[Φαινόμενα] Σαν μια γιορτή για τη ζωή

Η δύναμη της αλληλεγγύης, η ορμητική διεκδίκηση μιας ζωής με αξιοπρέπεια, το βαθύ αίσθημα της κοινότητας, η δημιουργική έμπνευση που προσφέρει η αφοσίωση σε έναν σκοπό, όλα ήταν εκεί στο μεγάλο πλατό της ΕΡΤ, όπου η ομάδα της εκπομπής «Πρωινή ενημέρωση» (ΝΕΤ) είχε οργανώσει έναν μαραθώνιο στήριξης του ΚΕΘΕΑ και των προγραμμάτων απεξάρτησης σαν μια μεγάλη γιορτή για τη ζωή. Η εκπομπή ήταν και μια πρόταση για μια άλλη τηλεόραση, για μια άλλη κοινωνία, ανοιχτή, χωρίς μιζέριες, αποκλεισμούς, περιθωριοποίηση, πλούσια σε αισθήματα, δυνατή στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της.

Δεν θα μπορούσε να είναι πιο συγκλονιστική η πρεμιέρα της ΕΡΤ μετά τη μακρά της απουσία, η οποία στέρησε σε κρίσιμες στιγμές για τον τόπο τις υπηρεσίες σαν αυτές που εκπλήρωσε το βράδυ της Κυριακής, αναδεικνύοντας και παρεμβαίνοντας για την επίλυση ενός κορυφαίου κοινωνικού προβλήματος, τη μάχη για την απεξάρτηση από ουσίες. Ισως αυτή η εκπομπή να ήταν και ένα ισχυρό άλλοθι της ύπαρξής της, αλλά ακόμη κι έτσι αυτή η σπουδαία τηλεόραση παραμένει κομμάτι της ΕΡΤ.

Γιατί η κρίση αυξάνει την περιθωριοποίηση και ως εκ τούτου την παραβατικότητα και τα ναρκωτικά είναι εκεί, μια μέθοδος απόσυρσης και αργού θανάτου όχι μόνο ανθρώπων αλλά των ίδιων των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας – ισχυρή επ’ αυτού η επιχειρηματολογία του καθηγητή κ. Μουζέλη, που βρισκόταν και αυτός μεταξύ των καλεσμένων της βραδιάς.

Αφορμή για την εκπομπή η μείωση των κονδυλίων πρόνοιας που αφαιρούν από τον ΚΕΘΕΑ και τα υπόλοιπα προγράμματα απεξάρτησης τη δυνατότητα να λειτουργήσουν. Στρατευμένη στην υπόθεση αυτή η εκπομπή «Πρωινή ενημέρωση», με αλλεπάλληλες αναφορές και αφιερώματα εδώ και καιρό, έδωσε μια αληθινή παράσταση σκληρής δουλειάς και προσήλωσης στον ιερό στόχο και ένα δείγμα της τηλεόρασης που μπορεί να γίνει όταν υπάρχουν η έμπνευση και ο σκοπός.

Ηταν αδύνατον να συγκρατήσει κανείς τα δάκρυά του παρακολουθώντας τα πλούσια ρεπορτάζ από χώρους όπου δίνουν τη μάχη να γλιτώσουν από τον θάνατο των ουσιών νέοι άνθρωποι, από τις φυλακές όπου οδηγεί τους χρήστες η «πιάτσα» αλλά και ο παραλογισμός του συστήματος και όπου λειτουργούν ωστόσο κοινότητες με σπουδαία δουλειά, καθώς ο φακός περνούσε από τους δρόμους όπου σκυμμένα κουφάρια εξαρτημένων έδιναν την εικόνα ενός θανάτου σε κοινή θέα στα καθαρά πρόσωπα των απεξαρτημένων που βρίσκονταν στο στούντιο, με τα χέρια τους μπλεγμένα σφιχτά σε μια εκδήλωση συμβολικής και ουσιαστικής κοινότητας.

Ο εξαιρετικός λόγος όλων αυτών που αγωνίστηκαν ή αγωνίζονται ακόμη να ζήσουν αναδείκνυε τον βαθύ ψυχικό πλούτο και το κοινωνικό ήθος, τα οποία βρίσκονται πίσω από τη θολή κουρτίνα των ουσιών, στο λασπωμένο περιθώριο των δρόμων και που δεν έχει καμιά κοινωνία την πολυτέλεια να αποκλείσει.

Δεν έχει σημασία ποιοι ήταν από καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, λογοτέχνες, σκηνοθέτες στο στούντιο, αυτό που έχει σημασία ήταν ότι δεν έμειναν μάτια που να μη βουρκώσουν. Οχι από λύπη, δεν υπήρχε το παραμικρό στοιχείο που να την προκαλεί. Οχι από εκείνη τη στιγμιαία, καθηλωτική συγκίνηση ενός ριάλιτι πόνου, δεν υπήρχε το παραμικρό ολίσθημα της εκπομπής στην ανάδειξή του, αλλά από τη δύναμη της έμπνευσης που πρόσφερε η ξαφνική αποκάλυψη ενός κόσμου ισχυρών ανθρώπινων αξιών.

Ποιος να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στις φυλακισμένες γυναίκες, καθώς προσπαθούν να περιγράψουν πόσο πόνο έχει η προσπάθειά τους να γλιτώσουν από τις ουσίες, αλλά πόσο μεγαλύτερο πόνο τούς προκάλεσε η προσπάθεια να κρύψουν από τους δικούς τους το πρόβλημα, πόσο πόνο είχε η στέρηση των ίδιων των παιδιών τους όσο ήταν χαμένες στους ψεύτικους κόσμους. Και για πρώτη φορά ελπίζουν ότι όλα θα τα κερδίσουν πίσω. Με σκληρό αγώνα. Αλλά έτσι είναι η ζωή… και η ζωή είναι εντάξει.