Η τελευταία σουρεαλίστρια

Το να γράψει κανείς τη δεύτερη ποιητική του συλλογή στα 101 του χρόνια αποτελεί από μόνο του ένα αξιοπρόσεκτο γεγονός. Πολύ περισσότερο αν είναι η τελευταία εν ζωή σουρεαλίστρια, μια γυναίκα απίστευτης δύναμης και παροιμιώδους γοητείας, που έζησε για τριάντα χρόνια με τον Μαξ Ερνστ και της οποίας ο πίνακας «Birthday» εξακολουθεί εβδομήντα χρόνια μετά να μαγνητίζει. Στο ποίημα «Δεν πειράζει» της συλλογής «Ερχομαι σ’ αυτό», γράφει: «Δεν πειράζει που κάθομαι/ σε καρφιά και σε βελόνες. / Ολα τα άλλα όργανα βασανιστηρίων/ ας κάνουν τη δουλειά τους. / Ενώ τα αιρκοντίσιον/ ψύχουν τον καφέ μου/ βλέπω την τοστιέρα/ να τρώει το τοστ μου. / Πάτησα άραγε/ τα σωστά κουμπιά/ σ’ όλες αυτές τις χωρίς κουμπιά επιφάνειες/ που με προκαλούσαν να τις πατήσω;»