[Ανάλυση] Εκεί που είσαι ήμουνα

Είμαστε όλοι Ελληνες ή μήπως Ιταλοί, Ισπανοί ή ακόμη και Γάλλοι; Η ευρωπαϊκή κρίση χρέους έχει αγκαλιάσει πλέον όλες τις αμαρτωλές χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, πλούσιες και φτωχές, και επεκτείνεται σε αυτές που είχαν την απρονοησία να συνάψουν σχέσεις με τους αμαρτωλούς. Δηλαδή, πρακτικά σε όλους.

Οι Ελληνες δικαιούνται πλέον να λένε «εκεί που είσαι ήμουνα». Πράγματι, η Ισπανία δανείζεται με επιτόκια Ελλάδας λίγο πριν από το Καστελλόριζο, κι ας κάνει την ψύχραιμη η υπουργός Οικονομικών της. Κυρίως, όμως, μπορούν να ελπίζουν οι Ελληνες, μαζί με όλους τους Ευρωπαίους, ότι αυτή η συσσώρευση πολλών υποψηφίων στον προθάλαμο της χρεοκοπίας θα ασκήσει την πίεση που χρειάζεται ώστε η Ευρώπη να κάνει, επιτέλους, το μεγάλο βήμα προς τα εμπρός. Αυτό το βήμα που τόσον καιρό συζητείται και δεν αποφασίζεται. Την οικονομική ενοποίηση, το ευρωομόλογο, τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ως μιας πραγματικής κεντρικής τράπεζας της ευρωζώνης, με δυνατότητες δραστικής παρέμβασης. Το γεγονός ότι υπέρ της κατεύθυνσης αυτής τάσσονται οι ανερχόμενοι γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες, λένε οι αναλυτές, δεν στερείται σημασίας.

Αυτό στο οποίο δεν μπορούν, ωστόσο, να ελπίζουν οι Ελληνες είναι ότι η γενίκευση του κακού στην Ευρώπη θα τους απαλλάξει από την υποχρέωση να βάλουν οι ίδιοι σε τάξη τα του οίκου τους, να αποκαταστήσουν συνθήκες δημοσιονομικής σταθερότητας αλλά και ανταγωνιστικότητας στην οικονομία. Αλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι όλες αυτές τις μέρες που γενικευόταν η κρίση στην Ευρώπη δεν βγήκε κανείς να πει ότι κακώς είχε στοχοποιηθεί η Ελλάδα το προηγούμενο διάστημα. Αντίθετα, πλήθυναν οι αναφορές περί λάθους κατά την ένταξή της στην ευρωομάδα.

Για μας, επομένως, δεν απομένει παρά να εφαρμόσουμε τη συνταγή και να ελπίζουμε ότι η νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική θα προβλέπει μια θέση και για την Ελλάδα.