«Ακόμη με ενοχλεί το “Λεονάιντας”»

Πολλοί σπουδαίοι ηθοποιοί ενσάρκωσαν θρυλικές αρχαιοελληνικές μορφές, ιστορικές ή και μυθολογικές, στη μεγάλη οθόνη. Η δαιμονισμένη όμως ερμηνεία του Τζέραρντ Μπάτλερ, με το θολωμένο βλέμμα και την πολεμοχαρή ματιά, σφηνώθηκε μια για πάντα στο φιλμικό ασυνείδητο. Και πιστοποίησε το stardom ενός πρωταγωνιστή που μπορεί να μη βλέπει το όνομά του να φιγουράρει συχνά στα κινηματογραφικά έντυπα, μπορεί όμως ανετότατα να καθαρίζει για πάρτη του 15 με 20 εκατομμύρια δολάρια αμοιβή ανά ταινία.

«Κάποια χρόνια πριν, είχα μια κουβέντα με έναν φίλο για τα αγαπημένα μας blockbuster αλλά, όσο μιλούσαμε για τους υπέρογκους προϋπολογισμούς τους, εγώ από μέσα μου σκεφτόμουν “ποιος σοβαρός άνθρωπος θα ρισκάριζε χρήζοντάς με πρωταγωνιστή;”. Σήμερα ο κόσμος μιλά για τη καριέρα μου λες και όλη αυτή η αναγνώριση ήρθε ως διά μαγείας. Να ξέρετε ότι δεν είναι έτσι: έφτυσα αίμα για να τα καταφέρω».

Και η αλήθεια είναι πως ο πιο δημοφιλής από τους Βρετανούς σταρ είναι αυτός – όχι ο Ντάνιελ Κρεγκ, για παράδειγμα, ούτε ο κραταιός Μάικλ Κέιν. Σαράντα δύο ετών σήμερα, ο Τζέραρντ Μπάτλερ κέρδισε την εύνοια των παραγωγών χτίζοντας μια καριέρα βασισμένη σε ρόλους εμβληματικούς: στα δεκαπέντε χρόνια της κινηματογραφικής του καριέρας έχει ενσαρκώσει τον Κόμη Δράκουλα, τον Αττίλα και το Φάντασμα της Οπερας.

Στους «300» όμως μας συστήθηκε για τα καλά. Ο ρόλος του Λεωνίδα τον παίδεψε όσο λίγοι. Πέντε εβδομάδες πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, αρχίζει προπονήσεις με έναν bodybuilder από τη Βενεζουέλα: «Επρεπε να φαίνομαι δυνατός – το ήθελα! Εχω δει πολλούς ηθοποιούς να παριστάνουν τους ήρωες με κοκαλιάρικα μικρά χέρια και πανοπλίες να χοροπηδούν πάνω στις κοιλιές τους. Και, απ’ ό,τι φαίνεται, ο τρόπος που αντιμετωπίζω τα πράγματα λειτούργησε θετικά. Επρεπε να υποδυθώ έναν γενναίο άντρα που ήξερε ότι δεν έχει μέλλον. Και να γίνω πιστευτός όντας κομμάτι μιας θρυλικής ιστορίας: πρόκειται για το μεγαλύτερο πολεμικό στοίχημα της ανθρωπότητας. Αν το καλοσκεφτείς, οι Ελληνες μάς έδωσαν τα πάντα. Ακόμα με ενοχλεί που δεν υπάρχει ένας έλληνας ηθοποιός ανάμεσα στο καστ του “300”, όπως και η προφορά του ονόματος του ήρωα στο φιλμ (σ.σ.: Λεονάιντας!), αλλά οι Αμερικανοί γυρίζουν τις ταινίες τους έχοντας στον νου μονάχα το αμερικανικό κοινό».

Οσο εύκολα όμως στέκεται επιβλητικά ως ήρωας, άλλο τόσο μπορεί να «χαθεί» σε έναν μικρότερο ρόλο (σύντομα θα δούμε στις ελληνικές αίθουσες τον έξοχο «Κοριολανό» όπου στέκεται στο πλευρό του Ρέιφ Φάινς) ή και σε μια ρομαντική κομεντί, ενίοτε τσαλακώνοντας το σκληρό προφίλ του. «Θα μπορούσα να το κάνω», λέει σε συνέντευξη στην αγγλική «Sunday Telegraph», «θα μπορούσα να τυποποιηθώ αλλά δεν έχει πλάκα! Βρίσκω πολύ διασκεδαστικό να δοκιμάζει κανείς τις δυνάμεις του σε πολλά ταμπλό. Ο κινηματογράφος άλλωστε έχει χίλιες όψεις, και σαν θεατής τις αγαπώ όλες. Ξέρετε, όταν ήμουν πιτσιρικάς, περνούσα ατελείωτες ώρες στο σινεμά. Και κάθε φορά έβγαινα από την αίθουσα με την επιθυμία να ερωτευτώ όπως ερωτεύονται στο σινεμά ή να μιμηθώ την ψυχραιμία του Σπένσερ Τρέισι ή του Στιβ ΜακΚουίν. Και τώρα, βλέπω πως είναι η δική μου μορφή που ασκεί στο κοινό αυτή την επιρροή. Ε, δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις απέναντι σ’ αυτό, αλλά είναι όμορφο. Δεν είναι;».