[Εναλλακτικά] Το Μουντιάλ του ΠΑΣΟΚ

Η ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ της ηγεσίας είναι για την πολιτική ό,τι το Μουντιάλ για το ποδόσφαιρο. Εκεί φαίνονται οι μεγάλες ομάδες και ξεχωρίζουν τα φαβορί από τους νικητές.

Μουντιάλ έχουμε κάθε τέσσερα χρόνια. Διεκδίκηση ηγεσίας στην πολιτική έχουμε έπειτα από ήττα σε εκλογές. Εκλογές έχουμε κανονικά κάθε τέσσερα χρόνια. Αλλά η δημόσια ζωή δεν είναι σαν τις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Ο χρόνος ζωής των κυβερνήσεων έχει μειωθεί και οι εκλογικές αναμετρήσεις με νικητές και ηττημένους έρχονται πολύ πιο γρήγορα.

Το πρακτικό συμπέρασμα είναι ότι από το 2007 έχουμε παρακολουθήσει τρία πολιτικά Μουντιάλ στην Ελλάδα. Τη χρονιά εκείνη είχαμε διεκδίκηση ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ με αντιπάλους Παπανδρέου, Βενιζέλο και Σκανδαλίδη. Το 2009 είχαμε διεκδίκηση ηγεσίας στη ΝΔ με αντιπάλους Ντόρα, Αβραμόπουλο, Σαμαρά και Ψωμιάδη. Και το 2012 έχουμε διεκδίκηση ηγεσίας σε εξέλιξη, στο ΠΑΣΟΚ.

ΣΤΑ ΜΟΥΝΤΙΑΛ του ’74 και του ’78 μάθαμε ότι η Ολλανδία του Κρόιφ και των άλλων άσων δεν ήταν Βραζιλία του Πελέ. Εφθανε στον τελικό, αλλά δεν κέρδιζε. Στην εσωκομματική αρένα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ το 2007 και το 2009 μάθαμε ότι τα φαβορί δεν κερδίζουν αν νομίσουν ότι θα κάνουν περίπατο. Και αν δεν ελέγξουν τις διαδικασίες. Βενιζέλος και Ντόρα δεν υπολόγισαν σωστά το ρίσκο της εκλογής από τη βάση.

Το 2007 και το 2009 διδάσκουν επίσης ότι ο λεγόμενος «τρίτος παίκτης» μπορεί να βγει όχι νικητής, αλλά σαφώς κερδισμένος, αν ξέρει τι θέλει. Ο Κώστας Σκανδαλίδης και, κυρίως, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος έδωσαν μια δεύτερη ώθηση στις πολιτικές τους καριέρες πολιτευόμενοι, όχι για να εκλεγούν αλλά για να αποκτήσουν ρόλο. Ο Παπανδρέου το 2007 και ο Σαμαράς το 2009 ξεκίνησαν ως αουτσάιντερ, αλλά νίκησαν γιατί είχαν γύρω τους αποφασισμένες ομάδες, γιατί το προφίλ τους ταίριαζε στο συλλογικό υποσυνείδητο των κομμάτων τους και γιατί δεν ήταν εις βάρος τους οι διαδικασίες που τηρήθηκαν.

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ όλα αυτά για όσα βλέπουμε σήμερα στο ΠΑΣΟΚ; Αρκετά πράγματα. Ο Βενιζέλος κάνει σαν να πατάει πάνω σε αυγά στο θέμα των διαδικασιών. Πολλοί – Διαμαντοπούλου, Χρυσοχοΐδης, Λοβέρδος – αναζητούν τον ρόλο του τρίτου παίκτη αλλά με κινήσεις ζιγκ-ζαγκ. Ο Παπανδρέου προσπαθεί να ξαναπαίξει το χαρτί των διαδικασιών. Δεν έχει όμως γύρω του μια αποφασισμένη ομάδα, αλλά πρόσωπα – Καστανίδης, Λούκα, Παπουτσής – που διαγκωνίζονται ποιος θα κατέβει αντ’ αυτού. Ακόμη χειρότερα: το Μνημόνιο προκάλεσε ρήγμα στον παπανδρεϊσμό ως συνεκτικού στοιχείου του ιδεολογικού υποστρώματος του ΠΑΣΟΚ.

Συμπέρασμα: στο πασοκικό Μουντιάλ του 2012 δεν έχουμε δει γκολ και θέαμα. Εχουμε δει κλαδέματα, παίκτες να φθείρονται γρήγορα και μερικά εντυπωσιακά αυτογκόλ.