[Φαινόμενα] Αγρια ποίηση ενός σκληρού κόσμου

Στιγμές τηλεοπτικού μεγαλείου χαρίζει όλο και συχνότερα ο προσανατολισμός της αλλοτινής «σνομπ» ως προς την τηλεόραση κινηματογραφικής παραγωγής στη δημιουργία σειρών για τη «μικρή» οθόνη.

Στην καινούργια ιστορία που γράφει η αμερικανική τηλεοπτική παραγωγή έσπευσε να ενταχθεί και ο Ντάστιν Χόφμαν, ερμηνεύοντας τον κεντρικό χαρακτήρα της νέας σειράς «Luck» («Τύχη») – και σύμφωνα με τους κριτικούς, πρόκειται για έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας του.

Εχοντας βέβαια σκηνοθέτη τον Μάικλ Μαν του «Τελευταίου των Μοϊκανών», του «Insider», δημιουργό του ίδιου του Ντάστιν Χόφμαν όπως και του συμπρωταγωνιστή του στη σειρά Ντένις Φαρίνα (του γνωστού Τζο Φοντάνα του «Low and order»). Οσο για την τηλεόραση, του οφείλει το αλήστου μνήμης τηλεοπτικό σουξέ «Miami Vice» («Σκληροί του Μαϊάμι») που σφράγισε από την ιστορία της τηλεόρασης μέχρι τη μόδα των ’70s με τα παλ χρώματα των κοστουμιών των ντετέκτιβ Στάρσκι και Χατς.

Οι κριτικές, ήδη διθυραμβικές μετά την παρουσίαση του πιλότου της σειράς, αποθεώνουν την ποιητική σκηνοθεσία του Μαν. Οι οθόνες της νέας τεχνολογίας με την υψηλή πιστότητα εμπνέουν ως φαίνεται τους σκηνοθέτες να πειραματιστούν με σκηνές που «κόβουν την ανάσα» με την ποιότητα της εικόνας, όπως λέγεται, αλλά και με ιστορίες που αποτυπώνουν την αποδοχή της κοινωνικής ποικιλότητας, παραμερίζοντας τα αλλοτινά τηλεοπτικά στερεότυπα μιας κοινωνίας των διαχωρισμών.

Για παράδειγμα, το μοντέλο των Σάρσκι και Χατς αντανακλούσε, σύμφωνα με τις αναλύσεις των θεωρητικών, τον κοινωνικό ρατσισμό της Αμερικής των ’70s, με τον Στάρκσι να είναι ο ξανθός, έξυπνος και καρδιοκατακτητής και τον Χατς να είναι καταμελάχρινος, χωρίς πολλές επιτυχίες στις γυναίκες και μονίμως ο οδηγός του περιπολικού, δηλαδή «βοηθός» του Στάρσκι.

Εκτοτε η τηλεόραση διένυσε μια μακρά πορεία, εξελίχθηκε μαζί με τις κοινωνικές νοοτροπίες και το «Luck» ανήκει πλέον στην κατηγορία των σειρών που ασχολούνται με τα βαθιά ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Είναι ένα δράμα που βυθίζει τον θεατή στον κόσμο των ιπποδρομιών, των στοιχημάτων, του πάθους του παιχνιδιού και αναδεικνύει την άγρια ποίηση αυτού του σκληρού κόσμου.

Ο Μαν τοποθετεί την κάμερα στο κέντρο της δράσης και κινηματογραφεί μέχρι και την τελευταία κίνηση των αλόγων καθώς καλπάζουν, το τέντωμα των μυών, τη γυαλάδα του δέρματος, το ζύγιασμα στις οπλές τους την ώρα που ξεκινούν. Οι σκηνές της δράσης είναι μεγαλειώδεις και παρασύρουν τον θεατή να βιώσει την ένταση που δημιουργείται μεταξύ του χειρότερου φόβου και της μεγαλύτερης ελπίδας.

Οι σκηνές μεταξύ του Ντάστιν Χόφμαν και του Ντένις Φαρίνα θεωρούνται συγκρίσιμες με ένα θεατρικό έργο του Ντέιβιντ Μάμετ. Ο Χόφμαν ερμηνεύει έναν αστέρα της τηλεόρασης, μόλις αποφυλακισθέντα μετά την καταδίκη του για παράνομο πλουτισμό, ο Φαρίνα είναι ατζέντης, ο Νικ Νόλτε έχει ρόλο εκπαιδευτή, ενός είδους «γητευτή των αλόγων».

Ατζέντηδες, αναβάτες, ιδιοκτήτες αλόγων, ιπποδρομιακοί παίκτες συνθέτουν έναν κόσμο της διαρκούς προσμονής, κλειστοφοβικό, παγιδευμένο στο μοναδικό πράγμα που του προσφέρει απόλαυση. Θα μπορούσε ο ιππόδρομος να είναι απλώς ένα σύμβολο του απόλυτου πάθους που κυριεύει την ανθρώπινη ψυχή και γύρω του διαμορφώνεται μια βιομηχανία εκμετάλλευσής του. Αλλά δεν ενδιαφέρει την ιστορία τόσο αυτό όσο η ανθρώπινη ουσία των σχέσεων, το «πνεύμα» του παίκτη, που περισσότερο και από το πάθος για το στοίχημα έχει πάθος για το ίδιο το άλογο.

Μαέστρος στην αποτύπωση της προσπάθειας του σώματος να ανταποκριθεί σε έναν σκληρό αγώνα, ο Μαν έχει μεγαλουργήσει με την κινηματογράφηση της πτώσης ενός αλόγου καθώς σπάει το πόδι του την ώρα που τρέχει, με το σώμα του γυαλιστερό και τεντωμένο από την προσπάθεια να γεμίζει την οθόνη καθώς γέρνει στο έδαφος. Ποτέ άλλοτε, λένε, το κοντινό τηλεοπτικό πλάνο δεν είχε φτάσει σε τέτοια τελειότητα ποιητικών εικόνων.