενός εξασφαλίζεις δύο εισιτήρια, είναι περισσότεροι απ’ αυτούς του τριήμερου. Απίστευτο». Το ίδιο συμβαίνει και στις αίθουσες «Αελλώ», «Νανά», «Νιρβάνα». «Φαντάσου – λέει η Γιούλη Τσακαλάκη – ότι τις Τετάρτες που άλλοτε είχαμε 10 με 20 θεατές, τώρα με το φτηνό εισιτήριο έχουμε 50 με 60».

Αν είναι έτσι, τότε γιατί δεν ρίχνουν την τιμή του εισιτηρίου σε όλες τις μέρες και ώρες; «Κατ’ αρχάς» λέει ο Δ. Γάκας, «με τις εκπτώσεις που γίνονται ο μέσος όρος της τιμής έχει πέσει κατά 20%. Ομως οι δυο φόροι, με τον ΦΠΑ και τον ειδικό φόρο, καταλήγουν στο 25% που σημαίνει ότι η τελική τιμή από τα 8 μένει καθαρό μόνο 5 και κάτι ευρώ. Το μισό απ’ αυτό ανήκει στην εταιρεία παραγωγής. Τι μένει για τον αιθουσάρχη; ψίχουλα. Σκέψου και μόνο ότι για τις δύο αίθουσες στο «Αθήναιον» μού ήρθε χαράτσι 22.500 ευρώ».

Και το χειρότερο; Εντελώς νεοελληνικό. Υπάρχουν μερικές, περιφερειακές, συνοικιακές αίθουσες που προβάλλουν με προτζέκτορα DVD οικιακής χρήσεως. Οπως αυτό που ο καθένας νοικιάζει από το ντιβιντάδικο της γειτονιάς του. Μου συνέβη όταν πριν από δύο χρόνια είδα σε θερινό το «Τσάι στη Σαχάρα». Ταινίες χωρίς δικαιώματα. Κανονική πειρατεία.