«Οι νέοι νιώθουν ότι δεν αξίζουν»

^«Μίλησα με ιδιοκτήτες καταστημάτων σουβενίρ και μπαρ, και κατάλαβα πόσο οργισμένος είναι ο κόσμος. Ενας μπάρμαν μού είπε ότι κάθε μέρα κλείνει κι ένα μπαρ στην Αθήνα». Ο βρετανός θεατρικός συγγραφέας Πολ Σέλαρ σκύβει το κεφάλι του, σαν κάτι να προσπαθεί να ανακαλέσει από τη μνήμη του.

«Θυμάμαι την τελευταία φορά που ήμουν στην Ελλάδα. Ηταν το 1996 και είχατε δραχμή. Τα πράγματα ήταν καλύτερα» λέει ο 41χρονος Λονδρέζος. «Δεν καταλαβαίνω τι συνέβη. Η Ελλάδα είναι μια χώρα πολιτισμένη, μοντέρνα… Κάποιοι λένε ότι οι Ελληνες επιλέγουν να πίνουν καφέ παρά να δουλεύουν… Μακάρι να περνάνε τόσο καλά. Αλλά δεν το νομίζω» τονίζει ο συγγραφέας που ετοιμάζει το σενάριο μιας ταινίας, της οποίας τη μουσική θα κάνει ο Μάικλ Νάιμαν (της ταινίας «Μαθήματα πιάνου»).

Με την επίσκεψή του στο Μουσείο Ακρόπολης, γνώρισε καλύτερα τον Περικλή. «Την εποχή που η Ελλάδα είχε έναν τόσο χαρισματικό ηγέτη ή τόσο σπουδαίους δραματουργούς, η Βρετανία δεν είχε και πολλά πράγματα να παρουσιάσει» αναφέρει χαμογελώντας.

Κακά τα ψέματα… «Ολα τα προβλήματα σήμερα πηγάζουν από τις οικονομικές δυσχέρειες» σχολιάζει ο Αμπελ Θαμόρα. «Οι Ισπανοί νιώθουν ότι βλέπουν το δικό τους μέλλον μέσα από τα προβλήματα της Ελλάδας» λέει ο νεαρός συγγραφέας που με κάθε ευκαιρία βρίσκεται ανάμεσα στους ισπανούς «Αγανακτισμένους». Είναι μια κίνηση που φανερώνει τη θετική πλευρά της κρίσης: «Οσοι κάποτε ήταν αποκομμένοι, στρέφονται στον διπλανό τους και διεκδικούν μαζί ένα καλύτερο αύριο».

Στα τριάντα του, ο Αμπελ Θαμόρα βλέπει μπροστά του ένα μέλλον αβέβαιο. Με την ανεργία να καραδοκεί. «Στην Ισπανία υπάρχει μια γενιά με την ονομασία “Ούτε Ούτε”, ούτε σπουδές ούτε δουλειά. Το γεγονός ότι νέοι με μεταπτυχιακές σπουδές καταλήγουν στην ανεργία δημιουργεί μια ματαιότητα. Αυτό οδηγεί κάποιους στην παραίτηση».

Την αγωνία του για τη νέα γενιά εκφράζει και ο Πολ Σέλαρ: «Οι νέοι νιώθουν ότι δεν αξίζουν. Πρέπει να πληρώσουν πολλά χρήματα για σπουδές και καταλήγουν άνεργοι και καταχρεωμένοι».

«Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι κυβερνήσεις και οι τράπεζες και από την άλλη οι απλοί πολίτες. Δεν είναι δικό μας το λάθος αλλά εμείς πληρώνουμε. Πρέπει να αμυνθούμε». Κουβέντες του Εμανουέλ Νταρλέ που, όπως παραδέχεται, δεν βρίσκουν αντίκρυσμα στους Γάλλους. «Ο κόσμος ανησυχεί, οργίζεται. Αλλά είναι κουρασμένος. Δεν αντέχει άλλο τις εξεργέσεις και επιλέγει να κάνει αυτά που απαιτεί η κυβέρνηση».