[Το πνεύμα του τόνου] Δάσκαλοι

Οι κάθε μορφής και βαθμίδας πολυτιμότεροι στυλοβάτες της ανθρώπινης ύπαρξης και εξέλιξης. Οι δημιουργοί, πλάστες των σωστών πολιτών, οι διαμορφωτές, οδηγοί της γνώσης, της κρίσης, της κατανόησης του τι εστί δικαιώματα και υποχρεώσεις σε μια δημοκρατική, πολυπρόσωπη κοινωνία. Οι γονείς πλάθουν με τη σάρκα και το αίμα τους (κυρίως οι μητέρες) τα παιδιά τους, τα τρέφουν, τα μεγαλώνουν για να τα παραδώσουν στους δασκάλους, να τα αναπλάσουν πνευματικά, ψυχικά, να τους δώσουν τα απαραίτητα εφόδια για τη μετέπειτα ζωή τους. Μακάριοι, τυχεροί όσοι έπεσαν σε χέρια άξιων δασκάλων και αποκόμισαν τα οφέλη της σωστής παιδείας. Τις σκέψεις αυτές γέννησε το τραγικό γεγονός της κλοπής του πίνακα του Πικάσο, της Εθνικής Πινακοθήκης, έργο, δώρο τιμής, μαζί με άλλων επιφανών γάλλων καλλιτεχνών, στους Ελληνες της Αντίστασης της ναζιστικής κατοχής, κατόπιν προτροπής του μεγάλου φιλέλληνα Ροζέ Μιλιέξ.Ευτύχησα να τον έχω δάσκαλο στα Cours Special στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Θυμάμαι, πριν αρχίσει το εμπνευσμένο μάθημά του, να μας ενημερώνει για ό,τι σημαντικά πνευματικό, καλλιτεχνικό συνέβαινε στην Αθήνα, θεατρικές παραστάσεις, ταινίες, εκθέσεις ζωγραφικής – γλυπτικής, νέα βιβλία, που δεν έπρεπε να χάσουμε. Πώς να ξεχάσεις τέτοιους δασκάλους! Κι ακόμα τους άλλους σπουδαίους του Δημοτικού, του Γυμνασίου (Βασιλόπουλος, Αναστασόπουλος κ.ά.), του θεάτρου (Κουν, Λαζάνης, Χατζημάρκος, Πλωρίτης, Σιδέρης κ.ά.)! Διαβάζω επίσης για καθηγητές που προσφέρουν δωρεάν μαθήματα στους μαθητές τους, λόγω της οικονομικής κρίσης, βοήθεια για τις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Η Παιδεία μας πάσχει, γνωστό τοις πάσι, ωστόσο υπάρχουν και υπήρχαν πάντα κάποιοι άξιοι, υπεράξιοι του ύψιστου λειτουργήματός τους.