Πολιτική, θέατρο και Εκκλησία

Επειδή η ελληνική και η παγκόσμια επικαιρότητα είναι πια ασφυκτικά και αδιέξοδα πυκνοκατοικημένη, είναι απολύτως νόμιμο να σχολιάζεις κάτι που έγινε ή ειπώθηκε μέσα στις δυο, τρεις τελευταίες εβδομάδες. Φτάνει βέβαια να υπήρξε τόσο προκλητικό, ώστε και αν ακόμα έχει ξεχαστεί η επαναφορά του να δικαιολογεί έναν ευθύ και κατά μέτωπον σχολιασμό. Στην εκπομπή του Γιάννη Πρετεντέρη «Ανατροπή» ο γνωστός ηθοποιός Αντώνης Καφετζόπουλος είπε, ανάμεσα σε άλλα, πως αν ήταν ο ίδιος ευρωπαίος ηγέτης δεν θα ζητούσε μόνον τις υπογραφές μας των Ελλήνων προκειμένου να εγγυηθούμε τις υποσχέσεις που έχουμε δώσει αλλά θα μας έπαιρνε και τις ταυτότητες.

Οσο και αν προσπαθεί, είναι δύσκολο να θυμηθεί κανείς πότε πρωτοξεκίνησε αυτή η υπόθεση με τους ηθοποιούς όχι μόνο να παρεμβαίνουν και να αποφαίνονται – κάτι απολύτως νόμιμο και επιβεβλημένο – για τα πολιτικά πράγματα αλλά να διατυπώνουν απόψεις τόσο αφοριστικές που ακόμη και στα χείλη ενός καθ’ ύλην αρμοδίου θα ηχούσαν απρεπέστατες, για να μην πούμε υβριστικές. Υπήρξαν πραγματικά σπουδαίοι ηθοποιοί και δεν έχασε απολύτως τίποτε η πολιτική ζωή της χώρας με το ότι τους θυμόμαστε σήμερα για τους μικρούς ή μεγάλους ρόλους τους και όχι για το ότι κραυγάζανε κατά ή υπέρ του Ελευθερίου Βενιζέλου ή του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Θα έπρεπε επιπλέον ο κ. Καφετζόπουλος να σκεφτεί ότι αυτός ο ευρύτερος ελληνικός χώρος για τον οποίο εκφράζει τη δυσπιστία του, ως προς την ηθική του ποιότητα, ώστε χρειάζεται όχι μόνο η υπογραφή του αλλά και η κατακράτηση της ταυτότητάς του, έκανε τον ίδιο αναγνωρίσιμο ως ηθοποιό. Δικαιολογημένα λοιπόν να σκέφτεται κάποιος πως όσο μεμπτός είναι ο χώρος αυτός για την ανεντιμότητά του για να χρειάζεται να παραδώσει την ταυτότητά του άλλο τόσο είναι και για την κρίση του για τον κ. Καφετζόπουλο.

Εν πάση περιπτώσει, το θέμα που καίει είναι άλλο και το διατυπώνει πολύ ωραία ο ισπανός φιλόσοφος Χοσέ Ορτέγκα υ Γκασέτ όταν γράφει: «Είσαι με την πατρίδα σου είτε έχει δίκιο είτε έχει άδικο». Πράγμα που σημαίνει πως αν υπάρχει μια δυσπιστία ή αποστροφή για το σύνολο των ελλήνων πολιτικών, η δυσπιστία και η αποστροφή αυτή περιλαμβάνουν μέσα τους και όλους τους υπόλοιπους Ελληνες, άρα και τον κ. Καφετζόπουλο.

Οπως και να το κάνουμε όμως δεν είναι δυνατόν η δημόσια ζωή της χώρας να μεταβάλλεται λόγω της κρίσης ή όποιας άλλης δραματικής συγκυρίας σε πεδίο προκειμένου να χαρακτηριστεί ο καθένας ως ο πιο τολμηρός, ο πιο προκλητικός και ο πιο ρηξικέλευθος. Ή να υπονομεύει εκ των έσω μια κατάσταση ώστε αν συμβαίνει ελληνομαθείς ξένοι να παρακολουθούν την εκπομπή να σκέφτονται και να λένε αναπόφευκτα «τι μπορεί να περιμένει κανείς από ανθρώπους που έχουν αυτή τη γνώμη για τη χώρα τους». Βέβαια η αλήθεια είναι αλήθεια και δεν γίνεται να αποκρύπτεται χάριν οποιασδήποτε σκοπιμότητας, φτάνει όμως να πρόκειται για αλήθεια και όχι για κάτι που το αποδεχόμαστε για αλήθεια μέσα στην παραζάλη και τον πανικό μιας δραματικά ανώμαλης κατάστασης.

Ωστόσο, παρ’ όλα αυτά και με όλα αυτά, το θέμα εξακολουθεί να έχει και άλλες παραμέτρους και απορεί κανείς πώς μία τουλάχιστον δεν τη σκέφτηκε ένας τόσο ευφυής άνθρωπος όπως ο κ. Καφετζόπουλος. Με το να είναι ο ίδιος ηθοποιός, δικαιούται σαφέστατα έναν ή πολλούς λόγους παραπάνω όσον αφορά το θέατρο και τη θεατρική γενικότερα κατάσταση στη χώρα. Είναι λοιπόν τόσο ευχαριστημένος ο ίδιος με το τι συμβαίνει στον δικό του χώρο ώστε, αφού τακτοποίησε τα του οίκου του, να προχωρεί στην καταγγελία με αυτόν μάλιστα τον τρόπο και την αναδιοργάνωση των άλλων οίκων; Θυμίζει ένα άλλο πραγματικά εξαιρετικά ευτράπελο γεγονός: θρησκευόμενοι συγγραφείς εξορμούν λάβροι κατά της πολιτικής ζωής της χώρας και των πολιτικών -άσχετα με το ανάθεμα που αξίζει στους τελευταίους -, όταν για τον χώρο της Εκκλησίας έχει κανείς τόσους λόγους να εγκαλέσει την ίδια – ή μάλλον συλλήβδην τους λειτουργούς της.