«Θα δουλεύω μέχρι αυτό να με σκοτώσει»

«Ο κινηματογράφος είναι σαν αρρώστια. Σαν την ηρωίνη. Το αντίδοτο στον κινηματογράφο είναι περισσότερος κινηματογράφος». Η ατάκα ανήκε στον Φρανκ Κάπρα.Ομως στον Μάρτιν Σκορσέζε άρεσε πολύ. Και την υιοθέτησε. Δεν είναι η μόνη όμως που θα βρει κάποιος στο νέο βιβλίο τού Μάικλ Χένρι Ουίλσον, ο οποίος αποκαλύπτει τον δημοφιλή σκηνοθέτη μέσα από τις συνεντεύξεις αλλά και τις ατελείωτες συζητήσεις που έχουν κάνει από το 1974 έως σήμερα.

Γεμάτο με οικογενειακές φωτογραφίες και στιγμιότυπα από τα νεανικά χρόνια τού σκηνοθέτη στη Μικρή Ιταλία της Νέας Υόρκης – την εποχή που δεν ήξερε αν θα γινόταν γκάνγκστερ ή ιερωμένος -, το βιβλίο έχει πολλές αναφορές σε γνωστά πρόσωπα που αναφέρονταν στις συζητήσεις.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα σημεία όπου μιλά για τον Ρόμπερτ ντε Νίρο και τον «Ταξιτζή». «Ο Μπομπ είχε μπει στο πετσί του ρόλου του Τράβις Μπικλ. Οταν κατέρρευσε ένα κομμάτι του σκηνικού, αντέδρασε όπως θα αντιδρούσε ο Τράβις. Του είχα απόλυτη εμπιστοσύνη. Για να προετοιμαστεί για τον ρόλο, οδηγούσε δύο εβδομάδες ταξί. Μια μέρα μπαίνει ως πελάτης ένας ηθοποιός και τον αναγνωρίζει διότι προσφάτως ο Μπομπ είχε πάρει Οσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου για τον “Νονό ΙΙ”. Δεν πίστευε στα μάτια του. “Οδηγείς ταξί; Τόσο χάλια είναι τα πράγματα; Δεν σε βοήθησε το Οσκαρ;”» θυμάται ο 69χρονος πλέον Σκορσέζε.

Οπως θυμάται και τη μεγάλη κρίση που είχε περάσει με το «Οργισμένο είδωλο»: «Τότε ο σεναριογράφος Πολ Σρέιντερ μου είχε πει: Εβγαλες τους “Κακόφημους δρόμους” από τα σωθικά σου και τους άπλωσες στην οθόνη. Ξανακάνε το ίδιο, αλλά επικεντρώσου σε δυο – τρεις χαρακτήρες μόνο». Είχε περάσει γερή κρίση, λέει. Δεν ήθελε καν να γυρίσει την ταινία. «Για την ακρίβεια, δεν ήθελα να γυρίσω καμία ταινία πλέον. Πάλι καλά που επέζησα, γιατί ήταν μια περίοδος με ακραίες αυτοκτονικές τάσεις. Τότε ήρθε να με δει ο Μπόμπι Ντε Νίρο. Μιλήσαμε από καρδιάς. Και στο τέλος με ρώτησε: “Δεν θέλεις να την κάνουμε μαζί αυτή την ταινία;” Του απάντησα καταφατικά. Γιατί ενώ μιλούσαμε είχα κατανοήσει την ουσία του χαρακτήρα του».

Το δυσκολότερό του; «Ο πληροφοριοδότης» με τον Λεονάρντο ντι Κάπριο – το Οσκαρ του. «Τέτοια πίεση με τα χρονοδιαγράμματα δεν είχα ξαναπεράσει ποτέ. Με εξάντλησε».

Ομως θυμόταν – το είχε πρωτοαναφέρει το ’70 – εκείνο που του είχε πει ο Φεντερίκο Φελίνι, όταν βρέθηκε στο χείλος του θανάτου, στην Εντατική ενός νοσοκομείου: «Συνέχισε, φίλε μου. Και να είσαι θεότρελος. Να εξοντώσεις τον εαυτό σου. Να δουλεύεις μέχρι αυτό να σε σκοτώσει!» Και, όπως λέει, το τήρησε…