Παγκόσμιο θεατρικό φαινόμενο

^«Τα 60χρονα δεν σηματοδοτούν το τέλος του έργου και δεν βλέπω τον λόγο γιατί να μην εξακολουθεί να παίζεται άλλα τόσα χρόνια», δηλώνει ο Μάθιου Πρίτσαρντ, εγγονός της συγγραφέως και κάτοχος των πνευματικών δικαιωμάτων του αστυνομικού θρίλερ «Η ποντικοπαγίδα».

Η Αγκαθα Κρίστι παραχώρησε τα πνευματικά δικαιώματα του θεατρικού ως δώρο στον εγγονό της όταν έγινε εννέα ετών. Στο μεταξύ είχε ανέβει σε θεατρική σκηνή ένα άλλο έργο με τον ραδιοφωνικό τίτλο, δηλαδή «Τρία τυφλά ποντίκια». Αυτό έκανε έξαλλη την Αγκαθι Κρίστι.

«Θυμάμαι, ένα βράδυ, έκανα μπάνιο και από το λουτρό έβλεπα τη γιαγιά μου, σχεδόν σε αλλόφρονα κατάσταση, που πηγαινοερχόταν πάνω-κάτω στον διάδρομο επειδή δεν μπορούσε να βρει νέο τίτλο για το έργο που είχε γράψει. Τότε ο πατριός μου, που είχε εκνευριστεί μαζί της, ξέσπασε λέγοντάς της: “Ε, γιατί δεν το ονομάζεις «Ποντικοπαγίδα»;”. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία».

Οι θεατρικοί επιχειρηματίες που ανέλαβαν την παραγωγή της βρετανικής περιοδείας για την «Ποντικοπαγίδα» υπόσχονται να συγκεντρώσουν την αφρόκρεμα των βρετανών ηθοποιών για τις παραστάσεις στα θέατρα της Γηραιάς Αλβιώνος προσδιορίζοντας την πρεμιέρα στις 11 Σεπτεμβρίου 2012 στο Θέατρο Μάρλοου του Καντέρμπουρι.

Παράλληλα θα συνεχίζονται οι παραστάσεις στο St Martins Theatre του Γουέστ Εντ. «Υπολογίζουμε ότι θα υπάρχει κάπου στον κόσμο μια παράσταση της “Ποντικοπαγίδας” κάθε βράδυ για τους επόμενους 18 μήνες», έλεγε με ενθουσιασμό ο εκ των παραγωγών, σερ Στίβεν Ουέιλι-Κόεν. Στα 60 χρόνια της «Ποντικοπαγίδας», 403 βασικοί ηθοποιοί και 235 αντικαταστάτες υποδύθηκαν τους χαρακτήρες της Αγκαθα Κρίστι, με τον Ντέιβιντ Ρέιβεν να έχει περάσει στο βιβλίο ρεκόρ Γκίνες με 4.575 παραστάσεις ως ταγματάρχης Μέιτζορ.

Προσφάτως στο ίδιο βιβλίο είδε τυπωμένο το όνομά της και η ηθοποιός Νάνσι Σίμπουκ, η οποία επί 15 χρόνια ήταν αντικαταστάτρια.

Στην Ελλάδα

Η «Ποντικοπαγίδα» μετρά 11 ελληνικές παραγωγές από το 1960 ώς σήμερα. Το έργο σύστησε στους έλληνες θεατρόφιλους ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ με τον θίασό του, κατ’ αρχάς με περιοδεία στις αρχές του ’60 και το καλοκαίρι του ’63 το ανέβασε στο τότε Θέατρο Φλορίντα της Αθήνας σε μετάφραση – πάντα – της Δέσπως Διαμαντίδου και σκηνοθεσία του Μήτσου Λυγίζου. Τη σεζόν ’68-’69 το έργο ανέβηκε στο Θέατρο Αλάμπρα, πάλι από τον Παπαμιχαήλ. Και το 1990 το παρουσίασε ο θεατρικός πολιτιστικός σύλλογος Σύρου «Απόλλων» σε σκηνοθεσία Βασίλη Γραβάνη.

Το καλοκαίρι του 1994 ανέβηκε στο Θέατρο Σμαρούλα σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη (στη μετάφραση της Διαμαντίδου) από τον θίασο του Στράτου Τζώρτζογλου. Ο Τζώρτζογλου το ’96 με τον θίασό του αλλά με άλλη σύνθεση το παρουσίασε σε μίνι περιοδεία (Φεβρουάριος – Μάρτιος). Τη σεζόν 2002-2003 το ανέβασε ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου στην κεντρική σκηνή του σε μετάφραση – σκηνοθεσία Ανδρέα Χριστοδουλίδη, το 2004 φιλοξενήθηκε στα Θέατρα Πόρτα και Περοκέ διαδοχικά παρουσιασμένο από τον θίασο του Γιώργου Σίσκου, τη σεζόν 2007-2008 ανέβηκε στον Βόλο από το ΔΗΠΕΘΕ της πόλης σε σκηνοθεσία Σπύρου Μαβίδη (μετάφραση Αντώνη Γαλέου) και το 2010 παίχτηκε στο Θέατρο Ανεμώνα της Λευκωσίας σε σκηνοθεσία Πίτσας Αντωνιάδου.