«Επίστευσα, διό ελάλησα»

Η «ανάγκη για πίστη» είναι ένα «ναρκωτικό που μας βοηθάει να ζούμε καθότι – ευτυχές παιδικό και ερωτικό τραύμα – θεμελιώνει την ικανότητά μας να υπάρχουμε… μιλώντας», σημειώνει η Τζούλια Κρίστεβα. Η βουλγαρικής καταγωγής γαλλίδα φιλόσοφος, ψυχαναλύτρια, γλωσσολόγος και μυθιστοριογράφος αναγνωρίζει στο βιβλίο της αυτήν την «παράδοξη ανάγκη για πίστη» ως μια «αλχημεία» που εμπεριέχει χαρά και πόνο, μια αναπόφευκτα διαψευσμένη προσμονή και ανησυχία η οποία όμως παραμένει πάντα διαφωτιστική. Ισχυρίζεται μάλιστα πως πρόκειται για μια ανάγκη προθρησκευτική και άρρηκτα συνδεδεμένη με την ύπαρξή μας ως ομιλούντα όντα. «Επειδή πιστεύω, μιλάω· αν δεν πίστευα, δε θα μιλούσα» υποστηρίζει.