… και οι επίγονοι των κατασκόπων

Ο κόσμος άλλαξε λοιπόν το 1989 και ξανά το 2001, μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και των Δίδυμων Πύργων και μπήκαμε στην εποχή της παντοδυναμίας των τραπεζών. Τώρα πια σε κανένα στρατόπεδο δεν υπάρχει χώρος για τους ιδεολόγους.

Ο Λε Καρέ δείχνει απογοητευμένος σε τούτο το βιβλίο από τα πολιτικά κεφάλια και τον κρατικό μηχανισμό της πατρίδας του. Και βρίσκει αφορμή να ασκήσει σκληρή κριτική στις Μυστικές Υπηρεσίες που και αυτές έχουν μεταλλαχθεί. Σήμερα δεν δίνουν πια έμφαση στην αντικατασκοπία όπως στις δεκαετίες ’50-’90, ούτε στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας (η οποία κατά τον συγγραφέα ήταν σε μεγάλο βαθμό ένας κατασκευασμένος εχθρός) αλλά στην εξάρθρωση κυκλωμάτων διεθνούς απάτης και οργανωμένου εγκλήματος. Ομως τώρα είναι και αυτές διαπλεκόμενες, λειτουργούν ως συνδιαχειριστές της εξουσίας και έχουν ξεχάσει, μας λέει, τον ιδρυτικό σκοπό τους που ήταν το κυνήγι της αλήθειας για το γενικό καλό. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που στο καινούργιο μυθιστόρημά του οι πράκτορες που παίρνουν πάνω τους την αποκάλυψη των εμπλεκομένων στο ξέπλυμα του μαύρου χρήματος είναι οι ανυπότακτοι της Υπηρεσίας.

Μετά τον περίφημο Σμάιλι, τον ακέραιο εκπαιδευτή κατασκόπων που ξεσκέπαζε τους διπλούς πράκτορες στα πρώτα μυθιστορήματά του, ο τωρινός Εκτορ Μέρεντιθ είναι, ως μυθιστορηματικός χαρακτήρας, από τους πλέον ενδιαφέροντες επιγόνους της παλιάς γενιάς των κατασκόπων. Είναι πνευματώδης, καλλιεργημένος, δικομανής, κουβαλάει το τραύμα ενός γιου στη φυλακή και αναλαμβάνει σαν ζηλωτής υποθέσεις που απαιτούν ειδικό χειρισμό λειτουργώντας σαν (αναλώσιμος) ελεύθερος σκοπευτής. Βοηθοί του μια κρατική υπάλληλος-χάκερ και ένας πρώην πράκτορας πεδίου σε υπαρξιακή κρίση. Οι τρεις τους θα υποστηρίξουν το αίτημα του ρώσου ολιγάρχη επειδή δεν επιθυμούν μια κοινωνία βασισμένη σε κέρδη που προέρχονται από την εκμετάλλευση του πόνου – από εκβιασμούς, εκφοβισμούς και τον εξανδραποδισμό του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Γι’ αυτό θα βρεθούν αντιμέτωποι με τον μηχανισμό της εξουσίας…