[Ανάλυση] Η εμπιστοσύνη των μικρών

Tώρα που βγήκαν τα μαχαίρια για το περίφημο PSI, για το «κούρεμα» δηλαδή των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου, είναι η ώρα να μιλήσουμε για τον αδύναμο κρίκο αυτής της διαπραγμάτευσης: τους μικρούς ιδιώτες ομολογιούχους.

Κάτω από οποιοδήποτε πρίσμα ηθικής και δικαιοσύνης κι αν δει κανείς το θέμα, θα καταλήξει ότι η συγκεκριμένη κατηγορία «επενδυτών» δεν πρέπει να υποστεί τις ίδιες συνέπειες με τους μεγάλους θεσμικούς επενδυτές.

Πρόκειται για συντηρητικούς ως επί το πλείστον αποταμιευτές που εμπιστεύτηκαν τις οικονομίες τους στο ελληνικό Δημόσιο, χωρίς ούτε να μπορούν να διανοηθούν ότι θα υπήρχε περίπτωση να τις χάσουν. Ποτέ στο παρελθόν δεν είχε συμβεί κάτι τέτοιο και οι ίδιοι ασφαλώς δεν διέθεταν τις γνώσεις και τις πληροφορίες που έχουν οι μεγάλοι θεσμικοί επενδυτές ώστε να είναι σε θέση να αξιολογήσουν τον κίνδυνο.

Γι’ αυτούς το ελληνικό Δημόσιο δεν ήταν παρά μια – αποδοτικότερη ομολογουμένως – εναλλακτική της τραπεζικής κατάθεσης και ασφαλώς όχι ο δανειολήπτης με τα υπερβολικά χρέη, όπως όφειλαν – θεωρητικά τουλάχιστον – να γνωρίζουν οι μεγάλοι πιστωτές.

Επιπλέον, οι συγκεκριμένοι δεν επωφελήθηκαν από άλλα ανταλλάγματα στο παρελθόν και δεν κερδοσκόπησαν, ούτε έχουν να περιμένουν κάποιας μορφής στήριξη από το Δημόσιο, όπως αυτή που παρέχεται στις τράπεζες.

Καλώς επομένως η κυβέρνηση σχεδιάζει, όπως πληροφορούμαστε, την εξαίρεσή τους από τη γενική ρύθμιση του «κουρέματος».

Το ιδανικό βεβαίως θα ήταν να μην αθετούσε το ελληνικό Δημόσιο καμιά «ομολογία» του. Από τη στιγμή όμως που έχουμε προ πολλού απομακρυνθεί από το ιδανικό, ας διασωθούν τουλάχιστον οι καθημερινοί πολίτες που κινδυνεύουν να χάσουν πολύτιμες γι’ αυτούς αποταμιεύσεις. Και μόνο το γεγονός ότι ανάμεσά τους βρίσκονται έλληνες μετανάστες που έχουν τοποθετήσει τις αποταμιεύσεις μιας ζωής σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου είναι αρκετό για να αντιμετωπιστούν διαφορετικά. Στο κάτω κάτω μιλάμε για 5 δισ. ευρώ όλα κι όλα. Σίγουρα δεν θα σωθεί το ελληνικό Δημόσιο αν θυσιαστούν.