Εκεί όπου σταματάει ο χρόνος

Το δεύτερο μεγαλύτερο νησί από το σύμπλεγμα των Γρεναδίνων – αυτό το μοναδικό κόσμημα στην Καραϊβική που αποτελείται από 32 νησιά δυτικά των Μπαρμπέιντος – έχει έκταση 11 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Κι αυτό προσφέρει μια άνεση στις κινήσεις καθώς και μια ευχάριστη οικειότητα ανάμεσα στους κατοίκους και τους επισκέπτες που φτάνουν στο νησί για να χαλαρώσουν και να ξεκουραστούν. «Η Μπεκία είναι ο παράδεισος για όσους θέλουν να αποδράσουν από πολύβουες μητροπόλεις και το στρες της δουλειάς τους», γράφουν οι τουριστικοί οδηγοί που αναφέρονται στο νησί. Ολα γίνονται αργά, χωρίς βιασύνη, στο νησί. Η μεγαλύτερη απόσταση που μπορεί να διανύσει κανείς είναι 10 λεπτά με αυτοκίνητο. Οι περίπου 5.000 μόνιμοι κάτοικοι – ένα συνονθύλευμα από Αφρικανούς, Ινδιάνους της Καραϊβικής και Σκωτσέζους – είναι φιλόξενοι και ευγενικοί, γνωρίζουν πώς να περιποιηθούν τους τουρίστες και να τους κάνουν να νιώθουν σαν στο σπίτι τους από την πρώτη στιγμή που θα πατήσουν το πόδι τους στο νησί. Με άνεση και χωρίς να πιέζονται, έχουν μάθει να ζουν με τους ξένους, να κολυμπούν στις ίδιες παραλίες και να πίνουν κοκτέιλ στα ίδια μπαρ το βράδυ μετά το τέλος της δουλειάς τους.

Το νησί ήταν ανέκαθεν προορισμός εμπόρων και αλιέων, γι’ αυτό και υπάρχει παράδοση στη συναναστροφή τους με ξένους που έρχονται στο μέρος τους. Με τη Συνθήκη του Παρισιού, το 1763, το νησί, μαζί με τις υπόλοιπες Γρεναδίνες και τη Γρενάδα, παραχωρήθηκε στη Βρετανία. Οι Γάλλοι παραβίασαν τη συμφωνία έπειτα από 16 χρόνια και το κατέλαβαν, για να ξαναδοθεί στους Αγγλους αργότερα.

Στο Πορτ Ελίζαμπεθ, την πρωτεύουσα, χτυπά η καρδιά της Μπεκίας. Εδώ βρίσκονται οι τράπεζες, οι δημόσιες υπηρεσίες, η αγορά. Μια βόλτα νωρίς το πρωί έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Οι αγρότες φέρνουν τα ολόφρεσκα εξωτικά προϊόντα τους. Η πόλη βρίσκεται σε ένα από τα πιο γραφικά λιμάνια της Καραϊβικής, πλαισιωμένο από καταπράσινους λόφους. Το χρώμα της θάλασσας αλλάζει από βαθύ γαλάζιο σε καταπράσινο ανάλογα με την ώρα της ημέρας. Πολύ συχνά συναντάς στους δρόμους γυναίκες με καλάθια στο κεφάλι, μέσα στα οποία μεταφέρουν ρούχα για πλύσιμο από τα κότερα που συρρέουν στις Γρεναδίνες καθημερινά. Φυσικά, δεν λείπουν οι μικροπωλητές που, καθισμένοι στη σκιά των φοινικόδεντρων, πουλάνε χειροποίητα καλάθια και κοσμήματα απλωμένα πάνω σε χαρτονένιους αυτοσχέδιους πάγκους. Τα περισσότερα από τα εστιατόρια και τα μπαρ στο Πορτ Ελίζαμπεθ βρίσκονται σε έναν πεζόδρομο παράλληλο με την παραλία, περίπου πέντε λεπτά με τα πόδια μακριά από το κέντρο της πόλης, ο οποίος ονομάζεται Μπέλμοντ. Είναι λίγο κακοτράχαλος, σε κάποια σημεία εντελώς κατεστραμμένος και συχνά το νερό της θάλασσας τον καλύπτει. Ψηλά φοινικόδεντρα και αμπέλια προσφέρουν τη σκιά τους στο μεγαλύτερο κομμάτι της διαδρομής. Οι τουρίστες συγκεντρώνονται εδώ κυρίως το βράδυ, όμως είναι πολύ καλύτερα να επισκεφθεί το μέρος κάποιος νωρίς το απόγευμα ώστε να απολαύσει τη θαυμάσια θέα πίνοντας ένα σούπερ κοκτέιλ.

Γραφικό και με έντονο τοπικό χρώμα είναι και το παλιό φαλαινοθηρικό χωριό στο Φρέντσιπ Μπέι (που σημαίνει «ο κόλπος της φιλίας») στην άλλη πλευρά του νησιού. Το χωριό δεν έχει κεντρική πλατεία ή εμπορικό κέντρο, μόνο μια παραλία σε σχήμα ημισελήνου, όπου η θάλασσα είναι ήρεμη και σχετικά ρηχή ώστε ο κολυμβητής να έχει τη δυνατότητα να απομακρυνθεί κολυμπώντας και να θαυμάσει από μια άλλη οπτική γωνία τη θέα των καταπράσινων λόφων και των κορυφογραμμών γύρω γύρω. Στο ανατολικότερο σημείο του κόλπου, μια μικρή κατάφυτη χερσόνησος προεξέχει στα κρυστάλλινα γαλάζια νερά και στη συνέχεια στρίβει πίσω προς την ακτή. Παρατηρώντας από αυτό το σημείο τις πλαγιές προς τη δυτική πλευρά, το μάτι πέφτει σε μια διακριτική ανθρακαποθήκη την οποία χρησιμοποιούν ως παρατηρητήριο για τις φάλαινες. Η περιοχή είναι μία από τις ελάχιστες όπου επιτρέπεται το κυνήγι φάλαινας, κάτω βέβαια από συγκεκριμένες προϋποθέσεις που προβλέπονται από τη διεθνή νομοθεσία. Οι ντόπιοι χρησιμοποιούν το σημείο για να εντοπίζουν φάλαινες την εποχή που επιτρέπεται η φαλαινοθηρία. Τα παλιά χρόνια, κατά παράδοση, έπαιρναν μετάλλια στους ετήσιους διαγωνισμούς ψαροτούφεκου.

Δεν πρέπει να φύγει κανείς από την Μπεκία αν δεν απολαύσει την Πρίνσες Μάργκαρετ Μπιτς. Τεράστια φοινικόδεντρα, καταγάλανα νερά και ολόλευκη άμμος που μοιάζει με πούδρα δίνουν το δικαίωμα στους ντόπιους να αποκαλούν το μέρος «ο παράδεισος στη γη». Εκεί μπορεί να πάει κανείς είτε με σκάφος είτε με τα πόδια από στενά και αρκετά απότομα σκαλιά, τα οποία ξεκινούν από τον κεντρικό δρόμο. Ο Λαρς, ο σουηδός ιδιοκτήτης του μπαρ που υπάρχει στην παραλία, λέει χαρακτηριστικά όταν τον ρωτούν γιατί έχει μετακομίσει εκεί με την οικογένειά του τα τελευταία 20 χρόνια: «Γιατί εδώ ζεις λίγο, κοιμάσαι λίγο, τρως λίγο και δουλεύεις το λιγότερο που χρειάζεται».