Οι «Στίχοι» του Ρούσντι, τα σκίτσα του Μωάμεθ

Το ίδιο βράδυ, στην αίθουσα του Theatre De La Ville, που είναι γεμάτη ώς τις πιο απομακρυσμένες θέσεις (σε μια από αυτές κάθεται και ο Νιούσον), τα σώματα των χορευτών παίρνουν τον λόγο. Οι ίδιοι αφηγούνται, ρωτάνε, απαντούν, πάνε κι έρχονται, πέφτουν και σηκώνονται, σέρνονται και σκαρφαλώνουν, συμβαδίζουν και συγκρούονται. Κινούνται, όμως, και μιλάνε συνεχώς, για γεγονότα, άλλα προβεβλημένα πολύ, άλλα όχι τόσο, για το κάψιμο των «Σατανικών στίχων» του Σαλμάν Ρούσντι, για τον σάλο που προκάλεσε η δημοσίευση σατιρικών σκίτσων του Μωάμεθ, για γυναίκες και ομοφυλόφιλους στο Ισλάμ – «Μπορούμε να μιλήσουμε για όλα αυτά;» ρωτάει η παράσταση.

Γρήγορα έχεις την αίσθηση ότι παρακολουθείς ντοκιμαντέρ. Κινήσεις – καταγραφές, νευρόσπαστες, κοφτές, άλλοτε ρυθμικές, χωρίς μουσική, δίνουν τη ροή σε ένα έργο γεμάτο εικόνες. Ο Νιούσον κάπου στο βάθος της αίθουσας, κρατάει σημειώσεις. Θαυμάζεις τον τρόπο που είναι αφοσιωμένος στην τέχνη του, από την άλλη όμως δεν εκτιμάς πολύ το ότι δεν του αρέσει να βγαίνει καθόλου έξω από αυτό που θέλει να πει. Προσπαθώ να ρωτήσω πράγματα για τη σύγχρονη κρίση, για το αρχαίο δράμα, αλλά βρίσκει εύκολα τον τρόπο και επιστρέφει στο έργο του. Είναι σα να ρωτάω κι εγώ με τη σειρά μου: Can We Talk about this? (Μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτό;).